14
Jul
Taskforce Deeltijdplus: Een verleidelijke uitdaging!
Uitkomst van de onlangs gehouden participatietop is dat er een Taskforce Deeltijdplus wordt opgericht. Vrouwen in het algemeen en hoogopgeleide vrouwen in het bijzonder, werken namelijk te weinig in Nederland. En dat is niet goed voor de economie. Zeker niet met de alsmaar toenemende schaarste op de arbeidsmarkt. Slechts 9% van de moeders met minderjarige kinderen werkt fulltime. Ruim de helft werkt in deeltijd. Vaak met een zodanig salaris dat zij het gezin hiervan niet zouden kunnen onderhouden en de rest werkt helemaal niet. Dus moeten vrouwen “verleid” worden om meer te gaan werken. Vandaar die Taskforce.
Nu wordt het je in Nederland als werkende moeder bepaald niet makkelijk gemaakt. Want hoe kun je nu zorgeloos gaan werken als de randvoorwaarden niet eens zijn ingevuld? Voorschoolse opvang kennen we vrijwel nergens. Hoe doe je dat dan als je strikte werktijden of lange reistijd hebt? Dan zet je je kinderen noodgedwongen om 8 uur ’s-morgens af op het schoolplein. Hup autodeur open en daar gaan ze. Geen leerkracht die het ziet. Die komen pas iets voor half negen, want bij officiële voorschoolse opvang moet men aan allerlei regels voldoen. Bij de school tegenover mijn dochters crèche ben ik vrijwel dagelijks getuige van dit verschijnsel. En ik verzeker u: het zijn niet alleen de bovenbouw kinderen.
Schier onvoldoende plekken voor naschoolse opvang. Ik spreek uit ervaring. De motie van Aaartsen/Bos ten spijt, heb ik in februari jl. geconstateerd dat onze dochter, ingeschreven sinds ze 3,5 maand oud is en in aanmerking komend voor voorrang omdat haar broer al gaat, geen plek heeft als ze straks in oktober 4 wordt. Pas over ca. een jaar is ze aan de beurt. Ellenlange wachtlijsten dus. Ik heb hierover een mailtje gestuurd naar onze staatsecretaris mevrouw Dijksma. Scheelt weer een bezoekje in het land, dacht ik nog. Nooit wat op gehoord. Vervolgens nog een mailtje verzonden aan Jan Marijnissen, die op zijn website oproept onrechtvaardige zaken te mailen en belooft binnen een week te reageren. Ook niks vernomen (valt me van je tegen Jan).
En dan hebben we het nog niet gehad over het overblijven, tegenwoordig tussenschoolse opvang genoemd, dat vaak het niveau van goedbedoeld amateurisme niet ontstijgt. Bemensing vindt in veel gevallen plaats door “overblijfmoeders” die tegen een geringe vergoeding de 1-1,5 uur per dag invullen. (Hoezo kleine deeltijdwerkers?)
Op zijn minst dienen deze randvoorwaardelijke zaken goed geregeld te zijn, wil je vrouwen op grotere schaal het arbeidsproces in lokken. Maar een garantie is het zeker niet. Want het ergste van alles zijn wij vrouwen zelf met ons “haantjes” gedrag als het om de kinderen gaat. Onder aanvoering van Heleen Mees in het ene kamp wordt de hoogopgeleide thuisblijfmoeder afgeschreven als een sukkel zonder ambities die haar toekomst verkwanselt.
Aan de andere kant is er een groep “nieuwetijds feministes”, die een “vrije” keuze tussen werken of moederschap als het hoogste goed beschouwen. En zij zijn het die als bewuste “thuisblijfmoeder“ (wat iets heel anders is dan huisvrouw natuurlijk) de juiste keuze maken. Je krijgt toch geen kinderen om ze door een ander op te laten voeden, nietwaar?! Natuurlijk zijn crèches per definitie slechter dan wat zij zelf kunnen bieden en halen ze de kinderen tijdens de lunch op, want anders is het zo druk voor ze. Naschoolse opvang? Dat is er voor de zielenpoten. Kritiek op ieders keuze wordt natuurlijk, ons vrouwen eigen, door het ander kamp als persoonlijk opgevat.
Natuurlijk kunnen Nederlandse vrouwen meer ambitie tonen. De feiten liegen er niet om: nog steeds strandt één op de drie huwelijken en de cijfers voor samenwonenden liggen nog hoger. En meer dan 90% van de eenoudergezinnen, vaak vrouwen, leven net boven of op het sociale minimum. Cijfers waar je niet vrolijk van wordt. Goede afspraken maken met je partner, bewust kiezen voor thuisblijfmoeder, dan scheiden en hup de bijstand in. En dat is zuur. Denk je dat je het goed geregeld hebt. Natuurlijk gaat niemand ervan uit dat zijn relatie stuk loopt. Maar wat minder struisvogelpolitiek en veel bewuster omgaan met je economische zelfstandigheid zou helpen.
Ook moeten er veel meer vrouwen op hoge(re) posities komen. Daar ben ik het helemaal mee eens. Maar in de VS, waar de arbeidsparticipatie van vrouwen tot de hoogste ter wereld behoort en het aandeel van vrouwen in de top aanzienlijk hoger is dan in Europa, is het evenmin ideaal. Topvrouwen zijn veelal kinderloos (maar de meesten hadden ze willen hebben, aldus Hewlett) en zijn ook nog eens veel vaker dan topmannen alleenstaand. Eveneens zuur nietwaar?
Kortom: als moeder, werkend of niet, blijf je hoe je het wendt of keert, gevangen in een spagaat. Maar het zou mooi zijn als we elkaar daar niet de dupe van laten worden. Dus ophouden met katten en vitten. Elkaar helpen en steunen is een veel betere optie. Tenslotte doen wij, als gezin met twee veelwerkers, regelmatig een beroep op die baanloze vriendin om de kinderen op te vangen.
Maar zolang dezelfde vriendin, nu de tweede binnenkort naar school gaat, bij het eerste de beste uitzendbureau waar ze binnen stapt te horen krijgt dat het geen enkele zin heeft haar CV in het bestand op te nemen, omdat ze geen enkele kans maakt, valt er nog heel heel veel te doen. Kom maar op dus met die Taskforce Deeltijdplus. Bij deze biedt ik me aan. Als ervaringsdeskundige en hoogopgeleide min of meer full-time-plus werkende vrouw mét een mening denk ik een prima bijdrage te kunnen leveren.
Toch maar een advies voor als men af mocht zien van mijn lidmaatschap: stel met onmiddellijke ingang overblijven verplicht voor ALLE kinderen. Het resultaat: minder verschil tussen kinderen en één alibi voor de thuisblijfmoeders vervalt. Want wat moet je doen met een hele dag zonder kinderen? Werken natuurlijk! Tenslotte is een thuisblijfmoeder geen huisvrouw!
PS Voor als dat niet genoeg is: het scheelt veel korte ritjes en is dus nog goed voor het milieu ook!
Goed stuk, maar je voorstel voor verplichte opvang? Dat wordt een burgeroorlog tussen ‘bewuste thuisblijfmoeders’ en carrièrevrouwen. Ook niet bevorderlijk voor de participatie. Misschien moeten vrouwen eens een voorbeeld nemen aan Annemarie Jorritsma. Die heeft kinderen, en pas na haar vruchtbare leeftijd is ze Kamerlid geworden, daarna minister en toen burgemeester. Want binnen één kabinetstermijn twee keer zwanger worden, dat kan toch niet (zie Staatssecretaris Schultz)? Al die voorzieningen, regelingen, zorgen alleen maar voor sluikdiscriminatie. Neem Zweden, met anderhalf jaar betaald zwangerschapsverlof. Dan denk je als werkgever wel drie keer na voor je een vrouw aanneemt. Laten we eens de discussie openen over keiharde bevolkingspolitiek. Wie voor haar 28ste kinderen krijgt, heeft dan recht op extra studierechten of thuiswerkfaciliteiten ter compensatie. Wie uitstelt, mag ‘bewust thuisblijfmoeder’ blijven, maar zal haar eigen boontjes moeten doppen. Zo, probleem opgelost, net als het gekibbel.
14 juli 2007 om 4:50 pm@Steven: Bedoel je ‘Een slimme meid krijgt haar kinderen op tijd!’?
14 juli 2007 om 9:17 pmEén vraag blijft toch altijd onbeantwoord, alsof het antwoord ergens impliciet al is gegeven: waarom die grenzeloze jacht op werken? Wat doen, daar kun je je iets bij voorstellen. Wat is toch die enorme intrinsieke waarde van werken, behalve dan de lauwe economie weer opwarmen?
15 juli 2007 om 4:03 pm@ Pierre – Een goede, nuchtere reactie die de eenzijdige kijk die ik veelal constateer in dit soort artikelen goed blootlegt.
15 juli 2007 om 9:16 pm@Petra – Waarom wil je alle zo verschillende moeders in een algemene regelgeving douwen en, denk je nou echt dat thuiswerkende moeders een ALIBI nodig hebben om niet buitenshuis te gaan werken ?
Da’s pas HANIG..
Buitenshuis werken en/of huiswerken is een keuze. Als je als moeder de keuze maakt voor beide: huiswerken omdat je kinderen hebt + daarnaast buitenshuis werken: PRIMA, fijn voor goede opvang zorgen en de politiek daarin blijven stimuleren, maar laat de moeders die ervoor kiezen om alleen thuis te werken buiten de regelgeving !
16 juli 2007 om 9:28 amVerplichte opvang.. alsjeblieft zeg.
Hallo Pierre, Helaas is het zo dat alleen de zon voor niets op gaat. Vandaar economische onafhankelijkheid voor vrouwen. Zodat zij(en hun kinderen) na een scheiding niet op een sociaal minimum hoeven te leven. Een computer en een snelle internetaansluiting zijn al gauw een must als je in ons onderwijssysteem wilt meekomen. En dat kost nu eenmaal geld.
16 juli 2007 om 9:33 amDe cijfers liegen er niet om: ruim 650.000 kinderen in een éénoudergezin (vaak met hun moeder dus), waarvan ca. de helft op of net boven een sociaal minimum leven….. Geen pretje zoals alle verhalen uit dit deel van de maatschappiij aantonen.
@ Pierre en Petra,
16 juli 2007 om 9:45 amMoeten we als samenleving niet vooral voorwaarden scheppen voor het outilleren van ieders vrije keuze cq voor het hulp bieden in ongewilde omstandigheden en moeten we niet stoppen met het beter te weten voor een ander ?
Hallo Helga,
16 juli 2007 om 10:26 amEen uurtje per dag overblijven lijkt me geen ramp. Bovendien is het zo dat als dit verplicht gesteld zou worden (en de condities eromheen ook ingevuld,financieel en zo)scholen ook verplicht zijn het goed in te richten. Nu hangt het er vaak bij, zeker als maar weinig kinderen er gebruik van maken.
Overigens is het bijzonder ouderwets systeem van naar huis tussen de middag iets wat nog uit de jaren vijfitg stamt van de vorige eeuw. Toen vrouwen na hun trouwen niet eens meer als ambtenaar mochten werken…
Geen enkel land om ons heen kent het het verschijnsel van naar huis tussendoor. Internationale scholen in NL zijn er eveneens onbekend mee. En in mijn wijk waar veel expats wonen verbazen buitenlandse ouders zich over de amateuristische wijze waarop het hier het overblijven toegaat.
Het lijkt me dus gewoon passend in deze tijd om ook maar eens afscheid van de lunch thuis te nemen.
@Petra. Ervoor zorgen dat vrouwen na een scheiding niet over de rand vallen lijkt me inderdaad noodzakelijk (vlak overigens ook het aantal mannen dat na een scheiding in rampspoed vervalt niet uit!). Verder is kinderen opvoeden, zeker de eerste tien jaar, een dagtaak. Waar ik het grootste probleem mee heb, is de politieke druk en de druk van ‘wauweltantes’ als Heleen Mees uitoefenen. De maatschappij is in nood en actie is nodig. Gek genoeg denk ik dan meteen aan een taskforce ‘pre-vut, vut, en post-vut’. Deze mensen vanaf de respectabele leeftijd hebben de discipline, de tijd en de ervaring. En het zijn er nogal wat! Of is werken misschien toch niet zo leuk, toch niet zo zingevend, of wat dan ook.
16 juli 2007 om 11:15 am@ Petra,
16 juli 2007 om 5:35 pmWaar het mij om gaat Petra, is niet dat overblijven,kinderdagopvang en buitenschoolse opvang een ramp zouden zijn. Helemaal niet !
Mijn repliek gaat echter over de door jou gewenste bemoeienis in de vorm van VERPLICHT STELLEN met als doel ze te laten voelen:
“.. wat moet je doen met een hele dag zonder kinderen? Werken natuurlijk!”
Dat vind ik echt een heel kwalijke, bemoeizuchtige en regelzuchtige gedachtengang en dat ze er elders in Europa anders mee omgaan: we hebben eerder laten zien dat we onze oren niet naar de rest van Europa laten hangen, laten we daar vooral mee doorgaan !!
beste petra,
in zweden, dacht ik, is het werken voor ouders zo ingericht dat een van hen vrij heeft, afgewerkt is, als de kinderen uit school komen in de namiddag. de reden dat zij dit daar mogelijk maken is heel eenvoudig, de toenemende vergrijzing en het tekort aan kinderen die alles draaiende moeten houden voor ons in de toekomst. het gem. aantal kinderen per gezin is daar nog redelijk te noemen. in onze zuidelijke landen is dat gemmidelde zeer laag, als gevolg van het feit dat daar nauwelijks voorzieningen zijn, dus men neemt daar bijna geen kinderen meer. immigranten hebben het de laatste jaren nog een beetje opgevangen, maar de 2de en 3de generaties nemen ook nog maar relatief weinig kinderen. de toestroom van immigranten is inmiddels stevig aan banden gelegd, dus wat nu? intensieve kinderhouderijen? (grapchen.)
16 juli 2007 om 9:49 pmkinderen zijn natuurlijk veel meer dan alleen maar op de wereld om onze financiele toekomst veilig te stellen.
is er ook ruimte om die discussie te voeren en dat van invloed te laten zijn op de te nemen beslissingen?
‘Een slimme meid krijgt haar kinderen op tijd”: belachelijke en onrealistische opmerking. Als ik voor mijn 28e een kind had gekregen was ik een alleenstaande moeder geweest! Pas na mijn 30e heb ik mijn man ontmoet en nu kan ik mijn kind een stabiele thuisomgeving bieden. Overigens werk ik 3/4 dagen per week en nu mijn man ook parttime kan werken kan ik weer wat meer gaan werken. Misschien dat we daar eens bij stil moeten staan: gedeelde zorg en werkgevers die mannen ook de kans moeten gunnen minder te gaan werken zodat zij thuis kunnen zijn en mama een dag extra kan gaan werken!
27 augustus 2007 om 12:26 pmHoezo emancipatie in Nederland??
Merlijn: ik ben het helemaal met je eens!
13 september 2007 om 1:45 pmProef ik uit dit stukje toch af en toe een scherpe uithaal naar thuisblijfmoeders? Ik denk dat we er naartoe moeten om elkaars keuzes te respecteren. Waarom zo venijnig naar elkaar? Nergens voor nodig! Ware emancipatie is dat iedereen de vrijheid heeft om een eigen keuze te maken. Daarbij geldt dat wat bij de één past, niet bij de ander hoeft te passen. We zijn te uniek om allemaal in één mal te passen, zelfs niet in de mal die de overheid voor ons bestemd heeft!
20 juni 2008 om 2:10 pmDat wat jou gelukkig maakt, hoeft mij niet gelukkig te maken. Jouw kinderen zijn niet mijn kinderen. Er zijn moeders met zieke en autistische kinderen, ik ken ze persoonlijk. Ik begrijp 100% dat zij afzien van een carrière, en heb veel waardering voor ze.
En ik? Ik ben een studerende moeder, die eerst vier kinderen kreeg en vervolgens een nieuwe studie oppakte. In welk hokje zou ik dan passen? Het interesseert mij niet, ik doe wat mijn hart mij ingeeft en waar mijn gezin wel bij vaart, en dat wens ik vele andere vrouwen (thuisblijvend of werkend) ook toe. Laten we elkaar de maat niet nemen, maar elkaar steunen en voor elkaar openstaan!
Hallo Marianne, Bijna helemaal met je eens. Vooral als er iets is met je kind (heb ik ik zelf aan den lijve ondervonden) is een combinatie niet te maken. Alleen zie ik ook relaties om me heen die gaan spannen op den duur. Dan krijg je vaak van drie kanten frustraties: moeder die een carriere heeft gemist, vader die moet betalen en daar weinig zin in heeft en kinderen die van alles de dupe zijn. Vandaar dus: denk vooruit en vooral eigen broek ophouden. Daar mogen wij vrouwen best vooraf veel bewuster mee bezig zijn. Maar wellicht ben ik nog een kind van een moeder die niet MOCHT studeren (want meisje) en ook niet MOCHT werken (toen ze trouwde moest ze haar baan opzeggen, want zo was dat geregeld in Nederland) reden waarom ze mij heeft gestimuleerd te studeren en economisch zelfstandig te zijn. Kortom: vrije keuze is goed maar statistieken liegen niet. En zolang 1 op de 3 huwelijken mislukt en als je niet getrouwd bent nog meer, is eht mi absoluut een must daar serieus bij stil te staan.
Want een slimme meid, enz.
20 juni 2008 om 2:24 pmWaar volgens mij ook nog een knelpunt ligt is het aanbod van werk.Ik zou heel graag meer uren werken, maar in mijn sector (gemeentelijke overheid, griffie) zijn maar beperkt aantal banen. Om hogerop te komen heb ik een aantal dingen nodig, bijvoorbeeld meer ervaring binnen een grotere gemeente en meer leidinggevende ervaring. Die banen liggen niet voor het oprapen. Bovendien zijn het vaak toch deeltijdbanen.
Overstappen naar een andere sector merk ik is lastig omdat ik generalist ben en binnen de gemeentelijke overheid in theorie wel generalistische managers nodig zijn, maar in de praktijk zoekt men toch managers die inhoudelijk mee kunnen werken.
Een inhoudelijke studie naast mijn huidige baan oppakken om dit nu wel te kunnen realiseren gaat me op dit moment net iets te ver (na een HBO en WO studie (Bestuur en Beleid) en kan ik praktisch gezien ook moeilijk realiseren (o.a. ivm kinderopvang).
Ambitie genoeg dus, maar de randvoorwaarden zijn onvoldoende aanwezig en de arbeidsmarkt bestaat bovendien voor een aanzienlijk deel uit deeltijdbanen. En dat is niet altijd omdat de werknemers dat willen!
1 juli 2008 om 12:07 pm