Ik stoor mij in toenemende mate aan steeds maar weer die verkiezingen van managementboeken. Ik signaleerde al eens de Verandermanagement Top 5, de HRM-boeken Top 10, de Favoriete Werkvormen Top 15, en zelfs de Managementboeken top 100. ‘Aller tijden’ stond er nog bij. Wat mij het meest stoort is dat ik de selectiecriteria niet ken. Ik kom zelf meestal uit op andere boeken dan de uitverkoren titels. Ik verdenk daarom de samenstellers van die lijstjes ervan dat ze criteria hanteren als de lengte van de literatuurlijst, het aantal bedankte personen, het aantal aanbevelingen op de achterflap, de status van de schrijver van het voorwoord. 

En niet te vergeten: of de meest voorkomende uitgever in de lijst dezelfde is als de uitgever van de publicatie waarin de lijst wordt gepubliceerd. Volgt u me nog? Terwijl criteria als ‘wetenschappelijk getoetst’ en ‘bijdrage aan nieuwe inzichten’ toch veel relevanter zijn, naar mij dunkt. De krant Manager & Literatuur, die zichzelf het beste boekenblad voor managers noemt, heeft elk jaar de verkiezing van het beste managementboek van dat jaar en werkt met een jury van ‘deskundigen’ die mogen kiezen uit een door de uitgever samengestelde groslijst. Nieuw is nu het initiatief van het tijdschrift Management Team met de uitverkiezing van het beste managementboek ooit (cursivering van mij). Hier mogen de lezers de lijst zelf samenstellen en stemmen. Maar welke criteria zij hanteren blijft nog steeds onhelder. En over die criteria gaat het nooit. 

Daarom heb ik nu een voorstel. Laten we het beste managementboek selecteren op basis van duidelijke criteria. Het onnavolgbare Studentenweekblad Propria Cures bracht mij ooit op het spoor van een alternatieve set criteria. Wat had u gedacht van drijfvermogen in de badkuip, onderzetterkwaliteit of frisbeereikwijdte? Want zegt u nu zelf: dan weet je tenminste op basis waarvan de betreffende top-zoveel tot stand is gekomen en waarom een bepaald boek heeft gewonnen. Kortom, ik stel nu voor om voor managementliteratuur Stuitercapaciteit als criterium te hanteren. Maar dan wel onder onafhankelijk toezicht van een gecertificeerde toezichthouder, die erover waakt dat de van tevoren vastgestelde condities strikt worden nageleefd. 

De hoogte waar vanaf je het boek loodrecht laat vallen, met de kortste zijde naar beneden, op een eikenhouten vloer afkomstig uit een openbare bibliotheek, lijken mij relevante condities. Stel deze hoogte altijd op exact 25 meter. Tel vervolgens bij elkaar op de eerste en de tweede stuiterhoogte in centimeters, en deel dit door het gewicht van het boek in decigrammen. Hoe hoger de uitkomst, hoe hoger het boek staat de in de lijst van beste managementboeken, van een bepaald jaar of van alle tijden. Het grote voordeel: we weten nu exact over welke kwaliteit van die boeken die lijstjes gaan: Stuitercapaciteit. En niet iets anders.