Mijn middelbare scholier heeft serieuze klachten. Over de amusementswaarde van het nieuws. Boeit niet. Geen spectaculaire natuurrampen. Geen fascinerende strijd der Titanen. Niks. En Congo dan? En Mumbai? Probeer ik nog. Maar dat is volgens hem geen nieuws, dat zijn gewoon dingen die tot de normale gang van zaken horen. En die financiële crisis is al helemaal geen nieuws…

Hij gaat naast me op de bank zitten en kijkt met me mee naar het Journaal. Wat is politesse, wil hij weten. Corpsballentaal, zeg ik, van iemand die niet begrijpt dat mensen woedend zijn omdat ze alles kwijt zijn en zichzelf vervolgens vorstelijk laat betalen. Eigen schuld, zegt-ie, moet je je geld maar niet toevertrouwen aan dat soort mensen, die dat soort woorden gebruiken. Ik grijns. Niets aan toe te voegen.

Zo’n crisis is toch logisch, gaat hij even later verder. Als het alleen maar ieder voor zich is, dat is toch vragen om problemen? De oplossing ligt naar zijn overtuiging voor de hand: Als er nou zoveel slimme mensen op de wereld zijn, waarom komen die dan niet bij elkaar om slimmere dingen te bedenken dan dat ieder voor zich?

Even is het stil naast me. Dan komt de klap op de vuurpijl: Waar gaan verkiezingen dan over?

Geen idee waar het nieuws die avond verder over ging. Zal wel saai geweest zijn. Ik grijns van oor tot oor. Naast mij zit toekomstig leiderschap, zoveel is mij wel duidelijk. Daar zijn er gelukkig heel veel van. Puur onversneden Rijnlands, wat mij betreft. Klaar voor de 21ste eeuw.