Vraagt u het u ook wel eens af? Wat drijft topmanagers? Wat bezielt ze om een grote organisatie te willen besturen, met al die verantwoordelijkheden? En waarom werken ze zich drie slagen in de rondte? Onlangs werd een tip van de sluier opgelicht: Topmanagers willen vooral één ding en dat is MACHT. Waarschijnlijk reageert u nu met “zie je wel, altijd al wel gedacht”, maar onlangs is het ook wetenschappelijk bewezen.

Volgens de onderzoeker vinden topmanagers macht “gewoon lekker” en is dat de belangrijkste reden dat ze doen wat ze doen. 70 interviews met meer en ook met minder succesvolle – voornamelijk mannelijke – topmanagers heeft dit verrassende resultaat opgeleverd. Wel even iets om stil bij te staan.

Geld daarentegen interesseert de heren topmanagers veel minder. Topmanagers in de non-profitsector vinden het zelfs nóg minder interessant dan die uit de profitsector. Op de vraag of geld belangrijk voor ze is, werd namelijk unaniem ontkennend geantwoord.

Kijk en dát is nu iets wat me wel mijn wenkbrauwen doet fronsen. De feiten wijzen immers  in een andere richten. Uit een ander onderzoek blijkt dat de salarissen van topbestuurders de afgelopen twee jaar met maar liefst 59% zijn gestegen. Meer dan dat van u en ik bij elkaar, schat ik zo. Verdiende een bestuursvoorzitter in 2004 nog “slechts” 41 keer zoveel als zijn gemiddelde werknemer, uit de meest recente meting blijkt dat dit twee jaar later is gestegen naar maar liefst 65 keer zoveel! Numico’s Jan Bennink spant de kroon: hij verdient maar liefst 211 keer zoveel als zijn gemiddelde medewerker. Peter Bakker van TNT maar liefst 79 keer zoveel als de gemiddelde postbezorger. Of de bonus waar hij onlangs afstand van heeft gedaan daar in is meegenomen, is uit het verhaal niet op te maken.

En dan zeggen ze dus dat het ze niet écht interesseert. Nee waar het hen wél om gaat is om de status die met het geld gepaard gaat. Dus verdient de overbuurman van een in dezelfde branche veel meer? Dan is de reactie “ikke ook”! De hele discussie over zelfverrijking teruggebracht tot een ouderwetse wedstrijd “ver plassen”.

Maar ik zie de voordelen: als het ze dan niet om de centen gaat en status het belangrijkste is, biedt dat perspectief. Laten we afspreken dat we alle bedragen wel meenemen in het totaalsalaris, voor de status. En verder is het creatief denken. Met zoveel geld kun je immers mooie dingen doen. Een paar suggesties:

• Is een organisatie aan het reorganiseren en moeten er mensen uit? Maak een extra pot voor opleiding en training of om een eigen bedrijf te starten.
• Is er behoefte aan vernieuwing en innovatie? Daar hebben we de innovatiepot.

Voorts zijn er goede doelen genoeg en is een extra gift daar altijd welkom.

Kortom: mogelijkheden te over. En natuurlijk kan de betreffende topmanager zelf zijn voorkeur aangeven. Uiteraard moet de informatie, vanwege die status, vervolgens wel breed worden uitgemeten in het jaarverslag.

Iedereen tevreden toch? Of zou het ze toch wel om de centen gaan…..?