Ik ben een optimist van huis uit. Deze week kreeg dat optimisme nog meer basis na de mini-conferentie ‘Dossier Jeugdzorg: kan het ook anders?’, waarbij met ‘anders’ natuurlijk ‘beter’ wordt bedoeld. 24 enthousiaste professionals – jeugdzorgwerkers, ervaringsdeskundigen, organisatieadviseurs, wetenschappers, schrijvers, redacteuren en jeugdzorg-managers – waren een middag uitermate actief om een antwoord te geven op de vraag ‘Kan het ook anders?’ De voorlopige bevindingen van deze club zijn te lezen op DossierJeugdzorg.nl. Maar er gebeurde de afgelopen weken nog veel meer. Een willekeurige greep uit de kranten.

Wat te denken van duurzaam vissen? Het kan, en het kan zelfs onder een heus label: het MSC-label. Dit is het duurzaamheidslabel van Marine Stewardship Council. Vissen met dit label gevangen brengen a. in de supermarkt een hogere prijs op en zijn b. op een manier gevangen die veel en veel minder nadelige bij-effecten heeft dan de vis die met sleepnetten is gevangen: de zeebodem blijft in tact! Visser Ed Reker: ‘Staand want vissen heeft de toekomst. Met de tienduizenden liters olie die een kotter nodig heeft om de netten te trekken, kom je er tegenwoordig niet meer uit.’ Kortom, tel uit je winst: betere prijs en ook nog eens goed voor het milieu.

Johan Denollet, hoogleraar medische psychologie, blijft, hoewel hij aan een Nederlandse universiteit werkt, het liefst in België verzekerd tegen ziektekosten: ‘Het is daar een oubollig systeem, maar de wachttijden zijn ontzettend kort en je wordt snel geholpen.’ Je kunt er ook nog eens zelf je dokter kiezen, want die zijn er genoeg. Denollet houdt zich liever vast aan België, want wat hij hier zag beviel hem niet: ‘Een telefoniste bepaalt of iemand in het weekend een dokter te zien krijgt. Belangrijke operaties lieten weken op zich wachten. Na een eerste vermoeden van kanker mocht een patiënt een week later terugkomen voor een prikje, weer twee weken later voor een foto of een scan en daarna pas volgde de behandeling.’ In België gebeurt dat allemaal in één keer achter elkaar. Nederlandse verzekerden kunnen via hun verzekeraars ook terecht in België. Nederlandse specialisten zijn overigens de best betaalden ter wereld; het is dus niet zo gek als je blij mag zijn met wat aandacht… En dat je daar dan wat langer op moet wachten is nu eenmaal het gevolg van het systeem.

Dan was er nog het bericht over de biertjes. Natuurlijk kennen we allemaal Heineken, Grolsch en Bavaria. Gulpener tapt uit een ander vaatje. Net als bijvoorbeeld de Friese brouwer Us Heit. Die laatste twee brouwers halen hun grondstoffen uit de directe omgeving en veroorzaken aanzienlijk minder milieuschade als hun grotere concurrenten.  Per flesje of glas zijn deze bieren echter wel 5 tot 30% duurder dan die van de grote merken. De smaak, want daar ging het allemaal om, van de milieubewust gebrouwen biertjes is vele malen lekkerder.

Dan was er nog het interview met Arlie Hochschild in De Volkskrant. Het Amerikaanse gezinsleven staat onder grote druk van de markt. Tweederde van de Amerikaanse kinderen leeft niet samen met allebei de biologische ouders. Moeders en buurvrouwen kunnen de kinderen van werkende moeders niet opvangen, want zij werken ook. In Amerika roept iedereen over de familiewaarden, maar in werkelijkheid is het gezin de sluitpost. Hochschild: ‘Vergelijk dat eens met Noorwegen, daar woont 80% van de kinderen bij allebei zijn biologische ouders. Daar zijn de mensen gelukkiger, omdat de overheid hun gezinsleven ondersteunt met allerlei maatregelen.’

Het kan anders en het kan beter. Dat geldt voor de jeugdzorg, voor de gezondheidszorg, voor de visserij en voor het betere bier brouwen. En natuurlijk voor veel andere sectoren als bijvoorbeeld het onderwijs. Mooi dat Hochschild ons in haar interview nog fijntjes wijst op een typisch Amerikaanse opvatting: Overheidssteun is voor losers. Laten wij met zijn allen dan maar losers gevonden worden door die gekke Amerikanen, als de vis ons goed smaakt, we op tijd geholpen worden in het ziekenhuis, we van een biertje écht kunnen genieten en onze kinderen gewoon thuis alle aandacht krijgen die ze nodig hebben, dan mogen zij ons losers vinden, zoveel als ze willen. O ja, maar dan moeten we van die goede voorbeelden wel leren om het allemaal echt anders – lees: beter – te gaan doen.