Die vraag werd me laatst gesteld. ‘Als jij nu minister-president was…’ Het was op een event van de Community of Talents en het ging over innovatie. ‘Als jij premier was, wat zou je dan als eerste doen?’ Nou, iedereen altijd overal gratis internet, dat had ik al gezegd. En nog een paar van die dingen die de gewone Nederlander weer in staat zouden stellen leiding te nemen over hun regering.

Maar verder zou ik niet zo daadkrachtig zijn, geloof ik. Ik overwoog, toen mij de vraag gesteld werd, dat ik dan op de een of andere manier populariteit verworven had. Of in elk geval naar voren geschoven was door een partij die de verkiezingen met grote overmacht gewonnen had. Lijst ffNix.

Lijst ffNix zou de kiezers beloofd hebben om gedurende de tijd dat zij het voor het zeggen had er geen nieuw beleid zou worden gemaakt. ‘Wie het weet mag het zeggen.’ Dat zou de verkiezingsleuze zijn geweest. En tijdens bijeenkomsten in het land en verkiezingsdebatten, zouden wij met verve verdedigd hebben dat besluiten uitsluitend genomen zouden mogen worden door mensen die echt verstand zouden hebben van het onderwerp. Dus als het over thuiszorg zou gaan, zou dat zijn door thuiszorgmedewerkers en thuiszorgbehoevenden. En als het gaat over onderwijs, door onderwijzers en leerlingen. En als het zou gaan over gratis internet door iedereen die verstand heeft van gratis internet.

De dames en heren journalisten zouden nog vrijwel uitsluitend aandacht hebben voor ffNix. ‘Hoe gaat dat dan precies werken?’ zou hun belangrijkste vraag zijn. “En hoe houdt u dat onder controle?’ Dat zijn de vragen die ze nu ook al stellen. Direct gevolgd door: ‘En wie is er dan verantwoordelijk?’

Tja, dat is natuurlijk de grap; je weet niet precies hoe dat gaat werken. Misschien ontwerpt een kunstenaar wel een grote boom, waar we dan met z’n allen onder gaan zitten. Tot we eruit zijn. Misschien vragen we het wel de First Nations in Lillooet. Of gaan we te rade bij America Speaks over hoe zij zijn gaan faciliteren hoe Amerikanen hun democratische rechten konden uitoefenen nadat hun regeringen geheel waren gekoloniseerd door het bedrijfsleven. Dat zijn echte feesten der democratie.

Je moet gewoon stappen zetten en je verstand erbij houden.

Wat zou dan de eerste stap zijn? Dat was in feite de vraag die mij gesteld werd op die bijeenkomst van de Community of Talents, een club van overheidsmensen die proberen zich te bevrijden uit knellende structuren.
Als ik premier was, zo stelde ik, zou ik alle ambtenaren die geen echte werk hadden zoals het ophalen van vuilnis of het vangen van ratten, oproepen om gedurende de kabinetsperiode sopstage te gaan lopen. Een sopstage is dat je dus echt gaat meesoppen daar waar gesopt moet worden. De beleidsambtenaren van het Ministerie van Onderwijs gaan voor de klas of worden voor een paar jaar conciërge. En ambtenaren van VWS gaan soppen bij de mensen thuis of in het ziekenhuis of stervensbegeleiding doen of zoiets. En ambtenaren van SoZaWe krijgen bijstand en sollicitatieplicht.

Ik zou daar eerlijk gezegd niet zoveel aan regelen. Ik zou ze dat lekker zelf laten uitzoeken. De enige voorwaarde is dat het moet gaan over het echte werk op het terrein waarover ze beleid voeren. Het zou op basis van vrijwilligheid gaan, maar wel met de harde target van 17 procent. Zeventien procent van alle beleidsambtenaren moet sopstage gaan lopen. Geen muis minder.

De meeste van die ambtenaren gaan natuurlijk hopeloos falen. Maar daarin zit het Grote Leren. Ze worden tijdens hun sopstage uiteraard kundig begeleid door echte vakmensen. Die leren dan weer wat beleid maken is. Aanvankelijk zal dat wel bonje worden, maar ik reken uiteindelijk op grote verbroedering. Want vier jaar is een hele tijd. Huilend zouden ze elkaar in de armen vallen. ‘Dit heb ik nooit geweten…’ zouden ze aan beide zijden van de scheidslijn snikken.

In gans het land zou een cultuuromslag plaatsvinden. Ja, een breinbeving die over de gehele wereld te horen zou zijn. Een tsunami van intelligente besluiten zou de wereld overspoelen.

En zo niet? Dan verzinnen we toch weer iets anders. Met z’n allen – een beetje geholpen met overal beschikbaar internet – zijn we slim genoeg.

Nu is dit nogal onschuldig. Erger wordt het als die onnadenkendheid een economische crisis kan veroorzaken. Wetenschappelijk onderzoek heeft keer op keer uitgewezen dat de beurskoersen een volstrekt willekeurig patroon volgen.  Het enige dat duidelijk is, is dat op lange termijn, meer dan 10 jaar, de koersen stijgen. Eenvoudig als gevolg van economische groei en inflatie. Een stijging van vandaag zegt niets over morgen. Maar mensen denken van wel: nu zal er wel  weer een ‘correctie’ naar beneden komen, of zal het juist verder stijgen, omdat we nu eenmaal in een opwaartse ‘trend’  zitten. Maar dit is net zo onnadenkend als te menen dat na vijf keer ‘zwart’ bij de roulette het nu wel ‘rood’ zal worden. Die wetenschappelijk kennis over de beurskoersen is natuurlijk voor banken, analisten en financiële adviseurs nogal vervelend. Die zijn gebaat bij dagelijkse handel. Dus houden ze liever de mythe van de voorspelbaarheid in stand.

Ook voetbaluitslagen zijn niet te voorspellen. Maar je kunt natuurlijk wel gokken en dan veel of weinig winnen of verliezen. Ook nogal onschuldig. Maar gokken met beurskoersen is dat niet meer. Helaas vrees ik dat openbare onnadenkendheid ervoor zal zorgen dat we er wel mee doorgaan. Want mensen blijven nu eenmaal orde en patronen zien, ook als die er niet
zijn: het mannetje op de maan.

Het sleutelwoord bij wisdom of the crowds is ‘kunnen’. Want grote groepen mensen kunnen fantastische dingen presteren. Dat wil nog niet zeggen dat ze het ook altijd doen. Joep Schrijvers twitterde enige tijd geleden over een krantenbericht over een grote groep buurtbewoners die een pedofiel uit zijn huis gesleurd had en vervolgens had afgeranseld. Afgezien van het feit dat eigenrichting niet de beste manier is om een leefbare samenleving te bouwen, bleek achteraf ook nog dat de groep mensen zich vergist had in het adres. Verkeerde man afgetuigd. Jammer. Joep twitterde over dit incident cynisch ‘een mooi geval van wisdom of the crowds’.

Het boek ‘the wisdom of the crowds‘ (2004) bevat prachtige voorbeelden over wat er gebeurt als groepen mensen samen wel iets moois presteren. De schrijver Surowiecki onderkent drie soorten ‘massaswijsheid’: Cognitie (informatieverwerking), Coördinatie en Coöperatie (samenwerking). Die laatste vorm is voor ons als organisatieactivisten het meest interessant.

Om massawijsheid echt een kans te geven is het van groot belang om de utopische fase over te slaan en op de hoogte te zijn van de valkuilen en beperkingen van dit begrip. Surowiecki merkt zelf ook op dat niet elke mensenmassa verstandige dingen doet: ‘Not all crowds (groups) are wise. Consider, for example, mobs or crazed investors in a stock market bubble.‘

Surowiecki geeft vervolgens 4 criteria om irrationele massa’s te onderscheiden van wijze massa’s:

[] elk individu moet over eigen kennis beschikken over het op te lossen probleem

[] elk individu moet onafhankelijk zijn mening vormen over de feiten (dus geen klassiek kuddegedrag zoals bij beleggers in een zeepbel optreedt)

[] specialisatie moet mogelijk zijn, op basis van lokale kennis

[] er moet een aggregatie-methode zijn om uit alle meningen een eindoordeel te destilleren

In de halleluja-fase na de verschijning van het boek, is er massawijsheid nogal eens de hemel in geprezen als een gemakkelijk middel tegen alle kwalen. Maar de voorwaarden die Surowiecki stelt blijken in de praktijk niet altijd makkelijk realiseerbaar.

Daarnaast is er ook fundamentele kritiek mogelijk op massawijsheid. Je kunt stellen dat er problemen zijn waar massawijsheid — bij goede uitvoering — unieke resultaten kan leveren. Het 4e criterium van Surowiecki geeft aan dat er aggregatie moet plaatsvinden. Dat betekent dat er een (al of niet gewogen) gemiddelde van alle opvattingen wordt vastgesteld. Er zijn veel onderwerpen waarbij dat gemiddelde de samengebalde kennis van veel mensen bevat. Bijvoorbeeld bij het voorspellen van de ontwikkeling van complexe systemen (zoals de wereldeconomie) blijkt dat verrassend goed te werken. Het resultaat van de massawijsheid blijkt dan beter te kloppen dan dat van individuele experts.

In andere gevallen gaat het minder goed. Om een extreem voorbeeld te noemen: door wie laat u liever uw openhartoperatie uitvoeren: door één ervaren hartchirurg of door 1000 leken die allemaal een kleine bijdrage mogen leveren?

De schrijver/filosoof Nassim Nicolas Taleb maakt onderscheid tussen vakgebieden waarin echte experts bestaan (bijvoorbeeld techniek of medische wetenschap) en vakgebieden waarin geen echte experts bestaan. Tot de tweede groep rekent hij de economie. In dit vakgebied bestaan volgens Taleb geen echte experts, maar alleen mensen die zich voordoen als experts. In dergelijke vakgebieden is de complexiteit van het onderwerp te groot is en de voorspelbaarheid te gering. Daardoor kan een enkel individu, ongeacht mooie formules of knappe computerprogramma’s onmogelijk zinnige uitspraken doen over de toekomstige ontwikkeling van zo’n systeem.

Juist in die laatste categorie blijkt massawijsheid een oplossing te bieden voor complexiteit die door individuen niet te beheersen of te behappen is.

De link met Rijnlands organiseren dringt zich op. Een eenvoudig technisch proces kun je vaak volledig beheersen en ‘top down’ besturen. Maar zodra systemen complex worden — denk daarbij aan grote organisaties — leidt centrale sturing tot problemen. Zogenaamde experts (’managers’) blijken niet meer de wijsheid in pacht te hebben. Kennis vanuit alle lagen van de organisatie is dan nodig om te zorgen dat de complexiteit niet leidt tot verlamming.

Ik heb er geen systematisch onderzoek naar gedaan, maar het ligt voor de hand dat onderwijs-professionals zich zo thuis voelen in Rijnlandse kringen vanwege het adagium van Rijnlanders: ‘wie het weet mag het zeggen’. En als iemand is opgeleid om ‘het te weten’ dan is dat wel de leerkracht. Het is op bijeenkomsten van Rijnlanders hun voornaamste wens: ‘ik ben toch de professional, waarom mag ik niet doen wat volgens mij goed is, waarom al die regeltjes, waarom dat sturen op prestatie-indicatoren, waarom al dat verantwoording afleggen. Ik wil gewoon mijn vak uitoefenen. Weg met de managers.’ De suggestie die daar in zit is dat het eigenaarschap van ‘het onderwijs’ bij hen – leerkrachten – zou behoren te rusten. Is dat echt zo Rijnlands? Zou de eigendom van een Rijnlandse school exclusief bij de professionals moeten liggen?

Ik denk het niet. Het gevolg van zo’n keuze zou zijn dat leerlingen en ouders louter nog  gezien worden als ‘onderwijsconsumenten’ en als ‘klanten’. Het onderwijsveld is in hoge mate een monopolie door de uniforme regelgeving van de overheid. Zelf een school beginnen is in de praktijk vrijwel onmogelijk en zelfs de meest ‘dwarse’ scholen – de Vrije Scholen – zijn gezwicht voor de druk van resultaatgerichte Angelsaksische denken. Monopolies hebben de neiging hun klant te verwaarlozen. Dat blijkt ook in de praktijk: de reclamepraatjes van scholen in de jacht op leerlingen gaan niet over wezenlijke verschillen, maar over sfeer, of er 1 (normaal) of 2 (veel, ‘profielschool!’) uur aan cultuurvakken wordt besteed, over hoeveel reisjes er worden gemaakt en hoe groot het ‘zorgcentrum’ is. Net zoals wij verleid worden meer te eten dan goed voor ons is, worden we met oneigenlijke argumenten verleid voor een bepaalde school te kiezen. De professionals doen zo geheimzinnig over hun vak dat het niet goed mogelijk is hun product op wezenlijke verschillen te onderzoeken.  Van een dokter accepteren we dat niet meer. Van het onderwijsveld (en de jeugdzorg ook trouwens) nog steeds wel.

Tot nu toe is elke poging om daarin verandering te brengen gestrand. Het IVO-onderwijs (individueel onderwijs) is grotendeels alweer verdwenen, ‘Weer samen naar School’ is grotendeels mislukt, ‘Het Nieuwe Leren’ is met verve weggepest, Speciaal Onderwijs gaat aan de eigen onbetaalbaarheid ten onder en het afgelopen jaar is ‘Passend Onderwijs vakkundig om zeep geholpen door de besturenkoepels. Dat heeft maar één oorzaak: de leerling wordt in al die programma’s niet gezien als de primaire eigenaar van zijn eigen ontwikkeling. Er wordt alleen maar op Angelsaksiche wijze nagedacht hoe het ‘product’ verbeterd kan worden door efficiëntere lesmethoden en (vooral) een steeds verfijnder allocatie van ‘de grondstof’ aan specialistische vormen van onderwijs.

Scholen staan aldus alleen nog maar ten dienste van de allocatie van kinderen naar de juiste plek in het economisch proces en richten zich daarom in hoge mate op specialisatie, disciplinering en socialisering. Het kan zijn dat er geen andere manier is om kinderen zich te laten ontwikkelen; het kan zijn, maar ik geloof het niet. Het moet mogelijk zijn de eigenaarschap voor de eigen ontwikkeling daar te leggen waar die hoort: bij de leerling zelf. Alleen zo kan de school de waardengemeenschap worden die de leerling daadwerkelijk centraal stelt. Waar ook docenten weer hun eigenwaarde kunnen oppakken, omdat die nodig is om met respect de leerling tegemoet te treden. Waar ook ouders niet hun kind ‘overhandigen’, maar hun kennis en ervaring met opvoeden delen.

We praten inmiddels al over de laatste 10 jaar, de periode Fortuyn voorafgaand aan de vier kabinetten Balkenende, dat we volgens de International Herald Tribune de ‘vanzelfsprekende gidsrol’, een politieke graadmeter, zijn kwijtgeraakt. We waren als klein land groot omdat we vooral invloedrijk waren: tegen de kruisraketten, een drijvende kracht achter de uitbreiding van de EU, ruimhartige steun aan NAVO-operaties, krakersbewegingen, een zinnig drugsbeleid, totaalvoetbal, multiculturele samenleving met bereidheid van elkaar wat aan te nemen, ontwikkelingssamenwerking zonder discussies en zeker steun geven aan een Europese Grondwet in 2005. En dat laatste punt lukte niet meer: daarmee bekrachtigden we ook nog eens onze nieuwe benepenheid: Nederland Benepenland. Geen wonder dat van ons innovatieplatform ook niets terechtkomt. Beschermen wat we hebben en een ander vooral niet mee willen laten delen. Hoezo liberaal? Het logo van T.O.N. is zelfs een wapenschild. Maar waar komen die bekrompen denkbeelden vandaan? Waardoor zijn we van gidsland, zelf een dolende ridder geworden?

Een aantal politieke partijen (o.a. PVV) vindt het nu ook weer belangrijk Nederland 3 de das om te kunnen doen. We hebben daar tegenover tientallen commerciële zenders die ons hersenspoelen met Amerikaanse programma’s. De wereld van een gemiddelde Amerikaan is niet veel groter dan zijn ‘area’. FOX-TV houdt hem/haar bovendien volstrekt idiote denkbeelden voor als overcompensatie van mogelijk verstandige denk-beelden van anderen. We hadden er deze week weer een mooi staaltje van: de Republikein Barton, uit Texas en uiteraard oliedom, bood excuses aan BP aan omdat de regering Obama hen onder druk heeft gezet om 20 miljard dollar in een fonds te stoppen om de schade van het olielek te compenseren. Hij was natuurlijk ook al tegen de ‘Healthcare Reform’. Amerikaanse politici zijn er immers om commerciële belangen te behartigen en niet vooral niet op het algemeen belang te letten. En al die zieke denkbeelden op FOX worden bovendien overdreven vaak afgewisseld met commerciële reclameboodschappen: als je meer TV kijkt dan slaapt, wat veel mensen doen: dan worden je hersens geprogrammeerd met Amerikaanse denkbeelden, normen en waarden over de samenleving en de inrichting daarvan. Zo win je ‘the war on capitalism’. Als je te lang blootgesteld bent aan Amerikaanse series kun je zin en onzin niet meer van elkaar scheiden. Zo is de Kredietcrisis immers ook ontstaan.

Gelukkig zijn we nog wel gidsland als het gaat om folklore bij WK’s. Toch wel mooi dat Hollandse konvooi dat van wedstrijd naar wedstrijd rijdt en onderweg verbinding maakt met de echte Zuid-Afrikanen: The Dutch Approach. ‘Het volk’ in den vreemde weet het nog hoe het moet, nu de politiek nog! Ned. 3 mag van mij weg, maar dan ook 10 van die commerciële zenders verplicht van de buis. Laten we a.u.b het evenwicht bewaren tussen gezond verstand en belangenbehartiging. Wilders begrijpt als geen ander hoe hij de samenleving nog verder uit evenwicht moet brengen. Als globalisering, en dus Amerikanisering, een onderstroom produceert van mensen die ergens bij willen horen, laten we dan in ieder geval stoppen met al die globaliserende zenders. ‘TV kills you’ noemen activisten dat in Amerika.

“This is a really big deal for journalists and free speech activists everywhere. This has been a major effort by hundreds of people from all over the globe, and most importantly the Icelandic people! I have an unending amount of respect for the people of Iceland. They’ve decided that history shouldn’t be erased, that people should be free to discuss what is actually happening in the world around them, and most of all they’ve decided to help the entire planet with this in mind.”

http://www.boingboing.net/2010/06/16/icelandic-modern-med.html

Maar let op: er gaan mensen boos worden. Er gaan regeringen druk uitoefenen. De getalsmatige voorsprong van persvoorlichters tegenover journalisten is wereldwijd al 10 op 1. Beeldvorming is bepalend voor macht. Een eilandje vol vrije vogels die andermans keurig geregisseerde beeldvorming zomaar doorkruisen, is niet voor iedereen een fijn vooruitzicht.

Wedden dat ook onze ‘liberaal’ Rutten zich op een dag door foute vrienden laat influisteren dat we IJsland onder druk moeten zetten om zich ‘aan te passen’ aan andere beschaafde landen?

Misschien moeten we ons proberen te herinneren dat Nederland ooit een vrijhaven was, een open land dat onderdak bood aan mensen met kritiek of vernieuwende ideeën die in eigen land de mond gesnoerd werden. Ooit waren we er trots op mensen gehuisvest te hebben als Spinoza, Descartes en Voltaire.

De rol van de krant als eenvoudig doorgeefluik van nieuwberichten, is niet zo spannend. Sites als nu.nl en news.google.nl kunnen die functie prima overnemen. Maar de andere functie van de krant, daarmee wil het volgens zwartkijkers nog niet zo vlotten.

De krant als onmisbare luis-in-de-pels van de machthebbers vervult immers een cruciale rol in een democratische rechtstaat. Maar wie gaat er kritische journalistiek bedrijven als er straks geen krant meer is die het salaris van kritische journalisten betaalt?

Of bijvoorbeeld “de bloggers” het vaandel gaan overnemen is volgens velen nog maar de vraag. En wie de ‘blogosfeer’ een beetje in de gaten houdt, kan inderdaad zien dat de nadruk daar ligt op het massaal formuleren van meningen en niet op het vergaren van nieuwe feiten. En juist dat vergaren van feiten is een essentiële factor. De nieuwe Woodward en Bernstein (’Watergate’) lijken nog niet echt opgestaan te zijn in de blogosfeer.

Maar er is hoop. Terwijl de discussie over de toekomst van de kranten nog voortraast, lijkt de echte toekomst al aanwezig.  Die toekomst heet bijvoorbeeld Wikileaks. Dat is de website waar klokkenluiders vanuit de hele wereld bewijzen van misstanden kunnen deponeren.

Wikileaks zorgt ervoor dat zaken die het daglicht niet kunnen verdragen, maar die nodig uit de doofpot moeten, voor iedereen beschikbaar zijn. Een recent voorbeeld is het prijsschieten van Amerikaanse helicopterpiloten op Iraakse journalisten en kinderen, dat door een gelekt filmpje wereldwijde ophef veroorzaakte.

Time Magazine schrijft over Wikileaks ‘… could become as important a journalistic tool as the Freedom of Information Act.‘

Het werk van Wikileaks kost echter geld. Het hosten van de website met gelekt materiaal is een dure aangelegenheid en inmiddels lopen de advocaatkosten ook hard op. Want overheden houden niet van organisaties als Wikileaks.

Dus als de democratie u lief is, en als u denkt dat ook in het tijdperk van web 2.0 er onafhankelijke tegenkrachten nodig zijn tegen de machinaties van machthebbers, kom dan in actie. Zoals ze in de VS zo mooi zeggen “put your money where your mouth is”. En bij gebrek aan een fatsoenlijke Nederlandse vertaling: stop je geld waar je mond is.

Doneer HIER aan Wikileaks.

(Ik heb zojuist 25 euro gestort via PayPal)

Videobeelden ‘collateral murder’

In schril contrast met het wantrouwen waarvan de Amerikaanse manier van zakendoen doordrenkt is, staat de manier waarop Amerikanen omgaan met abonnementen en andere tijdgebonden verplichtingen.

Waar in Europa de rekening voor het volgende jaar steevast op de mat ploft, precies één dag nadat de opzegtermijn is afgelopen (”Shit, zit ik er weer een jaar aan vast”), doen Amerikanen dat anders.

In veel gevallen zijn verplichtingen in de V.S. kortlopend en zijn opzegtermijnen veel korter dan in Europa. Waar Europese bedrijven steevast denken vanuit bange scenario’s (”stel je voor dat al mijn klanten ineens opzeggen”) denkt de Amerikaan in kansen. Als ik mijn klant alle vrijheid geef om op bijna elk moment het abonnement te beëindigen, dan is de drempel om klant te worden ook veel kleiner!

Wellicht is het bittere noodzaak. Amerikanen hebben de naam vrijheidslievender te zijn, waardoor het überhaupt alleen lukt om ze iets te verkopen als er geen langlopende verplichting aan vast zit. Maar wat de oorzaak ook is, ik vind het een prachtig systeem. Wie kan mij uitleggen waarom mijn proefabonnement op een nieuwe krant binnen twee dagen kan ingaan, terwijl de oude krant bij vastbindt met een opzegtermijn van tig maanden?

Vandaag kreeg ik mail van Google. Mijn abonnement voor extra opslagruimte wordt binnenkort automatisch verlengd, maar Google wijst mij erop dat ik nu nog op tijd ben als ik wil opzeggen. Dat is klantvriendelijkheid met een grote K.

Of Google echt van mij houdt, betwijfel ik. Maar ik voel me wel erg prettig bij een bedrijf dat niet de indruk wekt mij een oor aan te willen naaien.

Meester Geebeejee, mocht u nog meekijken, hoe zou u de toestand in de wereld thans verklaren? Te beginnen in Limburg? Uw standpunt dat etnische minderheden niets toevoegen aan de cultuur, kennen we; u bent er publiekelijk voor op het matje geroepen. Maar u kunt ons wellicht vertellen wat dat is, een etnische minderheid? Was dat in uw tijd zoiets als, zoals mij toen is overkomen, dat je uit het Limburgs café geknikkerd werd omdat je Hollands sprak?
Of is dat zoiets als Thomas Jefferson die de Ierse massa-immigranten duidelijk wilde maken dat ze er niet bij hoorden omdat ze eigenlijk geen Angelsaksen waren – door munten te willen slaan met de beeltenis van Hengist en Horsa, mythische aanvoerders van de Angelen en de Saksen die in de vijfde eeuw de limes en het Kanaal overstaken om daar de autochtone Kelten te verdrijven die daardoor plots zelf allochtoon werden?
Meester Geebeejee, help me. Ik ben gewoon niet slim genoeg om dit te begrijpen, laat staan om het te duiden. Hoe kan het bijvoorbeeld tegelijk waar zijn dat een regio die het voor z’n werkgelegenheid moet hebben van Europa, min of voor afscheiding stemt omdat de werkeloosheid zo hoog is?
En nu we het daar toch over hebben, hoe kan het zo zijn dat als overheden blunderende banken redden, diezelfde overheden dan meteen ook de schuld van de crisis krijgen? En dat we dan vervolgens de partij wiens denken het meeste lijkt op dat van degenen die de crisis wel veroorzaakt hebben, de grootste maken omdat we denken dat die ons er weer uit kan redden? Ik krijg dat soort ongerijmdheden niet geduid, Meester Geebeejee. Ik begrijp daar niets van.
Hoe komt het überhaupt dat we altijd precies datgene doen wat we niet zouden moeten doen en nalaten wat hoognodig moet gebeuren? Dat iedereen naar de kalender kijkt en ziet dat we in de 21e eeuw leven, maar blijft denken alsof het de 19e is? Dat we blijven denken dat democratie iets is met een rood potlood, waarmee we dan stemmen op mensen die over totaal de verkeerde dingen kibbelen en we daarom uit arrenmoede afgaan op een paar kreten waarmee we ons eigen gelijk construeren?
Waarom blijven we heimelijk geloven dat boven ons geplaatsten het wel weten? Dat ze het wel weten, maar het ons stiekem niet willen zeggen, of zoiets. Dat we maar blijven denken dat we voor organiseren managers nodig hebben en dat het een kwestie is van gewoon betere managers? Dat we voor de uitweg uit de ongelofelijke toestand waarin de wereld is terecht gekomen, kunnen volstaan met het kiezen van een nieuwe volksvertegenwoordiging , die het vervolgens weer aan de vrije markt overlaat om zo de ambtenarij tot werkgelegenheidsproject te verklaren, terwijl de vrije jongens de volgende crisis aan het voorbereiden zijn omdat ze alsmaar niet willen leren en omwille van een bezuiniging van 25.000 dollar hele ecosystemen vernietigen door Amerikaanse olie op een wel heel onorthodoxe manier aan land te brengen? Waar zijn we nou mee bezig?

Ik denk weleens stiekem dat deze wereld ook mr. G.B.J. Hiltermann te machtig zou zijn geworden. Dat dat gewoon niet meer kan, zo iemand die het allemaal weet. Dat Geebeejee dat eigenlijk ook wel wist. Dat de vraagstukken veel te ingewikkeld zijn om aan regeringen over te laten. Of over te laten aan de managementlogica en de logica van de vrije markt. Misschien wordt het weer eens tijd dat we als bewoners van deze planeet het initiatief weer zelf ter hand nemen. Dat we, zoals ze dat bijvoorbeeld op 26 juni in 20 staten van de VS doen in een National Town Hall Meeting en zoals ze dat in de kgotla’s van Zuid-Afrika en Botswana als gewoonte doen, dat we met z’n allen in de polder plaatsnemen en het erover gaan hebben tot we eruit zijn: De Toestand in de Wereld.

Meester Geebeejee gaf dat bij zijn afscheid al aan: “De tijd van eeuwige vrede is nog niet aangebroken, en dat zijn mijn laatste woorden over de toestand in de wereld.” Daar kunnen we het toch niet bij laten zitten?

“Het kwartje lijkt wel in IJsland te vallen, want juist de crisis dwingt daar politici over ICT en modernisering van de media na te denken. Zelf ben ik dolenthousiast over de Icelandic Modern Media Initiative, een wetsvoorstel waar het parlement in IJsland volgende week over zal stemmen. Het plan regelt echt goede bronbescherming, bescherming van media, een goede regeling om toegang tot overheidsdocumenten te krijgen (zeg maar hun eigen Wob) plus een aantrekkelijk plan om daar computers te hosten.”

(bron: webwereld.nl)