Ik weet niet hoe het bij u is in de straat, maar in die van ons worden deze week Europese verkiezingen gehouden. ’t Is een heel gedoe. Voor elkaar hebben we even geen tijd. We zijn met lijstjes met namen in de weer. Namen die ons niks zeggen. We proberen het met de kennis over verkiezingen die we hebben opgebouwd, maar dat werkt met partijen en die zeggen ons ook niks als het over Europa gaat. Dan de kranten maar. Het gaat over vrede en veiligheid schijnt. Dat wil iedereen wel. Maar die hebben we al bij ons in de straat.

Europa is gewoon heel moeilijk. Het gaat ons in onze straat gewoon boven de pet. Letterlijk: het past er niet onder, onder die pet. Daar zit namelijk je snappertje en die kan het eenvoudigweg niet aan. Je snappertje – wijs recht op je voorhoofd alsof je je plots realiseert dat je iets vergeten bent, dan zit-ie daar achter dat harde ding – je snappertje is namelijk begrensd. En dat is knap lastig als je een Europa zonder grenzen wilt.

Je snappertje staat afgesteld op de Menselijke Maat. De vuistregel is: 150. Meer mensen gaan daar niet in. Dat klinkt niet zoveel, maar evolutionair gezien is het al een godswonder. Andere primaten moeten het met veel minder stellen. Die leven dan ook in kleinere groepen, afhankelijk van de grootte van hun snappertje. Wij mensen leven van nature in dorpen van een man of 150. Zo simpel zit dat met die Menselijke Maat.

In Europa wonen 493 miljoen mensen.

Alleen al in onze straat wonen er, ik schat, 300. Twee maal mijn volledige capaciteit. Ik ken maar een paar buren. Onze opritdeler Sophie bijvoorbeeld. Ze is wel aardig. Soms zegt iemand mij in de straat vriendelijk goedendag, maar dan heb ik geen idee… Bovendien, mijn snappertje heeft het al zo druk. Die moet al die ingewikkelde spelletjes tussen mijn collega’s op de zaak ook al bijhouden. Dat gekonkelfoes vreet echt snappertjescapaciteit. Je zou kunnen zeggen, hoe groter daar het rattenspel, hoe groter de sociale ontwrichting in mijn straat. Denk daar maar eens over na.

En dan willen ze ook nog eens dat ik meega in weer een fusie. In een klap duizenden collega’s erbij. Dat kan ik er allemaal niet bijhebben hoor. En om het nog erger te maken, storten ze ook nog eens bakken en bakken irrelevante informatie over me uit. Fusiekranten, bedrijfslogo’s, schema’s met hokjes en lijntjes. Het zal wel. Had ik met mijn biologische beperking net moeizaam een netwerkje opgebouwd om mijn werk een beetje fatsoenlijk te kunnen organiseren, doen ze weer knip, knip, knip. Kan ik weer opnieuw beginnen in weer een andere door hullie daarboven verzonnen werkelijkheid. Ja, ik ben daar gek. Op mijn toch al overspannen snappertje heeft al dat ge-overtuig een uiterst verlammende uitwerking. En dan weet je het al: dan ga ik nog strakker aangestuurd worden. Want dan heb ik weerstand.

Intussen probeer ik met alle beperkingen die ik heb – ja sorry hoor, ik ben ook maar een mens – mij als fatsoenlijke burger te gedragen. En woensdag weer mijn daad te verrichten in het stemhokje. Daadje dan. Burgerplichtje. 493 miljoen. Krimmeneel.

In Amerika lossen ze dat simpeler op. Daar kiezen ze een Leider. Die past nog wel in een snappertje. De meeste Amerikanen wonen in kleine gemeenschappen. En dan kan er best nog een presidentje bij als je hem reduceert tot een paar deugden en ondeugden. Dat vinden wij dan weer primitief. Wij vinden mensen die zich slinks aan ons snappertje opdringen abjecte populisten. Wij vinden dat het over abstracties moet gaan. Over het milieu en over vrije markt. Maar ik woon al in een goed milieu en wat die vrije markt betreft: niets veroorzaakt zoveel onvrijheid als de vrije markt. Mijn snappertje kan het niet aan en daar gaat mijn vrije geest.

Weet u wat het is volgens mij? Die mannen die onze organisaties en instituties ontwerpen, die hebben geen idee meer van de Menselijke Maat. Volgens mij weten ze van het bestaan van mijn snappertje niet eens af. Zegt dat getal 150 hen niets. Hun snappertje is echt niet groter dan de mijne. Anders zouden ze toch nooit van die megalomane fusies bedenken en gedrochten als het Europees parlement?

Ik denk dat ik maar een stukkie ga schrijven voor op internet. Dan zet ik dat straks op de organisatieactivist.nl en maak ik vast weer verbinding met een paar mensen die er ook zo over denken. Heerlijk, weer baas over mijn eigen vrije geest. En die Europese integratie? Sophie lijkt me wel een schat. En verder werk ik er wel aan de Europese integratie met de buurvrouw, die ook zo heet, tijdens de buuurtbarbecue. Terug naar de Menselijke Maat. Ik kan niet anders.