De aanbestedingen in kader van de WMO in de thuiszorg zijn zo goed als afgerond. De kruitdampen zijn opgetrokken. De marktwerking heeft haar werk weer keurig gedaan.
Een schoolvoorbeeld van de marktwerking is in Twente aan de orde geweest. Gerenommeerde zorginstellingen hebben de slag verloren ten “gunste” van grote schoonmaakbedrijven. Opvallend hierbij is dat ogenschijnlijk belangen van cliënten en medewerkers niet worden gezien. Alleen de kosten tellen.

Onder de noemer de zorg wordt onbetaalbaar hebben diverse gemeenten aangegrepen om tijdens de aanbesteding voornamelijk naar de kostprijs per uur te kijken. Gevolg de goedkoopste wint. Maar of dat tevens de beste is, is de vraag.

De medewerker die al jaren bepaalde hulp verleende wordt geconfronteerd met een ontslag. Natuurlijk mogen ze in dienst komen van een andere werkgever. Maar tegen mindere arbeidsvoorwaarden. Immers er moet ergens geld verdiend worden. De cliënt speelt in dit verhaal geen rol. Want de informatieverstrekking aan de cliënt blijft achterwege. We zouden de cliënt eens betrekken bij zo’n belangrijke besluitvorming …
Er is een escape en dat is het aanvragen van een Persoonsgebonden Budget door de cliënt. Maar gezien alle regelgeving lijkt dit voor velen niet echt haalbaar.
En zo ontstaat de situatie dat medewerkers na jarenlange trouwe dienst op 31 december 2009 buiten de wil van betrokkenen de “relatie wordt verbroken”. Het is dan wel heel bijzonder dat dezelfde gemeenten erg veel geld pompen om mensen die kansarm zijn op de arbeidsmarkt aan een baan te helpen.

Weet de afdeling financiën wel wat de afdeling zorg en welzijn of sociale doen? De komende tijd zal de WMO voor velen een zorg meer worden in plaats van minder.
Het is een schrale troost dat er ook (grote) gemeenten zijn die waarde hechten aan kwaliteit. Zij kiezen voor een balans tussen kwaliteit en kosten. Gevolg: een hele zorg minder voor alle betrokkenen.