De echte As van het Kwaad zijn de EU-bureaucraten en bio-industriëlen. Haasmedaillons vinden we lekker, maar we lusten ze niet meer als ze ter tafel uit het varken worden gesneden. We waarderen het helemaal niet als de chefkok hierbij dan lyrisch vertelt over het varken: ‘Dit is een gelukkig varken geweest’, terwijl hij liefdevol neerkijkt op de kop van het varken, ‘volmaakt knapperig vel, boterzacht vlees, bijna etherisch vet, draderig maar mals wangspek’.

De meeste mensen zullen walgend het restaurant uitrennen. Hier zullen ze nooit meer komen. Het zijn zware tijden voor chefs als deze, maar ook voor iedereen die zich niet wil laten vervreemden van wat eigenlijk de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn.

Liever proppen we ons vol met deegbleke Pringles, vetgemaakte kaas die geen kaas meer is, met chips die in olie is gefrituurd, die eigenlijk geen olie is. We zijn als een domme niet begrijpende kudde, die langzaam maar zeker uiteindelijk zelf het onderspit zal delven. Loop eens een willekeurig winkelcentrum in en kijk naar die pafferige, ziekelijk corpulente jeugd; zij zijn de profeten van ons naderende einde.

Grote slachtfabrieken, waar koeien en varkens voor de input zorgen en er zo onherkenbaar mogelijk als output weer uitkomen, zijn de standaard van vandaag geworden. Daar hebben ze alles onder controle!!! Wat in de schappen van onze kruideniers ligt komt daar vandaan, alles voorzien van een etiket, waar precies op staat wat ons eigenlijk niets zou moeten interesseren. Er zou op moeten staan: Deze haasmedaillons komen van een varken dat op een leeftijd van twee dagen is ontdaan van zijn teelballen, zijn staart werd afgebrand, zijn hoektanden uitgetrokken en dat alles zonder verdoving.

Dat we auto’s, computers, telefoons, enzovoorts zo efficiënt mogelijk wilden produceren is in zekere zin nog te begrijpen, maar dat we met zaken die zo dichtbij staan, onze voeding, net zo of nog erger, efficiënt omgaan is eigenlijk van de zotte. Een slachtkip uit de bio-industrie is niet eens lekker: bloedeloos, smaakloos en van de salmonella vergeven vlees. Erger is nog dat wij niet eens stil staan bij alle dierenleed. Dit terwijl we wel kapitalen uitgeven aan de dierenarts als de hamster een lopend oogje heeft, we de tuin volhangen met flauwekul voor die arme vogeltjes, er soms wel 10 katten op nahouden, die de idiootste gerechten voorgeschoteld krijgen. Waar zijn we toch mee bezig!

Supermarkten liggen vol met voorverpakte groenten en aardappels waar je bij het schillen vieze handen van krijgt, zijn er gewoon niet meer. We zijn, ben ik bang, een kritisch punt voorbij. Er lijkt geen weg meer terug. De EU bemoeit zich ook in steeds heftiger mate met ons voedsel. Daar wordt het allemaal nog veel erger van. Richtlijnen voor ongepasteuriseerde kaas, voor schaal- en schelpdieren en alles wat ook maar een beetje ambachtelijk is, wordt door de grote regelmolen gehaald. Alles van waarde, en dat ook nog eens verschrikkelijk lekker is, wordt verboden. Waar houdt het op? De vijanden van genot, bureaucraten en bio-industrieëlen, willen maar één ding: dat het genieten ophoudt.

Oké, EU-bureaucraten en bio-industrieëlen, zij hebben het gedaan. Maar…, horen we eigenlijk niet zelf ook tot die As van het Kwaad? ‘Een kip of varken kan niet kiezen, jij wel: elke keer als je kip of varkensvlees koopt!‘