Van de week overkwam het me weer. Ik werd gebeld voor een lezing door een sprekersbureau. De mevrouw vertelde dat er in de reeks sprekers er al velen waren geweest. Het publiek was steeds buitengewoon geïnspireerd geraakt, maar uit de schriftelijke evaluatie was gebleken dat men het bij nader inzien toch niet als voldoende concreet had ervaren. Men kon er te weinig mee. De praktische toepasbaarheid had men gemist en de professor van de laatste lezing had zelfs geweigerd het geleerde om te zetten in SMART-doelstellingen waarmee de toehoorders de volgende ochtend concreet mee aan de slag konden. Of ik dat dan maar even wilde doen bij de volgende lezing over Rijnlands Organiseren…

Van de week werd het zogenaamde 100-dagen plan van de kabinet gepresenteerd op een consultant-achtige manier. PowerPoint, plaatjes en praatjes en voor je het weet hebben we het over een heus beleidsplan met speerpunten voor de komende periode. De uiterst complexe wereld samengevat in bullits en oneliners. Even een voorbeeldje: onder het kopje ‘Veiligheid en Respect’: het aantal gestolen fietsen is met 750.000 stuks onaanvaardbaar hoog en moet minstens met 100.000 omlaag worden gebracht door: (1) betere stallingen, (2) betere registratie en (3) aanpak van heling. Daar zullen de extra aangestelde 500 wijkagenten bij gaan helpen.

We zullen het hier niet hebben over Nederland op zijn smalst. In Gaza zit een regering die met een burgeroorlog kampt en ook onze regering houdt zich bezig met ‘Veiligheid en Respect’ en komt met het probleem van fietsendiefstal. Laten we ons vooral gelukkig prijzen dat we op regeringsniveau hier tijd voor hebben. Ik wil het ook niet hebben over de politiefunctionaris op Radio 1, die wist te melden dat er al een fantastisch registratiesysteem is. Maar dat de meeste slachtoffers hun eigen fiets niet kunnen beschrijven en hun framenummer niet weten. Tienduizenden fietsen worden per jaar door de politie weggegeven omdat niemand geïnteresseerd blijkt in de teruggevonden tweewielers.

Waar ik het wel over wil hebben is de reactie van de oppositie op het kabinetsbeleidsplan: Geert: ‘de woorden islam, moslim en islamitisch komen niet voor in het plan’, Femke: ‘ . … en dan komt dit, het is zo vaag, Agnes , …… maar ik had zo graag concrete voorstellen gezien en Mark: ‘ ….. ik had zo graag een uitwerking van de maatregelen gezien.

Kijk en dan gaat het ergens over: managers prietpraat van en door politici:

• kan het sneller?
• is het realistisch?
• wat kost dat wel niet?
• we moeten wel reëel blijven:
• zit er een planning bij?
• is het binnen budget?
• waar is de risicoanalyse?
• maar wat betekent dat concreet?

Managers zitten enthousiaste mensen met een goed idee graag te plagen met dit soort ‘lege’, maar altijd ‘concrete’ SMART-vragen. Jezus houdt zijn Bergrede, we vragen commentaar aan Femke en wat zegt ze vervolgens: ‘een beetje vaag, ik had het zo graag concreet gezien met meer voorstellen en maatregelen. Jezus heeft het trouwens niet over de Islam gehad.’

Daarom wordt het tijd dat wij managers gaan plagen met, nu nieuw, de SMILE © – vragen:

• Story: zit er een verhaal achter of zijn het losse flodders. Echte verhalen ordenen de chaos!
• Mission driven: gaat het ergens over of ben je alleen met je eigen subsysteem bezig?
• Intelligence: is er nagedacht over de vraag achter de vraag of ga je alleen voor de korte termijn winst?
• Love: zonder liefde voor het vak lukt het niet, alleen een voorliefde voor geld is echt niet genoeg.
• Empowered: Levert het ons energie op of kost het alleen maar een berg energie?

Maandag concreet mee beginnen. ‘Zeg manager, Jezus jongen, is het wel SMILE © geformuleerd?’  Succes!