Organisatie Activist » Teun van Aken

Het UWV verkleutert: leve de bureaucratie!

Teun van Aken — Sat, 10 Dec 2011 13:35:14 +0000

Het UWV verkleutert: leve de bureaucratie!

Mij kwam het volgende ter ore.

Verbeeld je: je bent 55 en je raakt tamelijk plotseling je baan kwijt. Je wilt graag weer snel aan de slag. Natuurlijk heb je via het UWV een uitkering, maar toch, stil zitten is geen optie. Je reageert op advertenties en na twee maanden vind je een nieuwe baan. Je wordt het eens met de nieuwe werkgever over een aanstelling inclusief twee maanden proeftijd. De nieuwe werkgever weet dat het UWV in jouw geval gedurende de proeftijd de uitkering doorbetaalt en deze informeert bij het UWV hoe dat procedureel moet. Hij krijgt te horen dat het UWV met coaches werkt. Jij wist van niets!

Je neemt contact op met het UWV voor een afspraak met je coach, maar nee, zo werkt het niet. Het UWV zal een coach voor je zoeken – nu al – en deze neemt dan contact op met de nieuwe werkgever. Waarvoor? Geloof het of niet: om na te gaan of de nieuwe werkplek wel geschikt voor je is. Heus. Niet jij bepaalt of dat zo is en ook niet de nieuwe werkgever. Nee, dat doet het UWV.

Als dat geen vorm van verkleutering is, dan weet ik het ook niet meer. Leve de bureaucratie!

Leren van goede managers

Teun van Aken — Thu, 01 Dec 2011 18:46:31 +0000

Ik las deze week een boeiend, bloemrijk geschreven, maar vooral bijzonder proefschrift. René Weijers, organisatieadviseur bij WagenaarHoes, verdedigde op 11 november jl. in Tilburg het proefschrift Dienen en Deugen. Kracht & kwetsbaarheid van topbestuurders.

Waarom is dit een bijzonder proefschrift?

Weijers deed onderzoek naar de vraag: Wanneer gaat het goed en waarom gaat het goed? Zijn basisredenering was: van alle slechte voorbeelden van management leren we kennelijk niet hoe het wel moet. Wellicht kunnen we beter leren van de goede managers, die wel degelijk bestaan, maar vaak het voetlicht mijden en evenmin voor het voetlicht worden gehaald.

Belangrijkste conclusie na een uitvoerig literatuuronderzoek en tien diepte-interviews met topbestuurders uit profit en non profit organisaties: zij paren deugdzaamheid aan bekwaamheid, moreel gezag aan organisatievermogen en ‘eigen wijsheid’ aan inspirerend leiderschap.

Weijers stelt voor, en dat lijkt me geen slecht idee, om in plaats van ‘naming and shaming’ over te gaan tot ‘naming and faming’. Goede topbestuurders gaan primair voor waarde en welvaart en winst is geen doel, maar indicator voor succes, zo stelt Weijers.

Dit betekent dan wel andere criteria voor circussen als de verkiezing van de ‘Manager van het Jaar’. En ook voor het circus ‘Managementboek van het Jaar’. Als dat lukt, zou dat mooi zijn.

Morologische onstuitbaarheid

Teun van Aken — Sun, 24 Oct 2010 13:28:26 +0000

Worden we nu dommer? Of neemt onze tolerantie voor domheid toe?
Ik vraag me dit regelmatig af bij het observeren van de werkelijkheid om mij heen. Zou de morologie antwoorden hebben? Morologie is de wetenschap van de domheid en morologen bestuderen domheid en vooral hardleersheid in vele vormen. Het onderzoeksveld lijkt haast te ruim om te overzien. Ik geef wat voorbeelden.
De laatste tien jaren weten we eindelijk in Nederland dat een rotonde een beter systeem is voor verkeersregulering dan verkeerslichten, en nu leggen we rotondes aan met verkeerslichten. We kunnen al lang auto’s maken met superzuinige en superschone motoren, maar we roepen de automobilist op om zich te houden aan de maximum snelheid van 100 km per uur, ook op snelwegen met 5 rijstroken, omdat dat beter is voor het milieu. We weten al lang dat mensen graag uitgedaagd worden in hun werk, vooral de aanstormende jeugd, maar we hanteren prikklokken, functiewaardering en competentiemanagement om alles weer de kop in te drukken. Onderzoek na onderzoek wijst uit dat mannen en vrouwen verschillende kwaliteiten bezitten, maar gelijke behandeling (van het ongelijke) is kennelijk beter, desnoods met verplichte quota. We weten dat ‘education permanente’ een noodzakelijke voorwaarde is om te overleven, maar als het wat minder goed gaat, dan bezuinigen we op opleiden. En als het goed gaat hebben we geen tijd voor opleiden. Bij inkrimpingen gaat 58+ of 57+ of 55+ eruit. De ouderen. Dus nu is het ouderdom en niet meer ouderwijs? En ondertussen klagen over de lage participatiegraad in het arbeidsproces van ouderen.

En dan het echte voer voor morologen.
Er is geen enkel wetenschappelijk economisch onderzoek dat de relatie aantoont tussen marktwerking en de prijs/kwaliteitverhouding in de zorg, het onderwijs of de nutssector. Toch gaan we daar mee door. Zo is er mij ook geen enkel onderzoek bekend dat de relatie aantoont tussen certificering van dienstverlening en de kwaliteit ervan. Ook dit neemt gewoon toe, met alle bureaucratische gevolgen van dien. En output financiering van het onderwijs leidt uitsluitend tot daling van de kwaliteit. Nogal dronken denk ik dan. Maar daar een einde aan maken? Ho maar. Als er weer eens een hooggeplaatst persoon, meestal een topmanager of bestuurder, heeft gefraudeerd, dus gewoon gejat, vragen we direct naar de kwaliteit van het toezicht. Niet naar de moraliteit of de ethiek van de fraudeur.

Onstuitbaar blijven we de eenmaal ingeslagen wegen volgen. De morologie heeft de toekomst. Let op mijn woorden.

Het mannetje op de maan

Teun van Aken — Mon, 05 Jul 2010 09:19:05 +0000

Filosofie is de wetenschap die op zoek is naar wijsheid, waarbij diep en wijsgerig nadenken voorop staat. Wijsbegeerte dus. Nu weet ik niet hoe het u vergaat, maar ik neem waar dat er steeds minder tijd wordt genomen voor dit diepe, wijsgerige nadenken. Tijdsdruk wordt veelvuldig opgegeven als reden hiervoor. Uiteraard. Want tijdsdruk legitimeert vandaag de dag zo ongeveer alles. Complexiteit is ook een veelgehoorde reden. En ook dat is logisch. Want als iets ingewikkeld is, dan snappen we het niet, dus is veel denkwerk nodig, daar hebben we geen tijd voor, en het klopt weer. Het gevolg van dit alles is dat er een soort openbare onnadenkendheid ontstaat, waarbij uitspraken over verleden, heden of toekomst steeds meer gebaseerd zijn op steeds minder denken. Het meest opvallend is dit wel als het gaat over de toekomst. Hoeveel voorspellingen kwamen gewoon niet uit? En wat interessanter is: hoeveel van de dingen die er nu zijn, zijn ooit voorspeld?
We hebben geen rugzakhelikoptertjes, geen rollende trottoirs in de steden, geen voedselproductie uit de oceanen en geen vakanties op de maan. Wel een magnetron, mobiele telefonie en internet, geen van alle ooit voorspeld.
Voorspellen is vooral een kwestie van gokken.

Nu is dit nogal onschuldig. Erger wordt het als die onnadenkendheid een economische crisis kan veroorzaken. Wetenschappelijk onderzoek heeft keer op keer uitgewezen dat de beurskoersen een volstrekt willekeurig patroon volgen. Het enige dat duidelijk is, is dat op lange termijn, meer dan 10 jaar, de koersen stijgen. Eenvoudig als gevolg van economische groei en inflatie. Een stijging van vandaag zegt niets over morgen. Maar mensen denken van wel: nu zal er wel weer een ‘correctie’ naar beneden komen, of zal het juist verder stijgen, omdat we nu eenmaal in een opwaartse ‘trend’ zitten. Maar dit is net zo onnadenkend als te menen dat na vijf keer ‘zwart’ bij de roulette het nu wel ‘rood’ zal worden. Die wetenschappelijk kennis over de beurskoersen is natuurlijk voor banken, analisten en financiële adviseurs nogal vervelend. Die zijn gebaat bij dagelijkse handel. Dus houden ze liever de mythe van de voorspelbaarheid in stand.

Ook voetbaluitslagen zijn niet te voorspellen. Maar je kunt natuurlijk wel gokken en dan veel of weinig winnen of verliezen. Ook nogal onschuldig. Maar gokken met beurskoersen is dat niet meer. Helaas vrees ik dat openbare onnadenkendheid ervoor zal zorgen dat we er wel mee doorgaan. Want mensen blijven nu eenmaal orde en patronen zien, ook als die er niet
zijn: het mannetje op de maan.

Einde van het denken

Teun van Aken — Fri, 09 Apr 2010 22:08:03 +0000

In de hilarische, maar wel degelijk maatschappijkritische film ‘Life of Brian’ van Monty Python scandeert een groot publiek: “We are all individuals, we are all different!”. En mede dankzij het gebruik van Internet is individualisering nu een massaal verschijnsel geworden. Met als gevolg: het einde van het zelfstandig denken.

Wilt u enkele voorbeelden?
Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) initieerde vorig jaar een vaccinatieprogramma voor meisjes tegen baarmoederhalskanker. Aan de basis van dit initiatief lagen diverse wetenschappelijke studies ten grondslag. Actiegroepen als ‘Kritisch Prikken’ en ‘Verontruste Ouders’ wisten met een Internetcampagne zoveel onrust te zaaien, dat slechts de helft van de doelgroep kwam opdagen. De verhalen over mogelijke bijwerkingen berustten op geen enkel onderzoek.
Het klimaatrapport van de Verenigde Naties bleek enkele cruciale fouten te bevatten en sommige daarvan zijn ook nog bewust aangebracht. En wat is het effect: zo ongeveer niemand gelooft nog in het broeikaseffect. Wellicht is dat minder door de mens veroorzaakt dan werd beweerd, maar dat het effect er is, kan niemand ontkennen. Dus heel hard zoeken naar wat dan wel de oorzaak is, lijkt mij. Maar nee hoor: milieu is uit.
En nog een voorbeeld: de Mexicaanse griep. De rampscenario’s rond de zomer van vorig jaar lagen voor het oprapen. Zelfs onze regering tuinde er in. In Vrij Nederland verscheen al op 22 augustus 2009 een overzicht van medisch wetenschappelijk onderzoek vanaf 2003, waaronder het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde, waarin het nut van griepvaccinaties ernstig wordt betwijfeld. Maar dat lezen we niet en dus paniek.
Gebrek aan kennis is geen bezwaar meer om toch veel mening te hebben. En hoe harder en vaker deze wordt verkondigd, hoe meer dit via allerlei media wordt nageaapt, des temeer lijkt het waar te zijn. Gingen geruchten vroeger als een lopend vuurtje, nu gaan ze dankzij Internet met de snelheid van het licht. En hoe heftiger een mening wordt geuit, hoe geloofwaardiger het klinkt. De authenticiteit van een mening en de grondslagen waarop deze is gevestigd zijn geheel los van elkaar komen te staan. En dit lijkt me tamelijk gevaarlijk voor een samenleving als de onze. Zeker nu dit ook onze politici en regeringsleiders regelmatig overkomt, zoals ik in eerdere columns over economen, marktwerking en wetenschap liet zien.

De filosoof Guy Debord voorspelde al in 1967 dat ‘schijn en invloed van de massamedia een machtige tweede werkelijkheid zouden worden’. Ten koste van zelfstandige oordeelsvorming. Weinig voorspellingen zijn zo goed uitgekomen.
Het einde van het denken. In wat voor werkelijkheid leven wij?

Verkleutering

Teun van Aken — Thu, 25 Mar 2010 20:18:53 +0000

Ik bezocht deze week het toilet van een zorginstelling waar ik een bespreking van een managementteam leidde. Nu wist ik al dat regels, voorschriften, procedures, gedragscodes en protocollen leiding geven hebben vervangen, niet alleen in zorginstellingen, maar dat het zo erg kon zijn als wat ik nu zag, gaat mijn gezonde verstand te boven.

Op de spiegel in dat toilet was een A4-tje geplakt met als titel “Procedure handenreiniging”, met de volgende tekst, die met plaatjes was verduidelijkt:

Stap 1: Handen nat maken, gebruik zeepdispenser.
Stap 2: Zeep verdelen, palmen tegen elkaar wrijven, zeep tussen de vingers verspreiden en aan de vingertoppen, met gesloten vingers handpalmen wassen, de duimen en de vingertoppen in de handpalm reinigen. Duur: 30 seconden.
Stap 3: Spoel met water vanaf de handpalmen de handen schoon.
Stap 4: Droog de handen, gebruik papieren doekjes, droog handpalm en rug, droog vingers en rond de nagels, sluit de kraan met het doekje.

.
De Procedure handenreiniging is ongetwijfeld opgenomen in het Kwaliteitshandboek ten behoeve van de HKZ-certificering.

De verkleutering zet nu toch echt definitief door.
.

Arme minister Klink

Teun van Aken — Fri, 22 Jan 2010 14:41:06 +0000

Arme minister Klink. Hij heeft net kunnen horen dat het CPB niet heel goed in voorspellen is. Dat zei Coen Teulings, directeur van het CPB tegen de Commissie De Wit (zie mijn vorige column). Nu mag hij de zoveelste verandering in de marktwerking in de zorg doorvoeren op basis van alweer een voorspelling van het CPB: de zogenoemde prestatiebekostiging van de ziekenhuizen. Volgens het CPB kan dat een half miljard besparing opleveren.

Arme minister Klink! In twee opzichten. Ten eerste arm van denken, omdat hij gelooft in voorspellingen van het CPB. Ten tweede wellicht letterlijk, omdat het gegeven de gebrekkige betrouwbaarheid van de voorspellingen van het CPB (zegt het CPB immers zelf) net zo goed duurder kan uitvallen

Economen voorspellen het verleden

Teun van Aken — Wed, 20 Jan 2010 14:45:19 +0000

In één van mijn vorige columns noemde ik de economie een seculiere religie en constateerde ik de stilstand in de wetenschappelijke ontwikkeling binnen de economische wetenschap. Ook beweerde ik dat economen beter zijn in het achteraf analyseren dan in het vooraf voorspellen.

Welnu, sinds het NOS Journaal van maandag 18 januari jl. weten we het zeker: “Het vermogen van economen om te voorspellen is niet heel goed”. En wie zei dit letterlijk tegen de Commissie De Wit, die de oorzaken van de economische crisis onderzoekt? Juist ja, de heer Coen Teulings, directeur van het CPB. Inderdaad, die! Ik heb er dus een medestander van jewelste bij gekregen. Het CPB nota bene, dat cijfers en voorspellingen aanlevert, waarop regeerders en politici hun beleid baseren. Cijfers en voorspellingen op basis waarvan onze overheid probeert de toekomst in te richten.

Nu is voorspellen lastig, vooral als het de toekomst betreft, woorden toegeschreven aan Mark Twain. Maar de Commissie De Wit mag wat mij betreft één aanbeveling nu direct al doen: baseer beleid vanaf nu niet langer op voorspellingen van economen. Zij komen niet verder dan het voorspellen van het verleden.

Wetenschap legt het af tegen geloof

Teun van Aken — Sat, 19 Dec 2009 18:23:18 +0000

Geloof is lang geleden door de apostel Paulus in Hebreeën 11 vers 1 voortreffelijk gedefinieerd: Geloof is de zekerheid van de dingen die men hoopt en het bewijs van de dingen die men niet ziet (vertaling Nederlands Bijbelgenootschap). Geloof is zekerheid en bewijs in zich. Geen wetenschappelijk onderzoek kan die zekerheid en dat bewijs aantasten. Daarom is het discussiëren met gelovigen over wat wel en niet waar is ook onbegonnen werk.
We hebben er de laatste decennia ten minste twee geloven bij gekregen: de economie en de klimatologie.

Eerst de economie. Het geloof in de marktwerking voor sectoren als de zorg, het onderwijs, openbaar vervoer en energie. Allemaal zaken waar elke burger toegang toe moet hebben en om die reden ook de ‘nutsectoren’ genoemd. Economen lieten ons ‘geloven’ dat marktwerking in die sectoren beter was voor de prijs-kwaliteitverhouding. Maar ondermeer Piet Moerman, een gepromoveerd economisch wetenschapper, liet in zijn samen met Jaap Jan Brouwer geschreven boek ‘Angelsaksen versus Rijnlanders’ zien, dat er geen enkel goed doortimmerd economisch wetenschappelijk onderzoek bestaat dat aantoont dat marktwerking goed is. Anders gezegd: economie is een seculier geloof geworden. En om die reden staat de wetenschappelijke ontwikkeling van de economie al decennia lang stil. Economen hebben nog steeds geen antwoord op de met de regelmaat van de klok terugkerende crises, hebben geen invloed op het hongervraagstuk in de wereld en kunnen weliswaar achteraf goed analyseren, maar buitengewoon slecht voorspellen. Maar geloven doen we ze wel. Met alle maatschappelijke gevolgen van dien. En heb je als econoom een andere opinie, wél gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, dan word je verketterd of verweten een romanticus te zijn, die geen oog heeft voor de ‘realiteit’, of terug wil naar vroeger.

Dan de klimatologie. Al decennia woedt er binnen die wetenschap een strijd over de vraag of de opwarming van de aarde een kwestie van toenemende CO2-uitstoot is, en dus veroorzaakt door de mens, of dat het om natuurlijke oorzaken gaat. Steevast worden de sceptici van deze CO2-theorie de mond gesnoerd en worden hun onderzoeksbevindingen door wetenschappelijke tijdschriften geweerd. Te onzent overkwam dat Henk Tennekes, in 1995 weggereorganiseerd als directeur Wetenschappelijk Onderzoek van het KNMI. En de Leidse hoogleraar Artur Rörsch spreekt zelfs van wetenschapsfraude. Zeker sinds bekend werd dat wetenschappers van het Engelse Climate Research Unit onderzoeksgegevens over het broeikaseffect overdrijven of gewoonweg hun cijfers niet prijs geven. Rörsch spreekt van een ‘klimaatkerk’, waarin de gelovigen elkaar opjutten. Ook de klimatologie is een seculier geloof geworden en daardoor staan ook in de klimatologie de ontwikkelingen al decennialang stil. Klimatologen hebben nog steeds geen inzicht in hoe orkanen werken, weten weinig van de broeikaseffecten van waterdamp of hoe warmteregulatie werkt in de waterstromen tussen de polen en de tropen. Ook deze wetenschappers kunnen goed achteraf verklaren en slecht voorspellen. Maar geloven doen we ze wel. Met alle maatschappelijke effecten van dien.
Henk Tennekes zei het een paar jaar geleden heel treffend: “Het idee dat wetenschappers zekerheid moeten geven, maakt van de wetenschap een middeleeuwse godsdienst. Zekerheid is voor priesters”. En elke religie heeft zijn fundamentalisten. In de klimaatkerk zijn dat de milieuactivisten. De ‘broeikasongelovigen’ wacht slechts hoon en figuurlijk de brandstapel.

Tijdens het Concilie van Kopenhagen werden de gelovigen het onderling niet eens. Ik weet niet of dat erg is. Wat ik wel waarneem, is dat wetenschappers – en ik noem hier slechts economen en klimatologen – kennelijk niet meer in vrijheid onderzoek mogen doen of mogen publiceren, omdat hypes en politiek de agenda bepalen en de richting van financiering van wetenschappelijk onderzoek sturen. Dat vind ik wél erg!

Gezichtswinst II

Teun van Aken — Wed, 07 Oct 2009 13:54:23 +0000

Heeft u ook met gekromde tenen de enquête van de Gemeenteraad van Amsterdam gevolgd over de Noord-Zuid-lijn? Ik wel. Want of een enquête nu door ons parlement of door een gemeente wordt gehouden om misstanden te achterhalen, we zijn er vaak wel wijzer van geworden, maar met die wijsheid deden we vervolgens ongeveer niets. En dat intrigeert me. Uit een eigen steekproefonderzoek van enkele jaren geleden bleek dat fouten maken mag in organisaties. Managers en uitvoerenden werd de stelling voor gelegd: “Medewerkers krijgen hier de kans fouten te maken”. In maar liefst 67% van de gevallen waren de respondenten het op een 5-puntschaal hier ‘mee eens’ + ‘helemaal mee eens’. Voor topmanagers, lijnmanagers en uitvoerenden waren deze percentages respectievelijk 78, 69 en 55. Boeiende getallen, maar strikt genomen snap ik daar geen jota van. Je mag toch geen fouten maken, wel? Behalve natuurlijk als de kans om fouten te mogen maken een bewuste bron van leren is, als je er wijzer van wordt. En dat daardoor het aantal fouten afneemt. Dat spreekt voor zich. Anders gezegd: twee maal dezelfde fout maken is pas echt fout. Overigens: het is veel efficiënter om te leren van de fouten van anderen, want wie heeft immers de tijd om ze eerst allemaal zelf te maken? Maar dit terzijde.

Uit datzelfde onderzoek bleek echter dat het met het leren van fouten zeker niet erg goed gesteld was. De stelling luidde: “We leren hier veel van onze fouten”. Slechts 54% van de respondenten was het hier (helemaal) mee eens. Nog het minst in non-profit- en overheidsorganisaties. Met als gevolg natuurlijk dat dezelfde fout meer dan eens wordt gemaakt.
Maar ja. We kennen het argument. Toegeven dat je iets fout hebt gedaan, heet steevast ‘gezichtsverlies’. Zelfs de ezel overkomt het niet, maar wij dempen de put nog steeds te laat. In Amsterdam wordt dit wel heel letterlijk genomen.
Alsof het volhouden van fouten ‘gezichtswinst’ is.

VVD investeert in Bureaucratie

Teun van Aken — Tue, 22 Sep 2009 12:50:39 +0000

Zo zout hebben we het nog nooit gegeten. De VVD lanceert een plan, niet voor het aanpakken van de bureaucratie, maar voor het in stand houden en uitbreiden daarvan. Ja heus! Dat plan heet: “Investeren in Onderwijs, kiezen voor kwaliteit”. Te vinden op de website van de VVD.
Kern van het betoog: Er is geld nodig om de kwaliteit van het onderwijs te vergroten. Dat geld gaat niet de belastingbetaler opbrengen, maar de studerenden via een sociaal leenstelsel. Ja, sociaal. De student investeert daarmee in zijn eigen toekomst, een goede investering zonder twijfel, want hoe meer je studeert, hoe hoger later het inkomen. En met dat hogere inkomen betaalt de student zijn lening weer terug.

Met de redenering van lenen als investering in je toekomst is wat mij betreft niets mis, echt niet. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het vreemd is dat daar niet veel eerder de nadruk op is gelegd, toen het ging om de financiering van het onderwijs. Maar hier nu mee komen als oplossing van het kwaliteitstekort in het onderwijs is nogal merkwaardig. Alsof het probleem de financiering daarvan is. Financiering van de kwaliteitsverbetering kan ook eenvoudig ook uit de huidige begroting van het Ministerie van O&W worden gehaald. Heel eenvoudig zelfs. Want het onderwijs, en zeker het Hoger Onderwijs, besteedt meer dan de helft van de middelen niet aan het primaire proces, maar aan de uit de hand gelopen bureaucratie. Die bovendien leidt tot veel beroepszeer en het beroep er zeker niet aantrekkelijker op maakt.
De VVD laat deze bureaucratie kennelijk liever intact en creëert er nog één bij: een sociaal leenstelsel, met de nodige extra administratieve inspanning gedurende jaren van lenen en terugbetalen, inclusief de daarbij behorende controle en het toezicht daar weer op.

De VVD verschuift zo de aandacht van kwaliteitsverbetering naar de financiering daarvan, terwijl zeer veel tekortkomingen in die kwaliteit direct en indirect worden veroorzaakt door bureaucratie, zowel inhoudelijk als organisatorisch, leidend tot tijdgebrek bij docenten, zich uitend onder meer in te hoge werkdruk. Er zit in die bureaucratie wanstaltig veel menskracht, die nu niet beschikbaar is voor het primaire proces in het onderwijs. Meer geld in het onderwijs steken neemt deze oorzaak van kwaliteitsgebrek niet weg. Ik vrees zelfs: integendeel. Anders gezegd: het geld is niet het probleem, dat is er al, maar het wordt nu verkeerd besteed.
Kom op VVD: investeren in kwaliteit van onderwijs is niet zo ingewikkeld. Dring de overbodige en verstikkende bureaucratie terug. Dat is toch jullie stokpaardje? Haal daarmee een van de belangrijkste oorzaken van kwaliteitsgebrek weg. En steek de vrijgekomen gelden in de kwaliteitsverbetering van het onderwijs. Binnen de portemonnee van Plasterk door herschikking van de middelen, niet uit die van studerenden.

Teun van Aken, Culemborg, 21 september 2009

Zie ook:

http://www.organisatieactivist.nl/www/open-brief-aan-minister-plasterk/

http://www.organisatieactivist.nl/www/open-brief-aan-minister-plasterk-aflevering-2/

http://www.organisatieactivist.nl/www/open-brief-aan-minister-plasterk-aflevering-3-onder-het-motto-als-je-kwaliteit-gaat-meten-wordt-het-kwantiteit/

http://www.organisatieactivist.nl/www/open-brief-aan-minister-plasterk-aflevering-4/

http://www.organisatieactivist.nl/www/open-brief-aan-minister-plasterk-aflevering-5-onder-het-motto-vakmanschap-is-meesterschap/

http://www.organisatieactivist.nl/www/open-brief-aan-minister-plasterk-aflevering-6/

http://www.organisatieactivist.nl/www/open-brief-aan-minister-plasterk-aflevering-7-onder-het-motto-het-heden-perfectioneren-is-geen-goede-voorbereiding-op-de-toekomst/

NS op tijd, ik te laat!

Teun van Aken — Tue, 30 Jun 2009 18:53:44 +0000

Ik begin zo langzamerhand te ontdekken dat de NS een organisatie is die treinen laat rijden in plaats van reizigers te vervoeren. Nu hoor ik weer dat de NS de norm voor te laat komen van treinen heeft veranderd van 3 minuten in 5 minuten. Zogenaamd omdat dat in Europa gebruikelijk is. Alsof dat voor een reiziger in Nederland interessant is. Niet het op tijd aankomen van een trein is belangrijk voor een reiziger, het op tijd arriveren op het station van bestemming is van belang. Als ik een aansluiting mis terwijl de NS ‘op tijd’ rijdt, dus minder dan 5 minuten te laat, ben ik een half uur te laat op mijn bestemming. Maar kennelijk is dit niet de doelstelling van het kwaliteitsbeleid van de NS. De NS heeft eigenlijk geen reizigers, maar alleen treinen.
NS: pluim voor deze klantgerichtheid!