http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/schoon_genoeg_een_wake_up_call/

Ze probeerde uit te leggen dat haar OV-kaart al twee keer eerder zomaar door het apparaat geweigerd was bij het instappen. En dat telkens na allerlei administratieve procedures haar kaart pas enkele dagen later weer gedeblokkeerd was. Dat ze bij het kantoor van het vervoersbedrijf ook niet wisten  waarom haar kaart soms op tilt ging. En dat ze zojuist was ingestapt met een werkende en opgeladen kaart, dacht ze, die toch weer weigerde. Voor de derde keer in drie weken. En dat ze op tijd op haar bestemming moest zijn.

Ik weet niet of de studente een doortrapte leugenaar en briljante actrice was, of gewoon iemand die pech had. Ik gok op het laatste. De controleur gokte nergens op. Hij begon neerbuigend uit te leggen dat mevrouw zich gewoon aan de regels moest houden, net als iedereen. Dat ze niet had mogen instappen, maar op de fiets (hoe anders) naar adres zus-en-zo moest om haar kaartprobleem op te laten lossen. Want dat was haar probleem.  Haar verzuchting dat haar dat weer een hele middag zou kosten,  leverde een minachtende blik op van de controleur die de boete al stond uit te schrijven.

Ergens hebben duurbetaalde managers dit high tech systeem opgetuigd. Ze waren geselecteerd op hun daadkracht, en op het lef om harde beslissingen te nemen. Het soort lef waarbij de pijn elders geleden wordt, en de veroorzaker de bonus krijgt voor het tonen van zoveel lef.

De mythe wil dat het de ingenieurs zijn die verantwoordelijk zijn voor de invoering van idiote systemen waarvan gewone mensen de dupe worden. Maar dat is een leugen. De ingenieurs weten feilloos te schetsen wat er allemaal mis kan gaan met het systeem, en hoe de complexe werkelijkheid maar moeilijk te vangen valt in digitale luchtkastelen.  Het zijn de managers die een vermoeid gezicht trekken als er weer een techneut komt melden welke bezwaren er te voorzien zijn.

Het is de paradox van onze samenleving met haar doorgeslagen jacht op efficiencyverbetering.  De winst van die efficiency is voor managers en aandeelhouders.  Het verlies is voor de burger die dat betaalt in geld, tijd en de ervaring van machteloosheid tegenover systemen waaruit de menselijke maat verdwenen is.

De bezetting van Wall Street is zijn derde week ingegaan en ondanks een intensieve boycot van alle mainstream media wint de beweging alleen maar aan kracht. In steeds meer steden in de VS. En de sprong naar Europa staat voor de deur.

Te veel mensen zijn het zat dat degenen die de crisis veroorzaakt hebben nog steeds het grote geld opstrijken terwijl ze gered werden van ons belastinggeld. Wereldwijd wordt er hard gesneden in onderwijs, zorg en uitkeringen. Maar het bonuscircus trekt zich er niets van aan.

De grens is bereikt. We zijn geen ‘sheeple’ (sheep-people), we hebben lang genoeg toegekeken hoe de inkomens van de mensen met krijtstreeppakken maar verder stijgen terwijl de mensen die het echte werk doen de scherven oprapen als het mis gaat.

Bankiers maken geen zieke mensen beter, verzorgen geen bejaarden, repareren je waterleiding niet. CEO’s bouwen geen auto’s en geen huizen voor ons. CEO’s maken geen kleding en geen televisie’s, bakken geen brood, kweken geen groente en geven geen les op scholen. Het praatvolk produceert niets. Waarde-creatie vindt steeds meer plaats door de mensen die afgescheept worden met uitgeklede fuikbanen.

Zoals onlangs op de BBC gezegd werd: Marx had het dan wel faliekant mis met het communisme, maar met zijn kritiek op het ongebreidelde kapitalisme sloeg hij de spijker op zijn kop.

Zelfs Adam Smith, patroonheilige van de vrije marktfundamentalisten, zag in dat een markt alleen functioneert in een morele context: ‘zonder moraal geen markt’. Als geld verdienen het hoogste doel is, loopt de zaak gierend uit de hand.

Wanneer stoppen we in Europa om ons als makke schapen te laten ringeloren door de topmanagers die onze politici voorschrijven hoe hun ideale maatschappij eruit ziet? Het is tijd om je stem te laten horen.

Het manifest dat is voortgekomen uit OccupyWallStreet staat hieronder in vertaling. Sommige delen zijn typisch op de Amerikaanse situatie van toepassing, maar grote delen gelden ook voor ons.

Doe nu mee, als je een bijdrage wilt leveren aan een Nederlands manifest tegen de uitwassen van het casinokapitalisme dat onze maatschappij kapot maakt en onze democratie corrumpeert.

Reageer onderaan het manifest en vertel hoe een Nederlands manifest eruit moet zien. Klik hier voor het originele manifest in vertaling en lever een bijdrage.

Zie ook #occupywallstreet op Twitter

@JaapPeters : Te veel renners, te veel kamerleden? Inderdaad: lekenpraat. Uit de film Amadeus komt de onsterfelijke quote “Too many notes, herr Mozart” http://youtu.be/Q_UsmvtyxEI

De leek die de muziek beoordeelt op basis van het aantal noten: het ultieme bewijs van gebrek aan inzicht in de betekenis van het vak. http://j.mp/qzbnh