Een niet geschreven brief van de minister van Onderwijs

Aan leden van Colleges van Bestuur van HBO-instellingen en ROC’s,

U krijgt veel geld van mij. Dat geef ik u zodat u leerlingen en studenten onderwijs van een hoge kwaliteit aan kunt bieden. Dat zij dat krijgen is belangrijk. Voor hen zelf en voor de samenleving. Ik moet er op kunnen vertrouwen dat u het geld hiervoor gebruikt.

Op basis van dit vertrouwen hebben mijn voorgangers en ik u de ruimte gegeven meer zelf te gaan beslissen waarin u het geld investeert. U hebt tenslotte een beeld van hoe het bij u gaat, wat behouden moet blijven en wat verbeterd moet worden. Lees verder »

Het onderwijs verbetert niet door er management-meuk in te pompen

Sinds de jaren negentig wordt door het onderwijs het bedrijfsleven gezien als het walhalla. Sindsdien wordt een school gezien als een bedrijf en de directeur van een school als een CEO die met kritische prestatie indicatoren (KPI’s) en kwaliteitszorgprogramma’s zijn school “managet”. Elke hype die zich in het bedrijfsleven voordoet, wordt vijf jaar later klakkeloos de scholen ingepompt. Onderwijsadviseurs en schoolbesturen laten zo zien dat ze goed bij de tijd zijn en profileren zich met managementtaal, wat eigenlijk een soort misplaatst exhibitionisme is. Lees verder »

Het gemakzuchtige ‘ons-kent-ons’ ge-netwerk is niet van deze tijd

De aflevering van het VPRO-programma Tegenlicht van 7 november 2011 over de kenniseconomie van Nederland (“Nederland buiten kennis”) besloeg een werkdag van Jan Kamminga. Hij is directeur van FME-CWM, branche organisatie van de technologische industrie.

Iets wat gedurende de uitzending steeds zichtbaarder wordt, zien we aan het begin van zijn werkdag. Achter zijn lege bureau, vlak voor vertrek naar een eerste afspraak, tast hij zijn kleren af; “ik heb alles”. Maar alles betekent voor Jan Kamminga eigenlijk “niets”. Lees verder »

Occupy 5

Er is een youtube-filmpje waarin een bezetter van Wallstreet vertelt dat veel employees in pak tegen hem zeggen “ik kan niets doen, ik kan ontslagen worden, maar blijf, alsjeblieft, blijf hier!” In Amerika spreken sommige miljardairs openlijk hun sympathie uit voor de Wallstreet-bezetters. Onder hen zijn er die meer belasting willen betalen. Lees verder »

Hoe de reflex van de bestuurder te temmen

Meer regels invoeren om een volledig mislukte bestrijding van een mega-brand als bij Chemie Pack in de toekomst te voorkomen? Meer camera’s in kinderdagverblijven plaatsen als antwoord op kindermisbruik? Verplicht stellen van het aantal lesuren per jaar als antwoord op klachten over te lage kwaliteit van het middelbaar onderwijs? Lees verder »

Alsjeblieft, geen passiegericht onderwijs

Robert Fritz is componist en kunstschilder. In zijn boek laat hij zien wat we van kunstenaars kunnen leren. Kunstenaars verzinnen iets en gaan creëren. Wij worden opgeleid de omstandigheden te zien als dominant en daarop behendig te reageren (ageren is een eigenzinnige en zelfgekozen manier van reageren). Lees verder »

1000 twitteraars wegen niet op tegen één goede onderzoekjournalist

Mythes (fact-free beweringen) worden door mensen in stand gehouden omdat het hen goed uitkomt. Zoals de mythe dat de mens maar 10% van zijn hersenen gebruikt. Dit is een aantrekkelijke mythe omdat het voor ons heel wat mogelijkheden belooft als het waar zou zijn. We gebruiken echter in de realiteit allemaal 100% van ons brein. Dat is duidelijk te zien met de moderne brein beeldvorming technieken.

“De linkse partijen hebben de weg vrij gemaakt voor een vloedgolf van migranten” is ook een mythe die sommigen goed uitkomt. Het is echter de KVP geweest die, als typische gezinspartij, gezinshereniging mogelijk gemaakt heeft. Lees verder »

Creatief met kurk

Ik had een rare gewoonte. Op de fiets reed ik altijd door rood op het meest drukke kruispunt van Amsterdam; Overtoom-Eerste Constantijn Huygensstraat. Bedreven kon ik altijd wel een gaatje vinden tussen de trams, auto’s, taxi’s en fietsen om diagonaal (!) over te steken. Totdat een motoragent naast me reed en mij verzocht even te stoppen. “Och nee, 60 euro”, schoot me door het hoofd! Ik zei de agent direct dat ik zozeer in gedachten was, dat ik er helemaal geen erg in had gehad wat ik deed. Hij bekeek mijn identiteitsbewijs aandachtig. Een stilte volgde. “Laat dit een les voor u zijn”. Hij gaf mijn rijbewijs terug. Sindsdien heb ik deze gewoonte niet meer en stop ik keurig voor rood.

Lees verder »

De invloed van sociale media is overrompelend. Revoluties in de Arabische wereld zijn mede ontstaan en bespoedigd door Facebook en Twitter. Organisaties knarsen en kraken in hun voegen doordat de informatie- en kennisvoorsprong van medewerkers 2.0 maar moeilijk in banen te leiden is. Talentcompetities op tv (Voice of Holland, verkiezing van Zorro) gaan gepaard met een niet meer weg te denken invloed van de kijkers (zien en meteen reageren via sms) op wie doorgaat naar de volgende ronde en wie uiteindelijk winnaar gaat worden.

En in het oog van deze enorme orkaan zit een gezelschap voor ons te bedenken welk boek de titel ‘het managementboek van het jaar’ mag dragen. Een vreemd gezicht dat niet meer past in deze tijd. Lees verder »

Altijd weer die boeken en artikelen die voor managers geschreven zijn om medewerkers over de streep te krijgen: dat voetvolk dat maar niet wil, nooit in beweging te krijgen is en de kunst als geen ander verstaat argumenten te vinden om tegen te zijn. Dit soort literatuur zit het blikveld enorm in de weg om de visionaire medewerker, die op alle niveaus in organisaties wel te vinden is, überhaupt maar op te merken. Het is de medewerker die maar al te graag wil bewegen en heel goed kan vertellen waarom en waarnaar toe. Ik zie de schrijvers van de ‘medewerkers-willen-niet’ boeken bij het lezen van deze tekst al de wenkbrauwen fronsen. De combinatie ‘manager en visie’ is voor hen namelijk een monopolistische twee-eenheid die elke andere combinatie uitsluit. Lees verder »

Technologische ontwikkelingen maken aan sommige vormen van vakmanschap helaas een einde. Daar valt in de meeste gevallen weinig aan te doen. Maar heel veel vakmannen en vakvrouwen wordt het leven dagelijks onnodig zuur gemaakt. Door managers met richtlijnen en lijstjes, door stafafdelingen die de lijn en de werkvloer belasten met procedures en regels die meer hinderen dan helpen, raken de vakmensen niet hun werk maar hun vak kwijt.  Lees verder »