04
dec
Sint in Zwembroek
Over Sinterklaas, goedgelovige Occupiers en goedheilige bankiers
Over de hele wereld is de ‘Occupy’-beweging actief. In Amsterdam is het Beursplein bezet met tenten. De Beurs staat symbool voor onder meer het, volgens de Occupiers, oneerlijke financiële systeem(bankenstelsel), gegok op beurzen door perfide beurshandelaren (met andermans geld) en een onsmakelijke bonuscultuur. Onder meer daartegen protesteert de Occupy beweging. In andere steden zoals Utrecht, Venlo en Den Haag waar geen handelsbeurs of bankendistrict is, bezet men vooral plaatsen waar het stadsbestuur inclusief burgervader huist. Tenten worden doorgaans vooral op vakantie gebruikt. Door sommigen worden Occupiers weleens als nietsnutten want ‘vakantievierders’ gezien. En op vakantie: daar gebeurt niets nuttigs, toch? Ik heb wel vaker, juist op vakantie, nuttige en vooral zeer waardevolle ervaringen opgedaan. Lees verder »
Toen ik een kleuter was, keek ik vaak naar Sesamstraat. Daarin liet men vaak een liedje horen dat over tellen ging. Een cijfer stond centraal, bijvoorbeeld 3 (zie filmpje), maar het liedje was altijd hetzelfde (1, 2, 3, 4, 5 — 6, 7, 8, 9, 10 — ELF TWAALF!) De vrolijke melodie staat in mijn geheugen gegrift. Spelenderwijs leerde je tellen. Handig om tot twaalf te kunnen tellen want dan kon je alle cijfers van de klok lezen. Ik stel mij voor dat wij als kinderen, in een klierige bui, tegen elkaar zeiden: ‘Kan jij nog maar tot 3 tellen? Ik kan al tot 12!’. 
Het geloof mag zich in een groeiende populariteit verheugen. Gelovigen kom je tegenwoordig overal tegen. Zelfs in gezelschappen van weldenkende mensen kan het je overkomen dat je plotsklaps uit onverwachte hoek een preek voor je kiezen krijgt. Ik vermoed dat er tegenwoordig slechts enkelen niet-gelovigen zijn. Waar komt dit vandaan? De ouders van gelovigen, geloofden doorgaans ook al. Zij, maar zeker ook onderwijsinstellingen brengen dit onwankelbare geloof over op (hun) kinderen, leerlingen en studenten. Hoe ‘hoger’ de onderwijsinstelling hoe vanzelfsprekender het geloof is en hoe devoter de docenten en leerlingen zijn. 
Onlangs hebben er in Nederland maar liefst twee TV-‘premiersdebatten’ plaatsgevonden. Ik heb ze zelf nog niet helemaal gezien, maar heb er wel over gehoord en gelezen. De commentaren over het optreden van de kandidaat-premiers hebben mij nogal verwonderd. 
Onlangs schreef Tommy Wieringa een column in dagblad De Pers over Frits Bolkestein die optrad als voorzitter van de Ida Gerhardt Poëzieprijs. ‘Hij trad terug toen hij de rest van de jury tegenover zich vond’. Bolkestein liet vervolgens in twee landelijke dagbladen weten dat het, volgens hem, ‘een aanfluiting’ was dat Alfred Schaffer de prijs was toegekend en, vervolgens, openbaarde hij wie de prijs volgens hem had moeten winnen. Wieringa hierover: ‘Tweemaal een rattenstreek. Politiek en poëzie, ze gaan niet samen.’ (…) ‘Bolkestein paste de mores van het Binnenhof, de regels van het rattennest, toe op het culturele domein – preciezer: het binnenhofje van de poëzie – en maakte er een afrekening van.’ Hij besluit zijn column: ‘Dit is een conflict over macht, niet over een poëzieopvatting’. Maar klopt dat wel? Of is Wieringa hier zelf de ware politicus? En leverde Bolkestein inderdaad slechts een rattenstreek op het binnenhofje van de poëzie of bevuilde hij zijn eigen nest? 
Deze column in De OrganisatieActivist gaat niet over organisaties en ook niet over activisme. Integendeel. Toch vermoed ik dat dit tegenovergestelde wel eens erg aantrekkelijk zou kunnen zijn voor al diegenen die in organisaties actief zijn. Deze column gaat namelijk over… Niets. 
‘Verdien €500,-’ zo luidt de aanhef van een mail van de HRM-afdeling. ‘Elke collega die een nieuwe collega aandraagt, verdient maar liefst €500,-’. Het jachtseizoen is geopend, namelijk de jacht op talent. Het duurt niet lang meer voor de jacht ontaardt in een ware oorlog: een war on talent. 
Het interview van Pauw & Witteman met Mohammed Enait van afgelopen weekend leidt tot heftige discussies op internet. Naar mijn mening kwam een echte ontmoeting niet tot stand. Misschien is daarvoor wel nodig dat je je eigen denkkader ook vanuit het perspectief van de ander kunt bezien. Ik heb niet het idee dat dat gebeurde. Enait bleef een vreemdeling voor Pauw. Hij mag dan nog zo’n gelijk hebben gekregen van de hoogste tuchtrechter in Nederland en van de Commissie Gelijke Behandeling. De vraag bleef toch: ‘Waarom draagt u die muts?’ Ik nodig u uit om dit interview zelf te bekijken. 
