In een vrije markt kunnen mensen producten kopen die ze willen. Welke redenen ze hebben zijn niet relevant. Wanneer iemand geen varkensvlees koopt vanwege religieuze redenen is dat een feit, wanneer iemand niet vliegt vanwege CO2-belasting is dat een gegeven, wanneer iemand geen kaas koopt omdat hij een vijand van het vrije westen is, is dat ook een feit. Zo werkt de vrije markt. En Wientjes hoort dat te weten.

Gaat hij ook consumentenorganisaties, milieugroepen, vegetarische belangengroepen aanklagen omdat zij burgers oproepen om bepaalde producten en diensten niet te kopen? Ik denk het niet. Waarom Wilders dan wel? Omdat er een aantal baardmannen zijn die tegen de westerse vrijheden zijn? Stel Amnesty maakt een kritische film over China en dat land gaat Nederlandse producten boycotten, gaat VNO-NCW Amnesty daar dan aansprakelijk voor stellen? VNO-NCW is gewoon belachelijk en moreel verwerpelijk bezig.

VNO-NCW heeft nu duidelijk laten zien dat voor hen geld belangrijker is dan vrijheid. Zelden zijn werkgevers zo afgedwaald van de ‘right of freedom, life, liberty and pursuit of happiness’ zoals in een van de sleutelteksten van de vrije democratieen ooit is verwoord. De open samenleving vraagt om krachtige leiders, die de vrijheid van meningsuiting propageren en verdedigen, de vrijheid van religie en levensbeschouwing, de vrijheden om te doen en te laten wat je wil.

Stel je voor zeg, dat Wilders inderdaad de werkgevers moet compenseren, dan durft niemand meer iets te zeggen wat eventuele economische belangen zou kunnen schaden. Dan is de vrijheid van meningsuiting volledig opgegaan in PR en marketing. Dan dooft het licht. We moeten als consumenten, burgers, managers, professionals en verlichte werkgevers nu een duidelijk protest laten horen.

Stop Wientjes.

Ze zouden me voor gek en een idiote bureaucraat houden, die veel te hoog van de toren blaast en eisen aan de betaling stelt die onnodig zijn. Toch gebeurt het steeds vaker dat bedrijven aan dienstverleners allerlei eisen stellen aan de facturering. Je dient aan hun procedures te voldoen. Anders wordt er niet betaald. Het is echt van de gekke en waarschijnlijk ook nog juridisch onjuist en in ieder geval is deze wijze van interactie intimiderend.

Wie een dienst verleent, factureert. En op zo’n ding horen een aantal gegevens te staan zodat de klant weet wat hij moet betalen en kan controleren of het gefactureerde klopt met wat hij gevraagd heeft. Dat heet functioneel informeren. Meer eisen kan hij niet stellen noch aan indelingen van de factuur, noch aan codes die erop moeten staan, noch aan allerlei nummers.

Dat grote bedrijven allemaal hun eigen factureringsprocedures hebben, dat zal best, maar de dienstverlener behoort niet tot die bedrijven. De enige, juiste procedure in het factureringsverkeer is een minimalistische. Ik heb dit geleverd en jij gaat dat en dat betalen.

Stel je voor dat alle klanten van Albert Heijn allemaal eigen eisen aan de kassabonnen stellen, je zou op zaterdagmiddag nooit meer de kassa kunnen passeren. Organisatieactivisten houden van minimalisme in de procedures.

Een kerstvertelling, door Joep Schrijvers

Nederland is nog steeds in de war, ik kan het niet anders zeggen, al is het inmiddels vier jaar geleden dat Wilders met een granaat in de Tweede Kamer werd opgeblazen. Het gebeurde tijdens een vinnig debatje over het afschaffen van co-educatie op de basisscholen. Plasterk en Vogelaar hadden een segregatiewetje ingediend om de integratie te bevorderen via deseksualisering van de samenleving. De politicus was op het bewuste moment fel tegen Vogelaar aan het uithalen toen de man de handgranaat gooide. De rest is bekend.

Straks ga ik mijn schaapsvlees ophalen. Overmorgen is het Kerstmis en ik wil als een goede herder mijn familie het lekkerste uit de kudde voorzetten. In het café om de hoek hoorde ik dat slagerij Amin in Slotervaart goed bevoorraad is vanwege het Offerfeest dat dit jaar met Kerst samenvalt. Op Internet heb ik twee heerlijke bouten besteld.

We hebben inmiddels het tweede kabinet Verdonk. Balkenende VI  moest vrij snel na de granaat aftreden. Diens positie was onhoudbaar geworden. De verkiezingen waren rumoerig en weinig subtiel. Trotsch op Nederland won aanzienlijk net als de onthoofde PVV. De PvdA werd gedecimeerd. Na de uittocht van de echte socialisten naar de SP keerden toen ook de vrijzinnige sociaaldemocraten de partij van Bos de rug toe en kreeg Nederland haar eerste vrouwelijke, nationalistische premier. Inmiddels is zij herkozen.

Omdat het vriest en ik wat kortademig ben besluit ik mijn vlees met de auto op te halen. Dat is tegenwoordig vrij simpel. Je kunt tot een minuut van tevoren via internet een tijdelijke rijlicentie aanvragen. Als er nog plek is, krijg je direct het wachtwoord waarmee je je auto kunt opstarten. Het is een beter systeem dan het rekening rijden. Dat werkte niet omdat iedereen het kon betalen waardoor de files net zolang bleven als voor die tijd. De opvolger, de soepele draadloze distributie van schaarse rijrechten, is wel succesvol en het wordt allemaal vanuit Driebergen geregeld.

“Licentie geweigerd.”

Wat? Ik kijk nog eens naar mijn PDA. Het staat er echt: licentie geweigerd.

Zouden er weer rellen zijn in de stad? Het kunnen geen files zijn want die zijn er nooit op dit uur. Dan moet het met onrust in de stad te maken hebben. Na de moord op Wilders zijn opstootjes heel gebruikelijk geworden vooral bij feestdagen. Sinds twee jaar gebruiken ze het licentiesysteem ook om stadsdelen af te sluiten. Ik loop naar de slaapkamer op de vierde verdieping en schuif de luxaflex opzij. Inderdaad, de politiezeppelins zweven over de stad. Die dingen, die Job Cohen ooit invoerde heeft Verdonk nooit afgeschaft. Integendeel zij heeft er landelijk beleid van gemaakt. Tegenwoordig word je permanent vanuit de lucht in de gaten gehouden.

Ik probeer het nog eens en tik opnieuw de gegevens in. Kut, opnieuw geweigerd.

Er zit dus niets anders op dan mijn vouwfietsje te pakken om bij slagerij Amin te komen. Het is inderdaad koud buiten en ik voel de wind ondanks mijn Goretex-jas langs mijn botten gaan. Ik blaas dampen over mijn sjaal waardoor mijn brillenglazen kort beslaan. Het Tussen Meer is prachtig versierd met Kerstverlichting in rood, wit en blauw en overal hangen spandoeken: “Samen zijn we Amsterdam.” De gemeente, het laatste linkse bolwerk van Nederland, heeft daartoe opdracht gegeven.  Ze hangen er ook in het Arabisch, Chinees en Turks.

“Wilt u even afstappen.”

De jongeman die me aanhoudt draagt de grijze jas van de straatcoaches. Achter hem zie ik de fuik staan. Shit. Ook staan de bekende mobiele coachingsketen opgesteld.

“Mijn schapenvlees”, schiet er door me heen, “die kan ik nu wel vergeten.”

Ongemerkt ben ik een gebied van preventief fouilleren in gefietst en zo te zien van het zwaarste kaliber. Het is me wel eens eerder overkomen en dan ben je echt in de aap gelogeerd omdat het uren kan duren. Ze nemen al je e-mails van de laatste periode met je door, je telefoongesprekken en je verplaatsingen met de auto en het openbaar vervoer.

Ik stap af en onwillekeurig kijk ik naar mijn voor- en achterlichtje alsof het daarom zou gaan.

“Mijnheer Schrijvers,” zegt de man terwijl hij op zijn scherm kijkt, “u heeft half uur geleden een rij-permit aangevraagd.  Wat was u van plan te gaan doen in Slotervaart?”

De man is nog erg jong, ik schat hem rond de twintig en hij heeft een ernstige oogopslag. Zijn bouw en haarkleur doen een Noordafrikaanse afkomst vermoeden.

“Ik ben weg op weg naar slagerij Amin voor drie pond schapenbouten. Overmorgen is het kerstmis en ik heb die besteld. Maar ik kreeg geen toestemming om ze met mijn auto op te halen. Ik vermoedde dat er weer rellen zijn in de stad. Dus ben ik op de fiets.”

De jongen geeft geen sjoege. Ik zie in zijn muts een camera zitten: kennelijk wordt het hele gesprek opgenomen.

“Komt u even mee naar de mobiele coachingsruimte,” hij wijst naar de mobiele, zonnig gele bouwkeet achter hem. Samen zijn we Amsterdam, lees ik op de zijkant. Gebladderd is het portret van de vroegere minister van Integratie Vogelaar nog zichtbaar.

Ook dat nog, een coachingsgesprek. Sinds een aantal jaren is iedereen verplicht een personal coach te hebben. Een innovatiedenktank had ooit bedacht, dat elke scholier gecoached moest worden en dat vond de regering zo’n goed idee, dat nu iedereen nu van de wieg tot het graf een coach heeft. Ira Levin had het in zijn Dag der Dagen goed voorzien. Gelukkig heb ik nog kipfiletjes in de diepvries liggen.

“Fijn om je weer te zien.”

Ik kijk naar het spitsige gezicht van Bob, mijn permanente coach.  Hij heeft nog steeds dat rozige haar en die blozende wangen.

“Ga even zitten, dan kunnen we je persoonlijke ontwikkeling van de afgelopen maand even doorspreken. Hoe vind je het zelf gaan?”

“Ik dacht wel goed. Eerste Kerstdag krijg ik mijn oudste broer te eten met zijn vrouw. Afgelopen week heb ik in Drenthe kerstliedjes voor mijn dementerende moeder gespeeld.”

Bob trommelt zachtjes met zijn wijs- en middelvinger van zijn rechterhand op tafel. Zijn wenkbrauwen heeft hij hoog opgetrokken.

“O, ja, ik heb een boek besteld via Antiqbook.nl…”

“Ja, dat weet ik. Je hebt Het fascisme en de nieuwe vryheid van Jacques de Kadt besteld bij de Rooie Rat in Utrecht. Dat lees ik allemaal hier in je e-dossier. Heb je enig idee waarom je licentie is geweigerd en waarom je dit coachingsgesprek hebt?”

Ik tuit mijn lippen en kijk naar het plafond. Het getrommel van Bob’s vingers is het enige geluid naast het zoemen van de lamp dat ik hoor.

“Zullen we even samen kijken naar wat filmbeelden en daar dan over praten?

Zonder mijn antwoord af te wachten start hij de player op de tafel en ik kan al uittekenen wat me te wachten staat. Het was ook erg dom van me om het te doen maar het gebeurde toen ik de fietsenkelder van het gemeentehuis inging om mijn Bromton op te halen. De fietsenmaker had me begerig aangekeken en ik had de verleiding niet kunnen weerstaan. De wellust, al sinds jaren een herinnering, was opeens zo aanwezig als die alleen bij een jongeman kan zijn. Voor 50 euro wilde hij wel het doen.

“Kijk, daar ga je tegen het muurtje van de werkplaats staan.”

Ik zie mezelf op de HD-beelden van de bewakingscamera’s, hoe hij op zijn knieën gaat en mijn pik uit mijn broek haalt, hoe hij me langzaam begint af te zuigen totdat ik kreunend klaarkom. Gek, ik voel helemaal geen schaamte nu ik die beelden terugzie maar vooral voldoening: groot gelijk dat ik het gedaan heb. Dit was een daad van verzet.

“Vind je ook niet, dat je hier de kernwaarden van de gedeseksualiseerde samenleving geschonden hebt?”

Bob kijkt me vol empathie aan.

“En het is niet de eerste keer. Je hebt het ook in Nijmegen gedaan, en in Den Haag en…”

Hij tikt naar een hele lijst in mijn e-dossier.

“Heb je zelf een suggestie hoe je dit kunt oplossen?”

Ik weet dat hij maar één antwoord verwacht:

“Het heeft met stofjes in mijn hersenen te maken,” zeg ik Oudkerk braaf na,  “die maken dat ik mij als een seksueel wezen gedraag ook als dat ongepast is.”

“Heel goed, en weet je ook wat de adequate oplossing is?”

Ik knik. Dat weet ik maar al te goed.

“Stroop je mouw maar vast op. Dan zal ik je een kleine injectie geven. Maar eerst moet je hier tekenen dat je deze behandeling vrijwillig ondergaat.”

Ik doe keurig wat hij me vraagt, teken en geef hem mijn linkerarm.

“Het was fijn om weer met je te praten, Joep. Ik vind je een kanjer dat je je zo kwetsbaar opstelt. Ga nu maar je schapenbouten halen. Amin wacht op je.”

Ik loop snel naar buiten, pak mijn fiets en rijd in volle vaart langs de Sloterplas terwijl ik de engeltjes door het luchtruim zie zweven. Het is bijna Kerstmis en ik hoor er weer helemaal bij. Samen zijn we Amsterdam.

Nu weer, Loek Hermans van MKB-Nederland, met zomaar een berichtje op teletekst. Deze stofjasjanus wil dat werknemers zich gaan bijscholen maar dan wel in hun eigen tijd. En wee je gebeente als je in je vrije tijd niet doet wat de baas zegt: dan dreigt er ontslag.

Buiten het feit dat werkgevers zich niet met het particuliere leven van werknemers hebben in te laten, dat gaat ze geen ene flikker aan, moeten zij hun verantwoordelijkheid ook niet willen ontlopen.

Stel dat er een nieuwe kraan in de haven komt en je moet deze leren te bedienen? Moet je dat dan gratis doen op je vrije zaterdagochtend als je ook al naar het hockeyen van je kleine Willempie moet? Of dat de hygiënemaatregelen in het hotel veranderen, dat je dan gratis op je vrije dinsdagmiddag, het moment van jouw quality time, naar dat bedompte zaaltje van je wegrestaurant moet? Dacht het niet.

Als de baas investeert in machines en procedures, dan zijn de kosten voor hem. Geen kraanleverancier, geen hygiënespecialist of wie dan ook die gratis en niets voor hem komt werken. En dat moeten werknemers dus ook niet doen. Gratis bestaat niet.

Want laat ik eerlijk zijn, op gezette tijden jubel ik over regels en bureaucratie: hoe meer, hoe beter. Hoe dat zit? Wel, er zijn drie positieve krachten achter onze regelgeving en die hebben alle drie te maken met de complexe, high tech samenleving waarin we leven. En mijn verwachting is dat deze nog veel meer in kracht zullen toenemen.

De eerste kracht achter bureaucratie en regels is een ethische. We willen niet dat de belastinginspecteur na een nachtje zuipen ons vanwege zijn kater een hogere aanslag geeft dan onze buurman die hij op een andere, meer zonnige dag behandelt. Geen willekeur zeggen we terecht. De menselijke factor, de passies, de particuliere belangen dienen te worden uitgeschakeld. Bureaucratie zorgt voor rechtvaardigheid omdat het de grillen van de mens outsourcet.

Het ‘Volendamcomplex’ is een andere stimulans achter de regels. Waar een café in de hens gaat, een wijk ontploft of een koelmachine op het dak legionellabacteriën verspreidt ontstaan regels om dié risico’s, die de mens in eigen hand heeft te minimaliseren. We leven in een samenleving waarin burgers geen zicht hebben op de gevaren die zij mogelijk lopen. Daarom zijn er allerlei toetsingsinstanties, inspecties, procedures en regels. We eisen die ook van de overheid.

De laatste trigger achter regels is de vrije markt zelf. Door de vele netwerken, ketens en afhankelijkheden raken vele mensen ongewild en onbedoeld betrokken bij deals en transacties. De hypotheekaffaire van Amerika is er een voorbeeld van. Omdat enkele hypotheekbanken onverantwoord bezig zijn, bibbert de hele wereld voor een recessie. Vanwege de doorverkoop van risicovolle hypotheken krijgen veel meer mensen te maken met de schadelijke gevolgen dan alleen de domme banken en hun niet kredietwaardige klanten. 

Externe partijen eisen dat hun belangen worden meegewogen in de deals. Je kunt als ondernemer niet alleen de lusten consumeren, je zult ook de lasten moeten dragen.  Meer regels en toezicht zorgen daarvoor. Belangengroepen en ngo’s doen hetzelfde. Zij zorgen ervoor dat het milieu, het flexetariaat,  vakmensen, consumenten hun stem, als onbedoelde contractpartij, in het kapittel houden.

Het stakeholdersmodel is het enig juiste economische  model -dat is het goede nieuws- maar zal leiden tot nog veel meer regels -dat is het slechte nieuws-. Dit is het gevolg van hoe de complexe markt tegenwoordig werkt.  Het kan niet anders.

Wat organisatieactivisten doen is regelsystemen perfectioneren: onkruid wieden, tegenstrijdigheden harmoniseren, doorgeschoten regelzucht snoeien, procedures eenvoudiger maken en praktijken ontregelen waar dat kan.  Vooral dat laatste is hard nodig. Al die menselijke, existentiële processen die nu in stroomschema’s worden voorgebakken en gemonitored zijn me een kiezel in de schoen.

“Omdat we toen zoveel belasting aan de Engelse koning moesten betalen. Alles wat we hier produceerden, moest eerst naar Engeland, tax, werd daar verwerkt, tax, en kwam toen terug, tax. Wat we in onze onafhankelijkheidsstrijd ook beijverden was vrije handel.”

Ik geef haar gelijk. Ik moet ooit een studie wijden aan de vrije markt. Die van ons is natuurlijk ook ingebed in allerlei dromen en nachtmerries. Na de Tweede Wereldoorlog mocht er bij ons nooit meer oorlog komen. Daartoe moesten de nationale economieën worden vervlochten en wederzijds afhankelijk gemaakt. De vrije markt was hét instrument om West-Europa duurzaam te pacificeren en te temmen.

“Nou, ja, het ging vooral om vrijheid van de rijke planters en elite. Die wilden loskomen van Europa”, vervolde Marney, “de Franse revolutie was heel anders. Die was van het volk.”

Het wordt tijd om Adam Smith aan te schaffen en serieus te bestuderen. De vrije markt van toen moet een andere zijn dan die van ons. Waartoe dient de vrije markt eigenlijk nu?

“Het gewone volk moest in de Amerikaanse revolutie helemaal worden opgestookt om mee te vechten met George Washington. Dat gebeurde met een pamflet, dat Common Sense heette. En dat lukte. Ach, wat vertel ik je toch allemaal. Ik verveel je vast. Wat ga je doen vandaag?”

“De Bell of Liberty bekijken en de Onafhankelijkheidsverklaring.”

Mijn privédocent aan wier lippen ik hang, knikt goedkeurend: “Ik hou van Amerika. Ik heb in Europa gewoond maar ben teruggekeerd. Hier hoor ik. Ik hou van dit land.”

En ik begin steeds meer van die gekke Amerikanen te houden.

Daarnaast ontstaat een nieuw proletariaat: het flexetariaat. Daartoe behoren de oproepkrachten die onder slechte condities het werkzame leven in- en vooral uitvliegen. Dit zijn de alfahulpen, de kraanmachinisten, de sorteerders. de aspergestekers, oproepkrachten.  Deze klasse is kwetsbaarder dan de nieuwe, flexibele ‘creative class’.

Organisatieactivisten hebben geen taak meer in het grote bedrijfsleven. Dat is een achterhaalde dinosaurus in de economie dat ook percentueel van ondergeschikt belang is. De belangrijkste ontwikkelingen, de kansen en de bedreigingen liggen in het oude én nieuwe MKB. Het is niet alleen de banenmotor van de samenleving maar ook de kansrijke proeftuin van het nieuwe Rijnlandse kapitalisme.

De sociaal-politieke vraag is dan ook: hoe het nieuwe MKB tot wasdom te brengen en het flexetariaat te beschermen én te verheffen tot de nieuwe middenklasse. 

De aandacht voor de middenklasse is cruciaal voor de toekomst van Europa. Want een welvarend Europa kan alleen bestaan bij de gratie van een grote, nieuwe middenklasse die én flexibel is én zichzelf beschermd weet. De angst van de oude middenklasse om  te verliezen moet gekanaliseerd worden. De Franse president Sarkozy zal er een flinke kluif aan hebben.

Apax, een roofkapitalist, koopt de aandelen van PCM op met de belofte er nog iets mooiers van te maken, faalt volledig en verkoopt de aandelen terug aan de oorspronkelijke eigenaren. Het resultaat is dat PCM is leeggeroofd, het eigen vermogen is gedaald, de schulden zijn gestegen en enkele mensen van Apax en het management van PCM er nog warmer bij zullen zitten dan ooit.

Het kan trouwens nog erger, Alberdingk Thijm, de bestuurder van PCM, die nog geen jaar in dienst is krijgt een vertrekpremie mee van 2 miljoen euro omdat hij disfunctioneerde.  ‘Ja, dat was afgesproken in het contract, dat zijn de exitbepalingen’, hoor je dan zeggen.
Geweldig, daar zijn we van onder de indruk: een manager binnenhalen die meent over superieure kwaliteiten te beschikken om het scheepje door de woelige wateren te loodsen maar die als enige een reddingsvest en een sloep krijgt voor het geval hij het niet goed doet. Dit is geen ondernemerschap, management of leiderschap meer. Dit is risicoloos prinsjesgedrag: de lusten voor jezelf, de lasten voor de ander.

Laat ik maar eerlijk zijn: tot zo’n samenleving wil ik niet horen. Dit is buiten elke proporties en ook niet meer uit te leggen: niet aan de journalisten, fotografen en opmakers van deze dagbladen, niet aan de lezers, niet aan de burgerbevolking. Hoelang nog duurt het totdat de eerste bestuurder in een volkse woede aan de hoogste iep wordt opgeknoopt? Je kunt werknemers en burgers niet straffeloos op water en brood zetten om zelf risicoloos aan de rijkste dis aan te zitten . De menselijke natuur is behept met mechanismen van vergelding en betaald zetten zoals Shakespeare’s koopman van Venetië ons steeds weer toont. De wal zal het graaischeepje op een keer keren en dat zal geen zachtzinnige gebeurtenis worden.

Het wordt tijd dat er wetgeving komt om managers en bestuurders weer onderdeel te laten worden van de normale samenleving. Als er ergens inburgering nodig is dan wel in de top van het bedrijfsleven en de overheid.

Nederland is rijk aan historische gebouwen, huizen, fabrieken, bruggen, stadsgezichten en kerken. Wat een beetje oogt valt wel onder de monumentenzorg met al zijn gekke regels en gekke ambtenaren. Zo is er ergens in Nederland een vijfhonderd jaar oud monument, een gotische kerk, die zelfs door Saenredam nog is geschilderd. Deze kerk wordt al een flinke tijd vanwege de secularisering niet meer als kerk maar als museum, tentoonstellingsruimte, concertzaal en congresaccommodatie gebruikt. Niets mis zou je zeggen, ja toch, in het begin ging er van alles mis.

De directie wilde concerten en bijeenkomsten houden voor 800 mensen. En die hoeveelheid was nog altijd tweederde van wat er feitelijk in dat grote gebouw kon. Nu moest daar een vergunning bij de brandweer voor worden aangevraagd. ‘Ja’, zei deze, ‘dat mag alleen wanneer de kerkdeuren naar buiten opengaan. Dus de scharnieren omzetten en dan krijg je een gebruiksvergunning.’ Punt was evenwel dat je aan een kerk die op de monumentlijst staat niet zomaar iets mag veranderen.

Dus werd Monumentenzorg geraadpleegd. ‘O nee, geen sprake van. Die deuren gingen altijd naar binnen open. Dus er mag niets aan veranderen.’ Je begrijpt dat de directie giechelend met de handen in het haar zat. De ene instantie zegt dit en de andere dat en voor je het weet zit je in een machteloze impasse. Niet deze directie: die stelde aan ambtelijke diensten de vraag of ze wilden bepalen of de vergunningen nevengeschikt of bovengeschikt waren en als het laatste het geval zou zijn welke regel dan voor zou gaan: brandveiligheid of de belegen nostalgie van de monumentenzorgambtenaar. Deze vraag werd alweer tien jaar geleden gesteld en ze zijn er nog niet uit. De directeur, die een heuse organisatieactivist is wist wel raad: ‘Zolang zij er niet uit zijn, bepaal ik wat er gebeurt. Want alles mag tenzij iets niet mag.’

Het werd trouwens nog gekker in dezelfde periode: de gemeentelijke milieudienst vond dat er onder de vijf eeuwen oude gotische kerk een parkeergarage moest worden aangelegd om de bezoekers-‘traffic’ af te handelen bij concerten en evenementen. Volledig gestoord. De verstandige burgemeester zei toen: ‘ik neem dit wel in mijn portefeuille.’ Er is nooit meer iets van gehoord.