30-3
2008
VNO-NCW is volledig losgeslagen
Wientjes van VNO-NCW wil de eventuele schade van Fitna als gevolg van een boycot op Wilders verhalen. Hij toont hiermee aan dat de werkgevers niet meer weten wat de vrije markt is en erger hij plaatst de werkgevers aan de kant van de vijanden van de open en liberale samenleving. Een heftig protest tegen Wientjes is op zijn plaats.
In een vrije markt kunnen mensen producten kopen die ze willen. Welke redenen ze hebben zijn niet relevant. Wanneer iemand geen varkensvlees koopt vanwege religieuze redenen is dat een feit, wanneer iemand niet vliegt vanwege CO2-belasting is dat een gegeven, wanneer iemand geen kaas koopt omdat hij een vijand van het vrije westen is, is dat ook een feit. Zo werkt de vrije markt. En Wientjes hoort dat te weten. Lees verder
Gisteravond verscheen dan toch nog onverwacht de film 
Stel, ik koop een brood en vraag de bakker om mij eerst zijn vergunningen en sofinummer te tonen alvorens ik tot betaling van mijn kadetten over te gaan. Of dat ik bij Albert Heijn op zaterdagmiddag met een rij van hier tot ginder achter mij de caissière opdraag de kassabon conform mijn aanwijzingen in te vullen omdat de betaling anders niet plaatsvindt. Wat zouden mijn leveranciers hiervan vinden?
Een kerstvertelling, door Joep Schrijvers
Er geldt één belangrijke regel in het economische verkeer, die sinds eeuwen onveranderd is gebleven: ik de lusten en jij de lasten. Dat heet ’goed’ ondernemerschap. 
Op en vooral na het Grote Rijnlandse Congres van Vanwoodman vorige week bekroop mij de gedachte dat dit de gevaarlijke afsluiting van een succesvolle fase was. In die periode zijn boeken geschreven zoals de Intensieve Menshouderij en Beroepseer, is een netwerk van websites opgericht zoals de Organisatieactivist, Rijnlands weblog en Regelzucht en heeft Mathieu Weggeman in vele zalen een pleidooi voor vakmanschap gehouden. Inmiddels bestaat er ook een Rijnlands tijdschrift: Slow Management. Toch zullen de Rijnlanders verder moeten gaan willen ze niet het verwijt krijgen van de buitenwereld dat ze ouwehoerders, luchtkastelenfietsers en jeugdcorrumpeerders zijn zoals oudste broer Rost van Tonningen onlangs impotent op zijn website knorde. 
Een 
Het aardige van organisatieactivist zijn is dat je niet altijd precies weet wie je vrienden en wie je vijanden zijn. Neem bijvoorbeeld bureaucratie, regels en toezicht. Wij zijn er heel goed in om deze af te fakkelen en te ridiculiseren. Ik doe er zelf ook graag aan mee. Maar is dat altijd wel terecht? 
“Weet je waarom Amerika zo voor de vrije markt is?”Marney, mijn hospita kijkt me verwachtingsvol aan. Ze is zeer ontwikkeld, historicus, groot Skakespeare-kenner en drijft sinds enkele jaren een bed and breakfast in een zwarte buitenwijk van Philadelphia. Ik schud met mijn hoofd. Ergens in mijn achterhoofd speelt het Rijnlands-angelsaksische debat, waarbij wij de good guys en zij de bad guys zijn. 
In de huidige organisatiemaatschappij is geleidelijk een nieuwe middenklasse aan het ontstaan: die van de flexwerkers. Hiertoe behoren hoog opgeleide en creatieve mensen die voor eigen rekening en risico hun broek ophouden. Het zijn de ZZP-ers, de nieuwe startups en freelancers. Ook en vooral veel vrouwen horen erbij omdat zij niets meer moeten hebben van de Shells, ING’s en ministeries. Zij willen werken onder andere condities dan in het grote bedrijfsleven. 
De jaarlijkse opwinding over het graaien van aandeelhouders, bestuurders en hun knechtje Wim Kok heeft de kop weer opgestoken. Het dieptepunt dit jaar is de gang van zaken bij PCM, de uitgever van De Volkskrant, Trouw, NRC en Algemeen Dagblad. Langzamerhand komen de details vrij wat zich hier in de afgelopen drie jaar heeft afgespeeld. 
Geen grotere en tegelijkertijd frivolere ergernis dan een organisatie die onder twee tegenstrijdige vergunningenstelsels valt. Ambtenaar-bashing is dan een ultiem genot. De ware organisatieactivist weet met tegengestelde imperatieven altijd raad: gewoon je gang blijven gaan. Wat ik precies bedoel? Ik zal een voorbeeld geven uit een deel van de samenleving dat bij vele mensen niet of nauwelijks bekend is: de monumentenzorg. Daar tref je loepzuivere Kafkaiaanse systeemidiotie aan.