09
jan
Alleen je eigen straatje schoonvegen is niet genoeg
Toen hier op Aarde geen mensen rondliepen was duurzaamheid nog vanzelfsprekend. De output van het één, is de input voor het ander en zo is er letterlijk sprake van een natuurlijk evenwicht. Je produceert namelijk geen onnodige reststromen (zoals mest). Toen de eerste mensen kwamen probeerden we dat evenwicht ook nog wel enigszins na te streven. De natuur kun je immers niet bezitten, maar je kunt er wel mee samen leven en er vervolgens zo mee omgaan dat je kinderen er mee verder kunnen. Indianen en Aboriginals begrepen dat nog wel, maar wij, vooral de blanken, hadden er een handje van overal prikkeldraad te willen spannen en te spreken over ‘dat is van mij’. Lees verder »
Dit geitengezin doet denken aan een succesvol familiebedrijf: de moeder baart zeven jeugdige, enthousiaste start-ups. De holding wordt zo succesvol dat ze de aandacht trekt van de Geldwolf (genaamd Beurs). De grote Geldwolf ligt altijd op de loer naar lekkere malse hapjes. De Geldwolf doet in de regel een beroep op het zwakste en laatste van de tien geboden: ‘Gij zult niet begeren wat van uw naaste is’. Hij vervangt die bij voorkeur door het credo: ‘Begeerte is goed.’ 
Sinds het vierde kwartaal van 2008 zijn miljoenen mensen wereldwijd hun spaargeld en banen kwijt. IJsland bijvoorbeeld had 13 miljard BNP, maar bleek 100 miljard aan schuld te hebben in oktober 2008. Hoe dat kan? De financiële industrie is compleet op hol geslagen. Accountants hadden niets in de gaten of trokken niet aan de bel. IJsland kreeg nog een triple A-status in 2007 als het op vier na rijkste land ter wereld. De privatisering van de drie banken op IJsland maakten van ooit zuinige bankiers geldwolven. 
Heel lang geleden (40 jaar) speelden mijn broer en ik Monopoly met onze grote neven op regenachtige dagen tijdens lange zomervakanties. Als snel merkten we dat je een hele dag met zijn allen één spelletje kon spelen als je elkaar ook wat gunde en niet meer letterlijk met het Monopoly-geld heen en weer bleven schuiven. Maar gewoon vorderingen en schulden aan elkaar opschreven op een papiertje. Giraal betalen noemden we dat toen. Mijn kleine broertje snapte er helemaal niets van. ‘Dat was toch niet echt?’ 
Op één of andere manier zijn we in ‘ons’ land behoorlijk de weg kwijt geraakt. Daar zijn links en rechts het over eens. Het onbehagen groeit en Maxime Verhagen zou kunnen zeggen: ‘de zorgen van de mensen zijn terecht’. De voorbeelden vliegen de afgelopen weken over de Haagse toonbank in een tempo dat we nog nauwelijks de tijd hebben om te reageren. We zijn verdoofd door de vele klappen die we als samenleving krijgen, langzaam maar zeker bloeden we dood te faveure van een ritueel. Over welk ritueel hebben we het? (Noot: een ritueel is een serie handelingen die gezien worden als een gebruik en bepaald zijn door achtergrond en cultuur). 
We maken het tegenwoordig dagelijks mee: revoluties. Een soort WK-finale waarbij jongelui zich verzamelen op een groot plein in de stad. Ze hopen dat ze winnen en daarna al claxonerend een feestje kunnen gaan bouwen. Zoniet, dan druipen ze met de staart tussen de benen af naar de volkswijken in afwachting van de volgende finale op vrijdag aanstaande. De vrijdagen blijken cruciaal. Eerst naar de Moskee met zijn allen en dan pleiten voor meer vrijheid en het rollen van koppen. Onderstaande foto (van de site boston.com/bigpictures) is fascinerend. Demonstranten en militairen, zittend op hun tank, luisterend naar Mubarak, die toen nog van geen wijken wilde weten. Een prachtig beeld. 
Eén van de meeste vreselijk sectoren in termen van Taylorisme is de schoonmaaksector. Tot achter de komma worden The Principles of Scientific Management uit 1911 toegepast, maar bovendien wordt er beneden kostprijs ingeschreven op aanbestedingen. Een ziekmakende bedrijfstak. Terecht werden we vorig jaar geconfronteerd met stakingen bij o.a. de NS en Schiphol, maar we zagen op TV (bij Zembla) beelden van gefrustreerde schoonmakers die zich schaamden voor de kwaliteit 
De actie van Youp in oktober 2010 is misschien wel een goed voorbeeld hoe we de komende jaren omgaan met de toegenomen interactiemogelijkheden die we hebben gekregen. Niet alleen meer via de bekende kanalen, maar in toenemende mate kunnen we via de ‘social media’ de omgeving (de externe relaties) mobiliseren die voor korte duur enorme rimpelingen in de vijver veroorzaken. We (toch nog weer de elite zoals Youp) maken steeds meer herrie vooraf, we deden plas en vervolgens bleef alles zoals het was. Erik Heijink (Rensa) noemde dat: de storm voor de stilte. 
Afgelopen vrijdag viel het me weer op aan de telefoon van een callcenter hoe vriendelijk mensen kunnen klinken terwijl ze je niet kunnen helpen en dat eigenlijk ook helemaal niet van plan zijn. Ik zou bijna zeggen hoe vriendelijker ze zijn, hoe beroerder de daadwerkelijke hulp. Soms verlang ik naar zo’n inhoudelijke lomperd, die precies weet wat ik fout gedaan heb, dan de oplossing zegt en daarna fluistert ‘wel een beetje dom hé, dat had je zelf ook wel kunnen verzinnen’. Dolgelukkig hang ik dan op: ik ben geholpen en dan ook nog eens recht voor mijn raap een functioneringsgesprek gehad alsof ik thuis was. Later op dag kreeg ik via Twitter (van @oscarjansen02) een tip pagina 18 en 19 van De Volkskrant (#VK) eens goed te lezen. 
Een nieuw tussenbericht van ‘Lijst ffNiX’