We hebben de wijsheid van alle mensen nodig om te ontdekken wat wel zou kunnen werken. Nieuwe gedachten, nieuw gedrag, gebaseerd op andere organiseerprincipes. Vele experimenten dienen plaats te vinden om nieuwe werkende organiseerprincipes te ontdekken voor een nieuwe menselijke wereld. Dat alles weer het oude zal worden kunt u gerust vergeten, neutrino’s of niet. Onze nieuwe wereld  zal anders zal zijn, dan wat we er de afgelopen 150 jaar van gemaakt hebben.. En die wereld al begonnen. Ze is onvermijdelijk, maar nog niet overal gedistribueerd. Natuurlijke evolutie gaat gewoon verder, met of zonder ons. Het lijkt mij, dat we er dan maar beter bewust aan deel kunnen nemen. Alleen dan kunnen we er invloed op uitoefenen. Drastische keuzes zullen gemaakt moeten worden. Op veel gebieden bevinden we ons op een splitsing van wegen en we mogen hopen, dat we gedurende een langere periode de juiste keuzes maken. Houvast bij het kiezen ontlenen we aan de waarden, die we momenteel verloren lijken te hebben. Zoiets als: iedereen, verbonden met elkaar en de natuur, voor menselijk geluk, vrijheid, vertrouwen, tolerantie en solidariteit en in cocreatie met elkaar. Wat mij betreft bieden deze waarden voldoende basis voor waar we naartoe willen. Is het ons onverschillig over hoe we verder gaan, dan zou het ook niet uitmaken welke we weg we kiezen.

Het is onze verantwoordelijkheid voor toekomstige generaties. Onze kinderen moeten we toch iets beters kunnen en willen bieden, dan we de afgelopen decennia hebben laten zien? Nog meer tijd verloren laten gaan met het herhalen van oude strategieën, maakt de weg naar een betere wereld voor volgende generaties alleen maar langer en moeilijker. We kunnen ons geen verdere vertraging meer veroorloven. WIJ, de mensen, moeten nu in actie komen en onze verantwoordelijkheid nemen, want als WIJ het niet doen, wie doet het dan wel? Als WIJ niet weten hoe we het moeten repareren, laten we er dan in ieder geval mee stoppen het nog verder kapot te maken! Knoop deze wijze woorden van Severn Suzuki goed in uw oren. Ongeacht waar u geboren bent, ongeacht de plaats waar u woont, ongeacht welke opleiding u genoten heeft of welke functie u bekleedt, WIJ de mensen, bepalen in welke wereld onze kinderen zullen opgroeien. Laten we voorwaarts gaan en beginnen bij de eerste moeilijke keuze die we moeten maken: afscheid nemen van ons eigenbelang en kiezen voor het beste vóór de wereld. Dat is eigenlijk wat Occupy, de 99%, ook van ons vraagt. En steeds meer mensen hebben dat door. Ga niet zitten wachten tot ‘Occupy’met het verlossende antwoord komt. WIJ moeten deze weg allemaal zelf gaan. Ik ga er van uit, dat het nog niet te laat is, maar In ieder geval kunnen we dan altijd zeggen, dat we ons best hebben gedaan.

Henk Hogeweg is Organisatie Anarchist en verbonden aan DeLimes | nieuw organiseren te Zwammerdam.

Ik ben er wel eens jaloers op: mensen die een opgeruimd hoofd hebben. Ze leven een simpel leven, niet lastig gevallen door een teveel aan kennis, zorgen, of nieuwe ideeën. Ze leven op een automatische piloot. Iedere dag beleven ze weer opnieuw. Alle problemen die ze tegenkomen pakken ze op dezelfde manier aan. Niks aan de hand als het weer niet beter wordt. Ze merken het niet eens op. Morgen beginnen ze met dezelfde energie als vandaag. Grazend als een mak schaap pakken deze mensen vandaag problemen aan op dezelfde manier als gisteren. Bij tegenwind draaien ze gewoon de kont in de wind, want dan heb je er geen last van. Kuddes mensen leven op deze manier. Braaf gaan ze naar hun werk en voor ieder probleem dat voorligt of besluit dat ze moeten nemen kiezen ze die ene, twee dimensionale, aanpak: goed of fout, links of rechtsom. Voor sommige mensen is het om gek van te worden. Volgens de ‘twee dimensionalen’ zijn zij niet goed bij hun hoofd. Zij proberen namelijk hun hele brein te gebruiken en dat is nu juist hun handicap, zo wordt hun steeds gezegd.

Het leven in Nederland, een ander woord voor platland,  is lastig voor een heel breingebruiker. Je snapt er namelijk steeds minder van. Steeds benader je problemen vanuit meerdere dimensies, integraal, als ‘whole system’, maar dan kom je niet tot dezelfde oplossingen als de twee dimensionale platdenkers, die overigens een steeds belangrijker deel van de samenleving uit te lijken gaan maken. Ze zitten tegenwoordig zelfs in het kabinet. Je krijgt platdenkers jouw oplossingen ook niet aan het hoofd gepraat, want denken in meer dan twee dimensies durven platdenkers niet of nog erger: ze willen het niet. Het moet heerlijk zijn, die onwetendheid. Gewoon iedere dag dezelfde oplossing toepassen op alle vraagstukken en bij tegenwind draai je de kont in de wind en het nieuwe probleem glijdt langs je af, of zo u wilt, het ene oor in en het andere oor uit. Steeds meer mensen lijken te kiezen voor zo’n simpel leven en stoppen met nadenken. Misschien wel omdat ze er gek van worden iedere dag opnieuw hun meerdimensionale oplossing voor vraagstukken aan platdenkers te moeten uitleggen. Het gevolg is dat het leven platland er steeds onaantrekkelijker uit komt te zien voor heel breindenkers.

Zou het leven er mogelijk toch niet mooier uit kunnen zien als we in meerdere dimensies zouden kunnen denken? Als we toch eens meerdere perspectieven zouden kunnen zien? Dan komen we wellicht ook met andere oplossingen en hoeven we ook niet steeds de kont in de wind te draaien bij tegenwind. Het is maar een ‘brainwave’ hoor, maar misschien wel eentje die u op andere gedachten brengt. Ik zou platdenkers willen vragen proberen te surfen op die brainwaves. Wees er niet bang voor. Probeert u de brug tussen uw linker en rechter hersenhelft eens uit. U komt er wellicht achter, dat niet alle problemen hetzelfde zijn. Het ene probleem is complexer dan het ander. En als u het vanuit meerdere perspectieven bekijkt, dan komt u wellicht ook met andere oplossingen. Oplossingen die het probleem oplossen, zodat u de volgende dag fris aan een nieuw probleem kunt beginnen en echt een opgeruimd hoofd heeft, omdat het oude probleem niet meer bestaat. In plaats van een tweedimensionaal plan van aanpak komt u met een meerdimensionale mindmap. Ze zijn wellicht complexer, maar daarmee niet ingewikkelder (complex). Uw mindmaps bieden meerdere keuzes, nieuwe mogelijkheden. Wilt u het niet proberen? Waar bent u bang voor? Het brein is misschien wel de grootste handicap van de mens en daar moeten we dus goed mee leren omgaan. Gebruik uw hersens en loop niet steeds achter de platdenkers aan. Uw leven wordt er een stuk interessanter van.

Henk Hogeweg, organisatie anarchist

De huidige westerse samenleving lijkt aan het eind van haar levensduur te zijn gekomen. De signalen daarvoor zijn duidelijk: een economische crisis wordt met klassieke aanpakken niet opgelost, politieke ideologieën bieden geen uitzicht meer, democratieën worden maar geen democratie, het onderwijs sluit niet aan de eisen van de tijd, fossiele energiebronnen raken uitgeput, steeds meer mensen willen niet langer in loondienst werken, enzovoorts. De lijst kan nog lang worden uitgebreid. We bevinden ons op een breekpunt in de wijze waarop wij onze samenleving organiseren, maar willen het niet onder ogen zien. Gaan we door op de bekende weg, maar nu met nog meer daadkracht, beheersdrang, inzet en regelzucht of verlaten we onze comfortzone en gaan we op ontdekkingsreis naar de volgende fase van onze samenleving? Hoe , dat weten we nog niet precies. Het antwoord is echter Ja! De toekomst is immers al begonnen. De natuur wacht niet op ons. We gaan er in mee en kiezen voor mogelijk succes of we blijven hangen in successen uit het verleden en kiezen dus voor catastrofe. Aan Ons, de mensen, is de keuze.

De nieuwe organiseerprincipes van onze samenleving hebben zich al laten zien. Langzaam ontdekken we het belang van en de samenhang tussen bijvoorbeeld vertrouwen, verbinding, netwerken, zelforganisatie, organiseren, gelijkwaardigheid, distributie van welvaart, transparantie, ‘fairness’, overvloed, gebruik, zelfredzaamheid, duurzaamheid, kwaliteit en solidariteit. Het zijn fundamenteel andere organiseerprincipes, dan we gewend zijn. Het gaat niet meer over marktwerking, competitie, georganiseerd wantrouwen, politieke ideologieën, schaarste, groei, kwantiteit, managen, Grote Leiders, consumentisme, eigendom, concurrentie en meer van dat soort taal. De impact van het nieuwe inzicht zal dramatisch zijn. Ontzettend veel heilige huisjes over organiseren, leiderschap, onderwijs, economie en samenleving gaan op de schop. Wij, de mensen, hebben er genoeg van. Als de zogenaamde Grote leiders, topmanagers, politici en zelfs de kerk, steeds zichtbaarder voor iedereen, machteloos doorrommelen, corrumperen en zichzelf verrijken, dan is de omslag onvermijdelijk. Als je het patroon eenmaal herkent, dan zie je steeds vaker hoe verziekt de samenleving is met dit soort gedrag. Dan is de opkomst van een Occupy-beweging ineens niet zo gek meer en al helemaal geen toeval. Hoe meer wij deze ‘reality check’ doen, hoe vaker Wij, de mensen, besluiten dat het genoeg is geweest. Dan nemen steeds vaker zelf het heft handen en geven zelf vorm aan ons leven. En waarom ook niet? “You do it yourelf, unless someone does it better ….. what seldom is the case, ” zo leerde een IJslander ons deze zomer op studiereis door IJsland, twee jaar na het nationale faillissement van 2008.

We zitten op het breekpunt. Wat doen we? De nieuwe samenleving vraagt om een hogere complexiteit aan organiseervermogen. De natuur kan deze complexiteit aan. Zij herhaalt geen succespatronen uit het verleden, maar ontwikkelt nieuwe patronen in het hier en nu. Dat kunnen wij ook, als we er aan toe willen geven. Niemand houdt ervan overheerst te worden. We zijn allemaal anarchist. Laten we er een Coöperatieve Anarchie van maken. Een samenleving zonder overheersing van één individueel belang, maar gebaseerd op, bovengenoemde, natuurlijke organiseerprincipes. Nu is het moment. Het is er op of eronder. Het is aan U!

Corporaties en banken hebben onze regeringen gegijzeld, en enorme reddingspakketten gekregen nadat ze de crisis veroorzaakt hebben. Nu hebben ze toegang gekocht tot de bijeenkomst die de financiële toekomst van de wereld zou kunnen bepalen. Samen kunnen we de voorzitter van de top, Nicolas Sarkozy, overhalen om de sponsoring te stoppen — laten we een enorme publieke oproep doen die een mediafurore veroorzaakt en Sarkozy dwingt om de commerciële sponsors eruit te gooien en de bezem door de G20 te halen. Teken de petitie en stuur ‘m door:  http://www.avaaz.org/nl/occupy_g20/?vl

De lijn tussen zakelijke macht en verantwoordelijke overheden wordt gestaag dunner en ondermijnt onze democratieën en economie. Politici nemen geld aan van bedrijven voor hun campagnes, belonen hen vervolgens met bepaald beleid en krijgen goedbetaalde banen als ze de politiek verlaten. Dit heet, heel simpel, corruptie.

De Franse bank Société Générale is met publieke gelden voor een faillissement behoed en heeft gevestigde belangen in het financiële beleid van Europa. Deze bank is een officiële sponsor van de top en ingewijden vertelden Avaaz dat deze bank en 20 andere bedrijven veel sponsorgeld hebben betaald om bij onze regeringen aan tafel te kunnen zitten.

De enige manier om te zorgen voor beleid dat banen beschermt, speculanten onderuit haalt en een eerlijke toekomst garandeert is door de lobby’s een tegengeluid te geven en onze leiders uit de sfeer van zakelijke belangen weg te halen. Laten we Nicolas Sarkozy en de andere leiders vertellen dat hun toekomst afhangt van het lozen van de sponsors en de toezegging zich niet langer te laten gijzelen door banken en bedrijven. Teken de petitie en stuur ‘m door:

http://www.avaaz.org/nl/occupy_g20/?vl

Roekeloze banken, die de globale economische crisis grotendeels veroorzaakten, hebben zoveel macht over onze leiders dat overheden niet in staat zijn het beleid van banken te reguleren. Deze zakelijke gevangenneming van regeringen vormt vandaag de dag een enorme bedreiging – voor zowel democratie en een eerlijke en efficiënte economie. In de hele wereld gaan mensen de straat op om onze democratieën terug te eisen. Laten we vandaag beginnen met de G20.

Met hoop en vastberadenheid,

Alex, Maria Paz, Emma, Ricken, Morgan, Wissam en de rest van het Avaaz-team.

BRONNEN

In het Engels:

Commerciële leiders zetten G20 onder druk (Financial Times)
http://www.ft.com/cms/s/0/21ccfea6-02e6-11e1-899a-00144feabdc0.html#axzz1cMLOw7GP

Zaken20 top parallel aan de G20
http://www.b20businesssummit.com/guests/business-organizations

http://www.theglobeandmail.com/news/world/g8-g20/news/ottawa-steered-clear-of-corporate-sponsorships-for-g8-g20/article1608401/

Lijst met sponsors G20 in Cannes
http://www.g20-g8.com/g8-g20/g20/english/the-2011-summit/partnerships/partnerships.69.html

Société Générale krijgt $12 miljard door AIG bailout (New York Times)
http://www.nytimes.com/2009/03/16/business/16rescue.html

De tijd van grapjes maken over een faillissement van Griekenland is wel voorbij. Het is bijna zover en diverse landen wachten wellicht eenzelfde lot. Het is zelfs niet uit te sluiten, dat ook Nederland een keer aan de beurt is als de luchtbel van grond- en huizenprijzen definitief knapt. Het Waarborgfonds Eigen Woningen verwacht dit jaar een verdubbeling van woningbezitters met grote problemen om de hypotheek te betalen.

Gemeenten worden bedreigd door een bouwstrop van zo’n €2,9 miljard. Van 35 gemeenten wordt verwacht, dat zij daardoor een artikel 12 gemeente worden, technisch failliet dus. U begrijpt wel waar de rekening zal landen.

Het zijn niet de tekorten of de schulden, die de crisis veroorzaken. Het is ons neoliberale, kapitalistische, economische systeem, dat chronisch ziek is en aan het einde van haar houdbaarheid is gekomen. In het, met hulp van de overheid, door banken gecreëerde gesloten systeem is jarenlang virtueel geld gecreëerd in de vorm van kredieten en leningen. Dit geld was nodig om de eis van voortdurende winstgroei bij m.n. beursgenoteerde ondernemingen mogelijk te maken, zodat de belangrijkste 1% klanten van de banken, beleggers en investeerders, aan hun uitgeleende geld dubbel konden verdienen.

Noodlijdend zien de kantoren van banken er overigens niet uit. Ook na het uitbreken van de kredietcrisis worden er nog voor miljarden dollars en euro’s bonussen uitgekeerd aan bestuurders. En handelaars op de beurs verklaren doodleuk, dat de crisis in Griekenland hen niet interesseert. Het gaat om handel. Daar is altijd aan te verdienen.

In het neoliberale kapitalistische systeem bestaat een heilig geloof in de vrije marktconcurrentie, ofwel ‘elkaar zo veel mogelijk de loef afsteken’. Concurreren wordt echter steeds duurder. De kosten van concurrentie drukken steeds zwaarder op de begroting. Het dwingt ondernemers tot expansie, uitwijken naar lagelonenlanden, overmatig bezuinigen en meelopen op iedere technologiehype. Banken financieren dat vrolijk met kredieten en leningen, waardoor de winstdruk nog verder toeneemt. Het kost steeds meer moeite om er een druppeltje winstmarge uit te persen.

esondanks verwachten, aan banken gelieerde, beleggers en investeerders ieder jaar hogere winsten. Dus besparen ondernemers op de externe kosten en daarin is de belastingdruk (omzet- en vennootschapsbelasting) een belangrijk bestanddeel. Zo belangrijk, dat grote multinationals de overheid onder druk zetten voor gunstige belastingregelingen. Onder dreiging van een vertrek van het bedrijf of onderdelen daarvan uit het land of het terugtrekken van steun aan een politieke partij, kan het dan zomaar zijn, dat een multinational geheel geen vennootschapsbelasting afdraagt. De overheid vergoelijkt haar gulheid door de betreffende multinational als strategisch belangrijk voor onze economie te benoemen. Als gevolg van deze praktijken, ontvangt de Staat fors minder belastingen en dus moet zij bezuinigen. Die treffen vooral onze verzorgingsstaat, een bouwwerk, dat ooit werd opgericht om de productiviteit van arbeiders te optimaliseren. Het wordt nu versneld gesloopt om de winstgevendheid van ondernemingen op niveau te houden.

Het uitknijpen van de kapitalistische melkkoeien, arbeiders en burgers, nadert zijn einde. Nog een klein beetje uitwringen en we gaan allemaal failliet. Misschien is dat wel het moment waarop we tot inkeer komen. Zolang de crisis ons niet persoonlijk treft kan het ons kennelijk niet bommen. Uiteindelijk moeten wij allemaal met de billen bloot. En het is lang niet zeker of een botsing tussen de logica van de winst en de logica van verlangens, behoeften en ontplooiing van mensen en het behoud van onze planeet, zonder geweld zal gaan.

Grote groepen boze en verontwaardigde mensen verzamelen zich inmiddels op de stoepen van Wall Street in New York en andere steden in de Verenigde Staten (zie www.occupywallst.org).  Ook in Europa groeit de bereidheid om in actie te komen tegen het neoliberale kapitalistische monster. Er hoeft er maar één tussen te zitten, die het waxinelichtje gooit, en de bom barst. Ik zou niet op mijn geweten willen hebben wat er dan gebeurt.

http://www.youtube.com/watch?v=WibmcsEGLKo&feature=player_embedded

In de lokale krant meldt het aanstaande vertrek van Hilton hotels uit Las Vegas. ‘Hilton left the building’, luidt de kop van het artikel.  De kamers blijven leeg. En een andere krant schrijft, dat de omzet van de Aziatische concurrent Macau met 50% gestegen is. Daar is de economie nog ‘booming’.  De taxichauffeur van ons hotel naar  ‘The Strip’ weet wel hoe het komt: “Onze regering stopt miljarden in oorlogen, maar vergeet zijn eigen mensen en nu is het geld op.” Het is te zien. Het valt ons op, dat er opvallend veel roltrappen in Las Vegas stil staan,  ‘Out of order’. Herstel laat op zich wachten. Het verval van het neo-kapitalistische Colosseum Las Vegas staat symbool voor het verval het Amerikaanse Rijk. De expansie heeft zijn grezen bereikt , maar  het besef hiervan is nog niet overal doorgedrongen. Er is echter geen ontkomen aan.

Amerikanen leven groots. Kamperen doe je met een camper zo groot als een autobus en daarachter hang je een grote auto, speedboot of een aanhanger met twee quads er op. Om dat te betalen moet  geld geleend worden.  ‘Pump up your wallet’  is de algemene boodschap van de commercials op radio en tv. Ze volgen de wetten van de alsmaar groeiende economie, in plaats van te leren van de wetten van de natuur: bomen groeien niet tot in de hemel, ook al is er ruimte voor. In Yellowstone National Park slepen ze hun hele hebben en houen mee. Ze nemen niet echt de tijd om de rijke context van de natuur in zich op te nemen en te begrijpen. De betekenis ontgaat ze vooralsnog.  Het gaat er om hoeveel  beren, herten en bisons je hebt gezien. Ze blazen wat stoom af van hun gejaagde leven bij een geiser en gaan weer verder. Ze verbazen zich wel, dat er zoveel Europeanen en Aziaten zijn. “Jullie economie doet het veel beter dan de onze. De dollar is niks meer waard tegenwoordig” We antwoorden steevast, dat het maar relatief is. Populistische politici in Europa , Geert W. voorop, eisen steeds meer mensenlevens. Ze trekken grenzen die niet goed zijn voor mens en natuur. Voor het eerst ben ik er in het buitenland niet trots op Nederlander te zijn. Koninkrijkjes bouwen is niet meer van deze tijd. Colosseums maken meer kapot dan me lief is. We hebben behoefte aan de variëteit als die van de overweldigende natuur van Yellowstone, de balans van het samenleven zonder eigen koninkrijkjes. De vlinder in Yellowstone maakte het ons duidelijk: We kunnen niet allemaal een monarch zijn.

NB: en eigenlijk is het best goed dat Amerikanen zich geen gokjes meer kunnen veroorloven en als de roltrappen het niet meer doen, moeten we zelf maar weer de weg omhoog vinden. Over  het vlindereffect gesproken.

In Barcelona hadden sympathisanten van de demonstranten in Madrid een soortgelijk kamp opgeslagen op het Plaza de Catalunya. Ook hier protesten tegen de hoge werkloosheid onder jongeren (in Spanje inmiddels 43%) en de door regering vastgestelde bezuinigsmaatregelen. Er was niets geweldadigs of onbehoorlijks aan het protest te merken. Echter, op vrijdag 27 mei, de dag voorafgaand aan de Champions League Finale voetbal tussen Manchester United en Barcelona, ging het mis. Het Plaza de Catalunya stond gepland als plein voor feestelijkheden voor het geval Barcelona de cup met de grote oren zou winnen. De burgermeester verzon een reden om de oproerpolitie op de demonstanten af te kunnen sturen. ‘Veiligheid’en ‘hygiëne’ werden de drogredenen voor het gebruik van buitenproportioneel geweld. Met harde hand werd het plein schoongeveegd. De televisiebeelden tonen harde klappen uitgedeeld door de oproerpolitie en er wordt zelfs op de demonstranten geschoten met rubberen kogels. Meer dan honderd gewonden vielen er in het geweld.

Het zal wel aan mijn verkeerde begrip van de term ‘oproerpolitie’ of ‘ordetroepen’ liggen, maar het lijkt mij, dat veel demonstraties best heel ordelijk verlopen, totdat  de ordetroepen verschijnen. Na slechts enkele simpele waarschuwingen besluiten zij tot het aanwenden van grof geweld, waarbij de maat ook nogal eens zoek raakt. Er is geen sprake van het zoeken van de dialoog met de demonstraten, geen sprake van enig wil om gezamenlijk tot een oplossing te komen. Het enige wat wordt uitgesproken is iets in de trant van: “Verwijdert U of geweld zal worden gebruikt!”. Daar waar de demonstratie behoorlijk ordelijk verliep, ontstaat ineens chaos en wanorde. In Barcelona, omdat een voetbalfinale kennelijk belangrijker wordt geacht dan 43% jeugdwerkloosheid en een uitzichtloze toekomst voor jongeren. Het is maar dat u zich realiseert wat er gebeurt. En in het vervolg op de veldslag worden in de media door heersers, overheid en andere machthebbers vooral de demonstranten afgeschilderd als de ordeverstoorders. Dat is de wereld op zijn kop.

Reality check: Het zijn de machthebbers, die vooral hun eigen orde en positie willen handhaven. Daartoe gebruiken zij de hun ter beschikking stande machts- en geweldmiddelen, zoals oproerpolitie met wapenstokken en rubber kogels. Hun, vooral economisch, eigenbelang gaat kennelijk boven belangen van bijvoorbeeld werkloze jongeren. Het is dus maar wat je onder orde verstaat. Colin Ward zegt het met deze woorden: “Er is een orde opgelegd door geweld en terreur, er is een orde afgedwongen door bureaucratie m.b.v. politie en er is een orde, die spontaan ontstaat, omdat wij sociale dieren zijn, in staat om ons eigen lot te bepalen”.  Als de eerste twee vormen van orde afwezig zijn, heeft de spontane en vooral veel menselijkere vorm van orde kans zich te ontwikkelen. Pas dan zullen we ons vrij kunnen voelen, een orde waarvan Pierre-Joseph Proudhon stelt: “Vrijheid is de moeder, en niet de dochter, van alle orde.”

Zie ook de filmpjes op: http://www.youtube.com/watch?v=VtRqym68XuI&feature=player_embedded#at=40

en: http://www.youtube.com/watch?v=Jcnq45bgnK0&feature=player_embedded

Jaarlijks viert het volk de Dag van de Bevrijding. Van de mensen die er bij waren zijn er ieder jaar minder. Verontwaardiging en woede hebben plaatsgemaakt voor een vreemde rust,  ook wel apathie genoemd. De bevrijders van toen zijn de heersers van vandaag. Ze hebben geleerd van hun voorgangers en heersen slimmer, handiger en vooral venijniger. Geen grof geweld, maar listig geformuleerde propaganda en marketing. Het volk is tevreden. Het nieuwe regime bracht ze een eigen huis, leaseauto, tweede auto en flatscreens in woonkamer en keuken. Het gaat ze beter dan toen. Ja, er moet hard voor gewerkt worden en de schuldenlast aan het nieuwe regime is hoog. Moe en ziek worden ze er vooral van, maar toch. Het nieuwe regime is een stuk aardiger dan haar voorganger. Velen hopen zelf ook op te klimmen tot heerser. Natuurlijk beloven ze rechtvaardiger zijn dan hun voorgangers, maar sommige privileges horen nu eenmaal bij de verantwoordelijkheid, die heersers dragen. Bij enkelen echter, groeit het onbehagen. Zij zien de werkelijkheid, omdat ze het doorhebben. Onrechtvaardigheid en verstopte slavernij van het systeem. De nieuwe NEO’s  gaan ondergronds en richten nieuwe verzetsgroepen op met als doel bevrijding van de onderdrukkers. Het duurt nog heel lang, voordat de anderen het ook zien. Pas als de kanonnen van de bevrijders gehoord worden en de grond schudt, slaat hun apathie om in woede en verontwaardiging. Het patroon van de bevrijding herhaalt zich. Weer niets geleerd van de geschiedenis. …. zucht.

De mate van vrijheid in een samenleving is een optelling van alle individuele vrijheden van de leden van die samenleving, die voor anderen geen ellende veroorzaken. Doet de individuele vrijheid van iemand (of een groepje individuen) dat wel, dan kun je al gauw niet meer van een vrije samenleving spreken. Daar komt bij, dat er op aarde altijd sprake is van schaarste. We kunnen daardoor domweg niet allemaal onze individuele vrijheden uitleven en nemen wat we willen, zonder dat we iemand daarmee beperken in zijn/haar indiviudele vrijheid. We zullen altijd onze individuele vrijheden met elkaar moeten afstemmen om ook samenlevingsvrijheid te kunnen genieten. Iedere overheersende individuele vrijheid is teveel.

De individuen die veel last ondervinden van overheersende individuele vrijheden hebben daar kennelijk genoeg van. In toenemende mate komen ze met elkaar in opstand tegen de overheerser of bezetter van hun samenlevingsvrijheid. Heersers willen helemaal niet, dat hun samenleving op Vrijheid gebaseerd wordt, zelfs niet als het in hun partijnaam staat. Zij kiezen kennelijk voor de vrijheid van sommigen en dus voor onvrijheid van anderen. Het is dan bijvoorbeeld ook een terechte vraag of de NAVO ingrijpt in Libië uit zorg voor de samenlevingsvrijheid of dat het gaat om de individuele vrijheden van de landen die meedoen. Het probleem is namelijk, dat de NAVO (en soortgelijke instanties) in het algemeen vooral politiek gestuurd worden en politici zijn nu eenmaal lid van partijen, die samenlevingsvrijheid niet als uitgangspunt nemen.

Ondertussen dromen de opstandelingen in Libië en andere Arabisce landen, van vrije verkiezingen. Het zou voor hun een flinke stap vooruit zijn naar een beschafde samenleving, vergeleken bij het huidige dictatoriale regime. Echter, een beschaafde democratie met volledige samenlevingsvrijheid, daar zijn er nog niet veel van in de wereld, want eschaafd is een samenleving volgens mij pas als alle schaarse middelen door de mensen uit zichzelf eerlijk verdeeld worden. Het is dus te hopen, dat na de verwijdering van allerlei dictatoriale regimes er samenlevingen ontstaan, die Vrijheid werkelijk als grondslag nemen, en dat ze zich niet laten verleiden tot iets als bijvoorbeeld een parlementaire democratie, hoe aardig deze dictatuur ook is ten opzichte van het verdreven regime. Het is aan ONS, de mensen, die wonen in de parlementaire democratieën om ze hiervoor te waarschuwen.

Aan allen, die zich momenteel ontdoen van dictatoriale regimes, doe ik derhalve een oproep om ook te leren van de onvolkomen samenlevingsvrijheid van parlementaire democratieën. U heeft binnekort de kans te bouwen aan de onherstelbaar en ongeneeslijk gezonde vrije samenleving.  Neem daar met elkaar gerust aale tijd en Vrijheid voor.

Succes gewenst!

Henk Hogeweg is OrganisatieAnarchist

Zo af en toe rijden we door een kleine nederzetting, stuk voor stuk nog old school western style, alsof de tijd heeft stilgestaan. In Seguin, op ongeveer een uur rijden van San Antonio, besluiten we koffie te gaan drinken. We worden verwezen naar lunchroom Cairo Java. Dat klinkt veelbelovend. Tot onze verbazing echter blijkt de naam ‘ChiroJava’ te moeten zijn, waarbij Chiro verwijst naar de lokale chiropractor en Java kennelijk de koffie vertegenwoordigd, of misschien toch het gratis internet?

ChrioJava (www.chirojava.com) is een lunchroom, in 2004 opgezet door twee vriendinnen. Hun echtgenoten, een beginnend chiropractor en een beginnend huisarts, waren nog op zoek naar een locatie. De dames besloten de heren ruimte aan te bieden. En zo herbergt de lunchroom ook een apotheek en spreekkamer voor de dokter. De apotheek is overigens niet afgesloten. Achter een balie zijn de schappen met pillen en andere medicijnen vrij toegankelijk voor bezoekers. Niet dat het gebeurd dat mensen zichzelf bedienen van medicijnen overigens. Je voelt bij het binnenkomen al het vertrouwen dat men hier in mensen heeft. Dit in tegenstelling tot de meeste plaatsen van Amerika, ruimschoots zijn voorzien van verbodsborden om de kuddes onder controle te houden. De zaak is wat je noemt ‘shabby’ ingericht, alsof alle inwoners van Seguin hun schuren en zolders hebben leeggehaald en tafels en stoelen hebben gebracht, een bonte verzameling van stijlen. 

Langs de muur bevinden zich boekenkasten met spirituele boeken. Ze zijn te leen, dus ChiroJava is ook nog een beetje bibliotheek! Even verder staat een kast met een verzameling Afrikaans aardewerk, privécollectie van de dames. Er is een podium waarop, volgens aanplakbiljetten en foto’s, regelmatig optredens worden verzorgd. En een bureau met computer, waarop inderdaad gratis internet beschikbaar wordt gesteld. De bestelde koffie is ‘eerlijke’ koffie van het Indonesische Java. Aan een tafel zitten zes mannen te lunchen. Twee van de mannen zijn gehandicapt. De gezamenlijke lunch heeft duidelijk een sociaal karakter. Hier ontmoeten mensen elkaar, houden elkaar gezelschap en denkt men na over de toestand in de wereld. De serveerster legt ons uit dat één van de mannen een zakenman is die hier ook al zijn zakenpartners ontmoet en sollicitatiegesprekken houdt. Hij verkiest deze plek boven zijn moderne kantoorruimte. 

Na vier uur ‘s middags komen kinderen er hun huiswerk maken. Zij krijgen ondersteuning van bezoekers en vrijwilligers. Ik loop nog wat rond en val van de ene verbazing in de andere. Er hangt een poster met de aankondiging van Happy Hour & fitness training, iedere woensdag vanaf 18.00 uur. Aan een tafeltje bij de balie van de apotheek zit een vrouw. Ik vraag haar of ze weet van de fitnesstrainingen. Daar wist ze nog niet van, maar ze wist wel dat er een buikdanscursus wordt georganiseerd in ChiroJava. We barsten in lachen uit, maar denken tegelijkertijd: Wat is hier aan de hand? Zou dit een voorbeeld van de organisatie van de toekomst zijn? 

ChiroJava lijkt rommelig, maar de opzet is duidelijk heel bewust gekozen. De slogan van de lunchroom luidt: “ChiroJava makes you feel good”. ChiroJava is geen big business, maar een best bedrijf vóór de wereld. Het biedt bezoekers een goed gevoel en wil iets betekenen voor de inwoners van Seguin. ChiroJava is een voorbeeld van sociaal ondernemerschap, een organisatievorm die wel eens maatgevend zou kunnen zijn voor de nabije toekomst: sociaal-economische doelstelling, innovatief en creëren van sociale waarde als kernproduct. Uitgebreide business plannen worden er niet gemaakt, een goed idee behoeft geen draagvlak door opgekalefaterde cijfers en prachtige vijfjarenplannen. 

Ze beginnen gewoon en ontwikkelen zich op basis van voortschrijdend inzicht. Sociale ondernemers nemen bewust flinke risico’s, maar nooit ondoordacht en onbezonnen. ChiroJava heeft ook geen risicomanagers in dienst. Gezond verstand, oog op de realiteit en het onder ogen zien van de feiten houdt ze op de been. Aan professionele managers hebben ze geen behoefte, de zaak is gewoon goed en met aandacht georganiseerd. Medewerkers worden zorgvuldig geselecteerd op het hebben van het hart op de juiste plaats. 

ChiroJava maakt een onvergetelijke indruk. Later, in Austin, ontmoeten we een Amerikaanse collega. Ze woont op een uur rijden van San Antonio, zegt ze. In Seguin. ‘Kom jij uit Seguin, van ChiroJava?”, vraag ik haar. Ze kijkt me verbaasd aan. “Ken jij ChiroJava?” “Natuurlijk, iedereen kent ChiroJava, daar krijg ik een goed gevoel van.” Ze vertelt over een muurschildering, een mural painting zoals dat heet, die op de buitenmuur van de lunchroom gaat komen. Het is groot nieuws in het dorp. Het houdt de gemoederen bezig. Iedereen heeft wel iets te zeggen over de voorstelling die geschilderd moet worden. Dat verhaal hadden we nog niet gehoord, maar het verbaasd ons niet. ChiroJava is exciting in al haar facetten.

In de film verschuilen de door het virus getroffen mensen zich ondergronds in de donkere holen van de wolkenkrabbers en komen ze alleen na zonsondergang nog naar buiten. Het lijkt science fiction, maar in Houston is dit de realiteit. ‘s Morgens trekken hordes mensen in hun auto’s richting downtown, een term die in Houston letterlijk genomen kan worden. Vanuit de parkeergarages sluipen de werknemers naar hun kantoren en nestelen zich achter de zonlichtwerende windows waarachter hun computers staan, voorzien van MS Windows en andere virussen. 

Niemand waagt zich overdag graag op straat. Het is oktober, maar de zon voelt meedogenloos heet aan in Houston, 30 graden Celsius. De zomer moet hier geen pretje zijn. Tijdens de lunch gaan de gelukszoekers ondergronds. Via een netwerk van tunnels, waarin vooral de fast food courts zijn gevestigd, gaan ze van gebouw tot gebouw. De tunnels leiden ook naar van opvallend weinig verkoopvoorraad voorziene warenhuizen. Het beeld is vergelijkbaar met vroegere Russische warenhuizen: lege vitrines en weinig kopers. Het is doodstil in het warenhuis. Het personeel komt hier alleen voor rush hour tijdens lunchtijd. Dan moeten de dagomzet gehaald worden.

Na de lunch duiken ze weer hun toren in, om vervolgens aan het eind van de dag weer in hun van airconditioning voorziene auto te stappen en in hun huizen het ge-air-conditioneerde leven voort te zetten. Op straat zien we weinig mensen en er rijden weinig auto’s. Dit is de vierde stad van Amerika. Onwezenlijk? Welnee, realiteit! Keep Houston Ugly lezen we onderweg op stickers. Hoe komen ze er toch op? Een dag in deze mistroostige wereld is voor ons wel voldoende. De volgende dag gaan we op pad naar San Antonio. De Texanen zijn er juichend over. Wij zijn benieuwd.