01
jan
Een kwaliteitsimpuls aan de samenleving
Gelukkig. Nieuwjaar. 2011 had ook geen dag langer moeten duren. Dat eindeloos rekken van dat wat even onkenbaar als onvermijdelijk is, heeft zo z’n grenzen. Laat ‘m nou maar komen, die crisis. We zijn nu wel genoeg voorbereid. Dat gezeur.
De meeste mensen denken nog dat het ‘allemaal’ wat minder wordt dit jaar. Dat iedereen nu eenmaal moet inleveren. Dat zijn de mensen die nog niet hebben leren #omdenken. Die denken in termen van minder-van-hetzelfde. Maar gelukkig hebben we een premier die weet van #omdenken. Op zijn immer goedlachse en studentikoze manier maakt hij van elke bezuiniging een kwaliteitsimpuls aan de samenleving. Lees verder »
“We live here by simple rules,” zegt de lokale ondernemer. Hij is eigenaar van het guesthouse, een paar vakantiewoningen en de visfabriek. “You do things yourself. Unless you know someone who can do it better.” Om er met een grijns aan toe te voegen: “What seldom happens.” Dat laatste zal iets te maken hebben met de omstandigheid dat het dorp waar hij woont maar 130 inwoners heeft. Min 1, want die is net die morgen naar Reykjavik vertrokken, precies aan de andere kant van het eiland. Op je 15e kun je op IJsland eigen benen staan. 
Als ik de mensen in dit land een ding zou mogen toewensen is dat er subiet wordt gestopt met vergaderen. Gewoon, niet meer doen. Kappen ermee. Radicaal. Goh, wat zou dat opknappen. Heerlijk. Kun je weer gewoon aan je werk. Dingen doen die ertoe doen in plaats van belangrijk zitten wezen. Zelf de regie pakken in plaats van aangestuurd worden. Gewoon een kwestie van afgestemd blijven. Op een of meer andere miljoen manieren die er zijn. 
Dit weekend gingen de IJslanders naar de stembus. Niet voor zoiets gewoons als het kiezen van een gemeenteraadslid, parlementariër of president. Nee, het gaat om de vraag welke vrachtwagenchauffeurs, hoogleraren, computerfreaks en journalisten de nieuwe grondwet gaan schrijven. Kijk, dat is nog eens democratische vernieuwing. Volgens woordvoerder Berghildur Erla Bergthorsdottir (een naam om te onthouden) van de commissie die de vorming van de Constitutionele Vergadering begeleidt, is het voor het eerst in de wereldgeschiedenis dat de grondwet van een land in een direct democratische proces wordt herzien. En inderdaad, kom daar in Nederland eens om.
The hearts of men are easily corrupted. Die zin in de 
That Damned Dutch Ramadan, verzuchtte eens een Amerikaanse projectleider op een Nederlandse raffinaderij, terwijl hij de hoorn op de haak smeet. Tja, als iedereen weg is, is er niemand om aan te sturen, valt er niks te managen. Zo simpel is dat. Managers kunnen daar maar beter alvast aan gaan wennen. Het zal steeds vaker voorkomen. En niet alleen in Nederland. Zelfs op Wall Street begint het te dagen. The End of Management is in zicht.
Eindelijk internet. Na dagen van omzwervingen door first nation country (indianen mag je niet zeggen) is hier in Lillooet zelfs wifi. Gratis. Dat zou ik in Nederland ook overal invoeren, als ik het voor het zeggen had. Honderd procent dekking. Dat zou ons landje in een ruk uit die negentiende-eeuwse beslommeringen halen. Links. Rechts. Wat een toestand nou toch daar bij jullie. Maar mag je na het hanteren van een rood potlood eigenlijk wel een eigentijdse regering verwachten?
Het is een toestand in de wereld. Een ongelofelijke toestand. In Limburg. En daarbuiten. Leefde Meester Geebeejee nog maar. Mr. G.B.J. Hiltermann kon zo prachtig voor ons gewone stervelingen in enkele minuten de wereld verklaren. Op zondagmiddag 1 uur zaten we aan de radio gekluisterd. En dan wisten we het weer. Het was simpel. Je had twee meningen in die tijd: de zijne en de verkeerde.