Rijnlands in de Achterhoek. Kan dat? Jazeker. Tenminste als we niet roomser dan de paus willen zijn en het begrip Rijnlands vrij en associatief willen hanteren. Deze column gaat over Almen. En over een uit de toon vallende bewoner. Nota bene de burgemeester. Lees de gehele column op Regelzucht.nl.

Consistentie is een deugd. Consistentie zou een kenmerk moeten zijn van voorbeeldgedrag. Voorbeeldgedrag van ouders, opvoeders, managers, hulpverleners en bestuurders. Hieronder een in mijn ogen triest voorbeeld van inconsistentie, van gebrek aan respect, van onbenul met opgedane ervaringen, kortom, met blinde arrogantie. Nota bene van een bestuurder. Een bestuurder die deze typeringen natuurlijk beslist niet herkent. Per definitie niet herkent…? Ik maak me over sommige zaken boos, erg boos. Een boze column, dus.  

Rijnlands in de Achterhoek. Kan dat? Jazeker. Tenminste als we niet roomser dan de paus willen zijn en het begrip Rijnlands vrij en associatief willen hanteren. Deze column gaat over Almen. En over een uit de toon vallende bewoner. Nota bene de burgemeester.  

Almen vind je iets noordelijk van de lijn Zutphen – Lochem, aan de Berkel. De Berkel meandert vanaf haar bron in Billerbeck (D) via Rekken, Borculo en Almen naar Zutphen, waar het riviertje uitmondt in de IJssel. Almen zie je als wandelaar of fietser al van verre liggen. Staring schreef het al: “Elk weet, waar ‘t Almensch Kerkje staat en kent de laan die derwaart gaat…” Almen straalt rust, eenheid, harmonie, vakmanschap en gevoel voor traditie uit. De lange termijn staat centraal in Almen. Je ziet dat aan de huizen en aan de inrichting van het dorp, maar ook aan de wijze waarop men met elkaar omgaat. Stadsmensen, de wandelaars en fietsers die in het voorjaar en zomer het dorp bezoeken, passen zich moeiteloos aan aan het Almense ritme. Neem bijvoorbeeld het eeuwenoude terras van Hotel De Hoofdige Boer, daar is niemand te beroerd om zelf de tafel af te ruimen, de bestelling zelf op te halen en rustig aan achterin de rij aan te sluiten om af te rekenen. Duurt het allemaal wat lang? Geen nood, in Almen heeft iedereen ineens alle tijd van de wereld.  

Kom je vanaf Gorssel het dorp binnen rijden, dan is het museum voor oude boekdrukkunst het eerste teken van waardering voor vakmanschap. Iets verder, links aan de Dorpsstraat, is Paul Peters’ Restauratieatelier gevestigd. Vakmanschap? Ze hebben het hier uitgevonden, lijkt het wel. Natuurlijk is er een sportvereniging, stopt de bibliobus er regelmatig, wordt het Dorpshuis goed bezocht, is er een traditionele dorpsschool en staat de kerk, het kan gewoon niet anders, helemaal centraal in het dorp. Veel huizen zien er uit zoals huizen eruit horen te zien, gewoon met de deur in het midden.  

Tegenover de kerk is er de in de omgeving beroemde mosterdwinkel, annex mosterdmuseum, gevestigd. Je kunt er echt Almense bolussen kopen, maar natuurlijk ook de werkelijk heerlijke, zelfgemaakte, Almense mosterd. De winkel ernaast, de slijter van het dorp, is van de broer van de mosterdmaker. Schuin tegenover de mosterdwinkel ligt het hotel De Hoofdige Boer. Gewoon eens bezoeken. Wandelend in de omgeving van Almen bedachten mijn vrouw en ik dat als Bush destijds een lang weekend had doorgebracht in De Hoofdige Boer, hij nooit Irak zou zijn binnen gevallen.  

Verder is Almen rijk aan een biologische boer, vleesboerderij ‘t Have, die Limousin koeien houdt en daar onder andere zelfgemaakte Almense rookworst en nagelhout van maakt. Bij De Hoofdige Boer is het vlees op de kaart vanzelfsprekend afkomstig van de buurman. Een Italiaanse inwoonster heeft een klein pastarestaurantje, waar je op afspraak lekker pasta kunt eten, schuin tegenover de limousin-boer is er een foto-atelier en vergeet vooral al die boerenvaklui niet, die op hun John Deere’s door de Dorpsstraat rijden. In Almen woont men met elkaar: een zeer gevarieerde gemeenschap, bestaande uit allochtone en autochtone Nederlanders, boeren, kunstenaars en vakmensen van allerlei soort, maar iedereen heeft een zelfde soort besef van ‘hier moeten we heel erg zuinig op zijn’. Ik vind dit Rijnlands. Rijnlands aan de Berkel.  

Almen hoort bij Lochem en de burgemeester van Lochem, Frans Spekreijse, heeft zijn oog laten vallen op dit mooie dorpje om er zijn burgemeesterswoning te bouwen. De keuze voor Almen was voor Spekreijse en zijn vrouw niet zo moeilijk: ‘De ligging – mooie uitkijk over het Berkeldal – en het vrijstaande huis nabij het centrum – we willen niet in het buitengebied wonen, we zijn gemeenschapsdieren – hebben de doorslag gegeven.’ Ook vanwege de saamhorigheid onder de dorpsbewoners in Almen kiezen ze voor dit dorp. ‘Als je toch ziet wat er in Almen allemaal van de grond komt… Ja, zoals de musical die ze er opvoeren.’  

Getverderrie, wat kunnen mensen toch in één klap de sfeer verzieken. Dat vrijstaande huis vlakbij het centrum hebben ze trouwens gesloopt. Volslagen ongeloofwaardig zijn deze mensen als je ziet wat voor een wanstaltig modern huis ze daar in Almen hebben gebouwd. Ze noemen zichzelf gemeenschapsdieren… Gemeenschapsdieren? Spekreijse is een bestuurlijk swaffelaar. En dan te bedenken dat de welstandscommissie van Lochem al heel wat verbouwinkjes aan Almense woningen heeft geweigerd. Zelfs de kleur van de verf ligt bij veel huizen vast. Men voelt zich in Almen niet vereerd met de komst van de burgemeester. Ik kan daar wel in komen. 

PS Van dit mooie dorpje heb ik een ppt-fotoreportage gemaakt. Ik zal dit fotomateriaal mee sturen met komen nieuwsbrief. Of mail me even, dan stuur ik de ppt aan je op.

Joop den Uyl blijft mij om meerdere redenen bij, maar toch vooral door deze uitspraak: ‘Als je het maar goed doet.’ In deze uitspraak ligt de nadruk heel duidelijk op ‘doet’. Den Uyl had het in feite over vakmanschap. Een vakman kan niet anders dan het werk goed te doen. Hij zou zich schamen voor broddelwerk. Een voorbeeld uit 1954 illustreert dit ‘goed doen’ uitstekend. Lees verder »

Wordt er op deze site veel en vaak verhaald van spannende avonturen die men in de o zo verfoeide Verenigde Staten van Amerika beleefde, deze week staat Rijnlands OrganisatieActivisme uit Almelo in de belangstelling. Kunnen we wat van leren. Buurtzorg Nederland en hun écht zelfsturende teams scoren een 8,7 bij de thuiszorgcliënten. Ouderwetse zorg rukt op. Nu vooral nog in De Achterhoek en Twente, maar binnenkort ook in de Randstad. Lees verder »

Precies drie jaar geleden begon regelzucht.nl met deze column. Soms ben je als schrijver blij als een column iets van tijdloosheid heeft en nog steeds actueel is. Ik denk dat ‘De Columbian Blacktail…’ nog steeds actueel is, maar word daar toch zeker niet blij van… 

De Columbian Blacktail en luie wijven sla? Lees het gehele artikel.

De conclusie dat alle MKB-bedrijven per definitie zuiver Rijnlands zijn gaat mij wat ver. Maar dat veel Rijnlandse waarden in erg veel MKB-bedrijven gekoesterd worden is een opvatting die ik graag onderschrijf. Toch zijn lang niet alle MKB-ondernemers abonnee op de gratis nieuwsbrief van OrganisatieActivist.nl. Ook zijn er maar weinig MKB-ondernemers die zich mengen in de discussie over Rijnlands versus Angelsaksisch. Net zo min als dat er maar bitter weinig MKB-ondernemers zijn die zich druk maken over een onderwerp als bijvoorbeeld – ik noem maar wat – arbeidsmarktstrategie. Daar heeft een ondernemer gewoonweg geen tijd voor. Hij is immers ondernemer! Lees verder »

Bekijk de video. Lees verder »

Leestip: Opiniestuk van Evelien Tonkens in De Volkskrant naar aanleiding van haar boek ‘Mondige burgers, getemde professionals’.

Laatst hoorde ik een MKB-ondernemer zeggen dat het MKB per definitie Rijnlands is. Dat is een stevige uitspraak en wat bij mij dan meestal gebeurt is dat zo’n uitspraak doorsuddert in mijn hoofd. Ik ben tot een eerste voorlopige conclusie gekomen: die uitspraak is zo gek nog niet. En, daar moeten we als OrganisatieActivisten iets mee. Maar wat dan wel? Lees verder »

Lezen in de vakantie, veel lezen, is een voornemen dat ik me elk jaar weer maak. Twee jaar geleden in een tweeweekse regen-vakantie in Friesland ‘In Europa’ van Geert Mak uitgelezen. Helemaal top was dat! Dit jaar, we gaan pas volgende week op pad, lagen er de voorbije vijf weken drie boeken naast mijn stoel: Organisatiedynamica van Thijs Homan, de ‘vertaling’ van de Koran door Kader Abdolah en De vierde managementcrisis door Rob Land. Eén ding weet ik zeker: volgende week neem ik deze boeken niet mee op vakantie. Lees verder »

Lang niet elke week formuleert Regelzucht een uit het leven gegrepen stelling. Deze week luidt de stelling:De P&O’er is een machteloze hoeder van menselijke waarden binnen arbeidsorganisaties. U wordt nadrukkelijk verzocht, wel of niet machteloos, te reageren. Lees het betoog achter deze stelling op Regelzucht.nl.

Laatst schreef ik voor de Gids voor Personeelsmanagement een nogal positief getint artikel over de rol en positie van P&O. P&O is een mensvak en willen we dat vak, die professie, op de kaart houden dan moeten we juist op dat aspect – P&O is een mensvak – onze pijlen richten. Ik maak me daar graag sterk voor. Controllers zijn er voor de centen en P&O’ers hebben verstand van mensen. Het moet anders, en het liefst een beetje snel, was de strekking van het artikel: P&O’ers moeten niet zo slaafs achter het management aanhollen. Snel, want er is geen seconde te verliezen. ‘It’s in the air’ was de titel van een paragraaf. Een nogal erg optimistische paragraaf uit dit artikel -  vakantie en af en toe wat contemplatief: Ik begin nu aan dit optimisme te twijfelen… Lees verder »