Organisatie Activist » Gast auteur

Streng verboden je gezond verstand te gebruiken op het werk

Gast auteur — Wed, 16 Feb 2011 13:59:02 +0000

Wij ontvingen onze stembiljetten voor de verkiezing van de leden van de provinciale staten. Voor ieder keurig in de envelop op een na: voor de jongste zoon, die kwam later in een geseald plastic zakje. Van het stembiljet was een hele hoek gescheurd en daarbij zat een kaartje van TNT met excuses voor de beschadigde post. Jammer dat de TNT niet mee gedacht had en de beschadigde post retour had gezonden naar het gemeentehuis want net als wij hadden ze kunnen bedenken dat men op het stembureau op 2 maart vast niet akkoord zouden gaan met zo’n beschadigd biljet. Aangezien moeders meestal de meeste tijd hebben — denkt men – fietste ik vandaag met mooi weer naar het gemeentehuis met het plastic zakje om deze af te geven met het verzoek een nieuw stembiljet toe te zenden. Hoe naïef kun je zijn? Op mijn verzoek de nog steeds ongeopende gesealde plastic zak met het kaartje van de TNT in te nemen en een nieuw stembiljet te sturen, kon helaas niet ingegaan worden.

Drie afzonderlijke ambtenaren kwamen er aan te pas, maar waren allen van dezelfde mening. Mijn zoon moest zich persoonlijk bij Burgerzaken komen melden, met identitietsbewijs om een nieuw stembiljet aan te vragen. Wij wonen in een klein dorp dus Burger Zaken is beperkt open. Dat hij daarvoor vrij zou moeten nemen van werk of verzuimen op school was geen reden tot coulance. Ik denk dat mijn zoon dit keer niet gaat stemmen, dat wordt een onhaalbare missie. Hoezo bureaucratie?

– Carona de Groot

Ziek van Zorg

Gast auteur — Fri, 17 Jul 2009 21:53:17 +0000

Emeritus hoogleraar, Doeke Post, hekelt winst maken in de zorg en uit zijn kritiek op minister Klink. (Trouw, 17 juli) Als pleitbezorger van een ziekenfonds voor iedereen vergeet Post, dat ook dat regime failliet is gegaan aan ongehoorde productie cijfers en geen reclame was voor kwaliteit.
Dokters waren van oudsher vrije beroepbeoefenaren en hielden zich niet met de politiek bezig.. De zorg werd opgevat als een hartezaak waarbij je je verstand niet moet verliezen.
Inmiddels is zorg een machtszaak geworden en zijn de vrije beroepbeoefenaren al of niet van harte lijfeigenen geworden van het systeem.
De ruimte om zorg te bieden in de vorm van aandacht schenken neemt af. Zorg wordt nu business. Zorg reduceren tot een financiële aangelegenheid maakt, dat zorg zowel je geld als je leven kan gaan kosten. Ook ‘mislukte’ zorg wordt vergoed. Zorg wordt dus een halszaak. Het huidige zorgstelsel zal ons alleen maar voor meer zorgen stellen. De markt geregisseerd door zorgverzekeraars en de politiek stimuleert deze ontwikkeling.
Andere organisatiemodellen van de financiering van zorg en andere honoreringsvormen zijn verboden respectievelijk strafbaar. De premiestroom naar de reguliere verzekeringsmacht is zo veiliggesteld als ook het inkomen van zelfs incapabele dokters.
De website www.ziekvanzorg.nl laat zien dat er nog niet veel mensen zijn die het gevaar zien van een verdere monopolisering in de zorg. Er zal dus nog heel wat afge(g)leden moeten worden. Je kunt natuurlijk ook zeggen dat de meerderheid nog geloof hecht of baat denkt te hebben bij dit geldzorgstelsel en dat de minderheid daar maar aan moet geloven.

[ Herman van Nouhuys; www.ziekvanzorg.nl : de enige website die niet alleen verontwaardigd is maar ook aangeeft wat je moet doen ]

Getergd en Gesard

Gast auteur — Wed, 15 Jul 2009 08:05:23 +0000

De laatste tijd is mijn productie wat mager. Ik word teveel afgeleid, teveel van het werk gehouden. Want u weet waarschijnlijk hoe dat is met schrijven, daar moet je even lekker rustig in kunnen gaan zitten, als in een comfortabele leunstoel. De gedachten en ideeën komen dan vanzelf.
Maar ik word tegenwoordig getergd en gesard door vertegenwoordigers van diverse instanties. Het gaat namelijk wat minder goed met mijn lieve moeder en we proberen voor haar een veilig plaatsje in een verzorgingshuis te bemachtigen. De laatste weken heeft zij last van hallucinaties, waardoor een en ander toch wat urgenter wordt.

In ons land geven wij miljarden euro’s uit aan de zorg. Je zou toch zeggen dat alles dan inmiddels toch piekfijn in orde is. Maar nee, er zijn wachtlijsten. Mensen die inmiddels hoogbejaard zijn, moeten soms wel twee jaar wachten op een plekje in een verzorgingshuis. Ze hopen natuurlijk dat je voor die tijd de pijp uit bent.

Centjes zijn altijd belangrijker dan mensen.
Probeer maar eens je vader of moeder onder te brengen in een verzorgings- of verpleeghuis. Je krijgt te maken met bureaucratie (veel), incompetentie (heel veel), afschuiven, onwil en vele kastjes en muren waartussen je heen en weer wordt gestuurd.
Afgelopen donderdag werd ik opgebeld dat er een tijdelijk noodopvangplekje voor mijn moeder was in een tehuis. Wij werden gemaand haar daar de volgende dag af te leveren.

Dit overviel ons wel even, maar vooruit.
Degene bij de GGZ die dit plekje had geregeld mochten we immers niet teleurstellen. De man had volgens eigen zeggen de hele dag zitten bellen om dit allemaal voor elkaar te krijgen.
Wij moesten dankbaar zijn.
Kennelijk was bij hem het besef op de achtergrond geraakt, dat hij betaald wordt om voor zijn cliënten zijn vette reet uit zijn stoel te hijsen en zo nodig plekjes te regelen.
In elk geval: hij ging over een uur met vakantie en wij moesten kiezen of delen.
Wij kozen.

Het was maar goed dat wij de volgende dag voor de zekerheid naar het betreffende tehuis belden over hoe laat en hoe en wat.
Ze wisten nergens van. Het kon ook helemaal niet. Er was geen indicatie geregeld.
Een indicatie is belangrijk. Anders zijn de centjes niet gegarandeerd. Centjes zijn altijd belangrijker dan mensen. Geen centjes, geen zorg.
Wij mochten niet komen met mijn moeder.

Ik belde de thuiszorg van mijn moeder. Om te zeggen dat de zaak niet doorging en dat ze haar dus weer thuis moesten komen helpen.
De thuiszorg kon echter de zorg ineens ‘niet meer garanderen’.
Ik heb toen iemand even heel duidelijk de waarheid gezegd.
Hopelijk heeft die persoon geen prettig weekend gehad.
Wij wel, wij zijn lekker met onze moeder een weekendje naar het platteland getogen.
Nu maar afwachten wat de maandag brengt…

[ Dit stuk is oorspronkelijk verschenen op de weblog van de auteur, Arnoud de Jong ]

Flint gaat Downsizen

Gast auteur — Wed, 13 May 2009 08:15:06 +0000

In 1989 werd het stadje Flint in Michigan wereldberoemd door Michael Moore’s debuutdocumentaire Roger & Me. Moore, die zelf geboren en getogen is in Flint, verkent in deze documentaire hoe de stad volledig ontwricht wordt als General Motors besluit haar autofabriek daar te sluiten. De ‘Roger’ uit de titel is overigens Roger B. Smith, de CEO van General Motors die door Moore niet overgehaald kan worden om Flint te bezoeken om daar met eigen ogen de families te zien die vlak voor kerst uit hun huis gezet worden. Door televisiezender CNBC werd hij niet voor niks uitgeroepen tot één van de ‘Slechtste Amerikaanse CEO’s ooit‘.

[ Dit artikel is afkomstig van www.geencommentaar.nl ]

De documentaire van Moore heeft het stadje helaas niet kunnen redden. Moore is vertrokken en met hem vele anderen. Op dit moment wonen nog maar 110.000 mensen in Flint, waarvan een derde in armoede leeft. In 1965, toen Flint voor het laatst een masterplan opstelde, telde de stad nog 200.000 inwoners en wilde het groeien naar 350.000. Het bestuur van de stad heeft zich nu neergelegd bij het onvermijdelijke en gaat zelfs van de nood een deugd maken: als we de neergang niet kunnen stoppen, dan gaan we het versnellen. In de komende jaren wil men actief hele buurten slopen en de bevolking herplaatsen. Op die manier wil men voor zijn dat buurten langzaam leeglopen en verpauperen. In de buurten die men leefbaar wil houden, kunnen door het herplaatsen voorzieningen juist wel in stand blijven. Verder is ook de gemeente goedkoper uit, bijvoorbeeld doordat vuilniswagens minder ver hoeven te rijden en dat is een welkome verlichting van het begrotingstekort van $15 miljoen dollar. Ook andere steden in de VS, zoals Indianapolis en Little Rock in Arkansas werken aan plannen voor verkleining om zo nog een toekomst te houden.

Hoewel de schaal anders is, lijkt het op de problematiek op het Nederlandse en Franse platteland. Over dat Franse platteland maakte de Franse filmer Raymond Depardon de zeer geslaagde documentaire La Vie Moderne. Zijn belangrijkste conclusie: uiteindelijk is de neergang met geen subsidie te stuiten. Aangezien een film ook niet helpt, moeten Franse en Nederlandse beleidsmakers misschien eens in Flint hun licht opsteken.

[ Dit artikel is onder Creative Commons verschenen op www.GeenCommentaar.nl ]

Het leed dat herindeling heet

Gast auteur — Sun, 28 Oct 2007 08:00:38 +0000

De afgelopen twintig jaar is het aantal gemeenten in Nederland gedaald van 714 in 1986 tot 443 in 2007. Hebben al deze herindelingen gebracht wat ervan werd verwacht; een toename van bestuurskracht?

Door: Pauline Bouvy-Koene.

Onder bestuurskracht verstaan we de mate waarin een gemeente

- De goede dingen doet: doet de gemeente wat zij geacht wordt te doen

- De dingen goed doet: worden de dingen die gedaan moeten worden ook goed gedaan

- Prestaties levert, dan wel doelstellingen bereikt

Bestuurskracht kan gemeten worden en meten is iets dat bestuurders, over het algemeen, prachtig vinden om te doen. Aan de hand van prestatie-indicatoren kan duidelijk gemaakt worden hoe de gemeente als bestuursorgaan er voor staat. Prima om jezelf als organisatie een spiegel voor te houden, maar de consumerende burger kijkt daar in de meeste gevallen heel anders tegenaan. Vanuit hun perspectief als “lokale overheidsgebruiker” wordt wezenlijk anders aangekeken tegen bestuurskracht dan vanuit het perspectief van de uitvoerende overheidsinstantie. De burger voelt zich de gedwongen consument. Hij kan immers nergens anders heen voor zijn paspoort of bouwvergunning.

Een gemeente bestaat voor haar burgers niet uit prestatie-indicatoren. Een gemeente is een leefgemeenschap die in essentie gekenmerkt wordt door sociale cohesie. Inwoners van die gemeenschap verlangen van hun lokale overheid dat ze vooral niet stoort in de ontwikkelde gemeenschapszin. Ze verlangen een overheid die meedenkt, faciliteert, die hen in de gelegenheid stelt zelf met budgetten om te gaan. En dat is nu juist wat we zo weinig terug zien bij heringedeelde gemeenten. Ervaringen bij anderen leert dat de gemeente als instantie afstandelijker is geworden, dat met name de fysieke afstanden in de gemeente als te groot worden ervaren, de dienstverlening te wensen over laat, de lasten zijn toegenomen, er een oneerlijke verdeling van aandacht is over de kernen en er zorg is over het in stand houden van voorzieningen. Het op grote afstand staande gemeentebestuur “doet maar wat” in de ogen van de burger.

Neem als voorbeeld de Wet Maatschappelijke Ondersteuning(WMO). Medewerkers in een kleine gemeente kennen de meeste aanvragers, zijn daarom in staat snel in te spelen op gestelde vragen. Bij een grote gemeente ben je als aanvrager een van de velen. Heringedeelde gemeenten werken anoniemer waarbij burgers zich als nummers behandeld voelen. Kleinschaligheid heeft in dat opzicht veel voordelen. Daar wordt nog maatwerk geleverd, terwijl in de grote gemeente efficiëntie als leidraad wordt gehanteerd. Ik durf de stelling aan te gaan dat in kleine gemeenten de mate van efficiëntie hoger ligt dan in bureaucratische molochs van meer dan 60.000 inwoners, een getal dat in verschillende discussies opduikt wanneer het gaat om de ideale schaalgrootte.

In kleine gemeenten zullen lokale politici soms gehinderd worden door hun bekendheid en aanwezige korte lijnen. Stevige bestuurders kunnen en zullen daar correct mee omgaan. Stevige bestuurders zijn ook in staat om hun samenwerkingsverbanden zo te kiezen dat dit voordelen oplevert voor hun gemeente en er geen onnodige bestuurlijke spaghetti ontstaat. Soms zal dat betekenen dat bepaalde verantwoordelijkheden moeten worden losgelaten. Stap over die schaduw heen, het levert uiteindelijk meer op. Ik geloof niet in de macht van het getal. Ik geloof in de kracht van gemeenschappen en in die van gemeentelijke organisaties. Lokaal wat kan en samen wat moet. Dat daarvoor alleen schaalvergroting de oplossing is, gaat voor mij te kort door de bocht. Er zijn meerdere wegen die naar een bestuurskrachtige gemeente voeren!

[ De auteur is burgemeester van de gemeente Bernisse, maar schrijft dit artikel op persoonlijke titel ]