24
mrt
Zonnebloemruimte
- Het gelijk van een vrijwilliger
Het is zaterdagochtend. Ik arriveer in Arnhem aan de Rijnkade om een vrijwilligster van de Zonnebloemboot op te halen. Het schip is net aangemeerd na een Rijnreisje van een week. Een paar van de 140 opvarenden zijn vaste bemanningsleden en de rest bestaat uit Zonnebloemgasten en -vrijwilligers. Een verhouding van 1 op 1. Zeventig gasten die van een broodnodige 5-sterren vakantie genoten hebben en nu voor 51 weken weer teruggaan naar hun reguliere zorginstelling. Zeventig vrijwilligers voor de hele huishouding aan boord en voor de verpleging.
Vrijdagavond liet Jack Spijkerman het fragment weer eens zien. Een oude opname uit de serie van de ‘Stratenmaken op Zee show’. Een destijds alles op de kop zettend TV-programma dat enorm aansloot op de beleving van kinderen. Op dat wat kinderen normaal vinden. Immers, volwassenen gedragen zich vaak zo belachelijk, toch? Stratenmaken op Zee was met zijn ‘omdenken’ de tijd ver vooruit. 
Wat is dat toch? Die alles overheersende ‘waan van de dag’. Dat dominante dat de agenda week in week uit bepaalt. Terwijl ik mijzelf toch heus heb voorgenomen nou eens die mooie dingen te doen waar ik normaal geen tijd voor heb. Dingen die mij werkelijk aangaan en die echt bij me passen. Onderwerpen die mij in mijn ziel raken. Maar nee, eerst de mail afhandelen, gevolgd door de ondertussen binnengekomen mail. Voorbereiden voor morgen. Eerst even Klaas en Marjan bellen; dan is dat ook weer gebeurd. Allemaal urgent en alles moet. Daadkrachtig. De waan van de dag.