28
feb
Elke dag een revolutie!
We maken het tegenwoordig dagelijks mee: revoluties. Een soort WK-finale waarbij jongelui zich verzamelen op een groot plein in de stad. Ze hopen dat ze winnen en daarna al claxonerend een feestje kunnen gaan bouwen. Zoniet, dan druipen ze met de staart tussen de benen af naar de volkswijken in afwachting van de volgende finale op vrijdag aanstaande. De vrijdagen blijken cruciaal. Eerst naar de Moskee met zijn allen en dan pleiten voor meer vrijheid en het rollen van koppen. Onderstaande foto (van de site boston.com/bigpictures) is fascinerend. Demonstranten en militairen, zittend op hun tank, luisterend naar Mubarak, die toen nog van geen wijken wilde weten. Een prachtig beeld. Lees verder »
Als ik de mensen in dit land een ding zou mogen toewensen is dat er subiet wordt gestopt met vergaderen. Gewoon, niet meer doen. Kappen ermee. Radicaal. Goh, wat zou dat opknappen. Heerlijk. Kun je weer gewoon aan je werk. Dingen doen die ertoe doen in plaats van belangrijk zitten wezen. Zelf de regie pakken in plaats van aangestuurd worden. Gewoon een kwestie van afgestemd blijven. Op een of meer andere miljoen manieren die er zijn. 
Wij ontvingen onze stembiljetten voor de verkiezing van de leden van de provinciale staten. Voor ieder keurig in de envelop op een na: voor de jongste zoon, die kwam later in een geseald plastic zakje. Van het stembiljet was een hele hoek gescheurd en daarbij zat een kaartje van TNT met excuses voor de beschadigde post. Jammer dat de TNT niet mee gedacht had en de beschadigde post retour had gezonden naar het gemeentehuis want net als wij hadden ze kunnen bedenken dat men op het stembureau op 2 maart vast niet akkoord zouden gaan met zo’n beschadigd biljet. 
Altijd weer die boeken en artikelen die voor managers geschreven zijn om medewerkers over de streep te krijgen: dat voetvolk dat maar niet wil, nooit in beweging te krijgen is en de kunst als geen ander verstaat argumenten te vinden om tegen te zijn. Dit soort literatuur zit het blikveld enorm in de weg om de visionaire medewerker, die op alle niveaus in organisaties wel te vinden is, überhaupt maar op te merken. Het is de medewerker die maar al te graag wil bewegen en heel goed kan vertellen waarom en waarnaar toe. Ik zie de schrijvers van de ‘medewerkers-willen-niet’ boeken bij het lezen van deze tekst al de wenkbrauwen fronsen. De combinatie ‘manager en visie’ is voor hen namelijk een monopolistische twee-eenheid die elke andere combinatie uitsluit. 
Vandaag liep ik met mijn zoontje (4 maanden en dus in de kinderwagen) te wandelen. Ik liep de Jan Mulderstraat (Gemeente Leidschendam-Voorburg) in. Daar zag ik twee mannen in een klein stukje groen voor hun flat viooltjes planten. Dacht ik. Ik zei: ‘Leuk viooltjes!’ Twee mannen keken mij aan met een boze blik. 
De afgelopen weken stonden de schijnwerpers weer een gericht op de zorg. De casus Brandon. Onlangs kopte de Volkskrant nog: “er is niets fout gegaan met Brandon..”. De politiek heeft zich er ook mee bemoeid. En er wordt gereageerd zoals verwacht. Schokkend, mag en kan niet anno 2011 etc. Er moet snel wat gebeuren.