Eindelijk een opvoedboek dat tegen de stroom inroeit. Weg met de overbezorgde ouders! Weg met de panische angst voor kleine ongelukjes. Niks aan de hand als je kind zich een keertje bezeert. Alles waar je niet dood aan gaat, maakt je sterker! Dus laat je kinderen eens lekker ontdekken hoe het is om met superlijm hun vingers aan elkaar te lijmen. Geen betere leerschool dan de harde praktijk. Bestel hier het boek. Lees verder »

Marktwerking in de zorg is de hoera-fase inmiddels wel voorbij. Bij steeds meer mensen is het hele idee van de markt als tovermiddel voor elk organisatievraagstuk inmiddels van zijn voetstuk gevallen. Natuurlijk duurt het dan even voordat het in Den Haag doordringt. En zoals het gaat met hypes, zijn er ook nog de oorspronkelijke voorvechters die in deze fase mokkend gaan roepen dat het allemaal meevalt en dat het middel prachtig is, maar de implementatie helaas wat moeilijker blijkt: kwestie van een beetje bijsturen en het komt allemaal goed.

Een schrijnend voorbeeld van mokkende marktliefhebbers wordt gevormd door de hoogleraren Poiesz en Caris van TiasNimbas Business School. Je kunt het ze misschien niet kwalijk nemen. Als je school een Business School is, dan wil je natuurlijk graag de hele maatschappij door een business-bril bekijken. Als je enige gereedschap een hamer is, lijkt immers elk probleem op een spijker. Lees verder »

Rare jongens die Amerikanen. Na de bedreigingen aan het adres van South Park makers Trey Parker en Matt Stone, houdt Jon Stewart in de Daily Show een vlammend betoog tegen de ‘revolutionmuslims’  die de makers van de serie bedreigden om het ‘afbeelden’ van de profeet Mohammed in een berenpak. Parker en Stone deden immers niets anders dan hun mening geven en dat is hun goed recht, aldus Stewart. En dus is het belachelijk om ze daarvoor met de dood te bedreigen. Als compromisloos voorstander van het ongebreideld recht op vrije meningsuiting, kan ik me helemaal vinden in Stewarts betoog. Als Stewart aansluitend de revolution muslims toezingt met de tekst ‘Go fuck yourselves’, dan vind ik dat prachtig. Maar ronduit idioot is het om te zien hoe vervolgens het woordje ‘fuck’ consequent weggepiept wordt. Pure censuur tijdens een vurige verdediging van het recht op vrije meningsuiting. Lees verder »

Onlangs schreef Tommy Wieringa een column in dagblad De Pers over Frits Bolkestein die optrad als voorzitter van de Ida Gerhardt Poëzieprijs. ‘Hij trad terug toen hij de rest van de jury tegenover zich vond’. Bolkestein liet vervolgens in twee landelijke dagbladen weten dat het, volgens hem, ‘een aanfluiting’ was dat Alfred Schaffer de prijs was toegekend en, vervolgens, openbaarde hij wie de prijs volgens hem had moeten winnen. Wieringa hierover: ‘Tweemaal een rattenstreek. Politiek en poëzie, ze gaan niet samen.’ (…) ‘Bolkestein paste de mores van het Binnenhof, de regels van het rattennest, toe op het culturele domein – preciezer: het binnenhofje van de poëzie – en maakte er een afrekening van.’ Hij besluit zijn column: ‘Dit is een conflict over macht, niet over een poëzieopvatting’. Maar klopt dat wel? Of is Wieringa hier zelf de ware politicus? En leverde Bolkestein inderdaad slechts een rattenstreek op het binnenhofje van de poëzie of bevuilde hij zijn eigen nest? Lees verder »

‘If you pay peanuts you get monkeys.’ Jarenlang was het de ultieme rechtvaardiging voor exorbitante salarissen en bonussen van de ellebogenbrigade die niets bijdroeg aan de bedrijfsprestaties maar zich wel op de plek had weten te manoeuvreren waar de jackpot elk jaar gegarandeerd valt.

Ik heb deze de aapjes-uitdrukking sinds de val van Lehman Brothers niet meer gehoord, maar het is een kwestie van tijd voordat ‘ie weer opduikt nu het op Wall Street — met dank aan de belastingbetalers — weer business as usual is. Het achterliggend mensbeeld bij dit aapjesverhaal is dat van de homo economicus, de volledig rationele mens die bij elke beslissing de maximalisatie van het financiële eigenbelang voorop stelt. Maar, hoe vreemd kan het lopen? Lees verder »

In de hilarische, maar wel degelijk maatschappijkritische film ‘Life of Brian’ van Monty Python scandeert een groot publiek: “We are all individuals, we are all different!”. En mede dankzij het gebruik van Internet is individualisering nu een massaal verschijnsel geworden. Met als gevolg: het einde van het zelfstandig denken.

Wilt u enkele voorbeelden? Lees verder »

Ik ontving vandaag een folder van denkproducties. Die organiseren het seminar: Grrrl Power. Waarom? Nou, volgens de inleiding: ‘Aan vrouwelijke managers worden extra eisen gesteld. Onredelijke eisen! Diverse onderzoeken tonen aan: je moet méér presteren en harder werken dan je mannelijke collega’s om hetzelfde aanzien te verdienen.’ In het seminar leer je dan – plat gezegd – hoe je je als vrouw aan dit dogma kunt ontworstelen. Lees verder »

Inmiddels is het ons allemaal duidelijk geworden. Na jaren van materiële groei krijgen we te maken met een herbezinning op verdeling van schaarse middelen. De politiek, zorgt ervoor dat wij als burgers die trouw hun belasting betalen ons steeds ongemakkelijker gaan voelen in ons eigen huis notabene. Lees verder »