We zijn altijd erg graag doelgericht bezig sinds de invoering van het management-tijdperk (1990 tot 2015). Zelf noemen de managers het doelgerichte denken graag SMART. Een ernstige vorm van overschatting. Ik heb al eens eerder op deze plek op een alternatief – SMILE -, gewezen voor deze vorm van bewuste, maar volstrekt ongecontroleerde gezichtvernauwing. Lees verder »
In het luxe Belgische warenhuis waar bijgaande foto gemaakt is, hebben ze begrepen wat de betekenis van het management is: een noodzakelijk kwaad. Zoiets als toiletten en brandblussers, samen bij elkaar in een aparte gang.
Ik bezocht deze week het toilet van een zorginstelling waar ik een bespreking van een managementteam leidde. Nu wist ik al dat regels, voorschriften, procedures, gedragscodes en protocollen leiding geven hebben vervangen, niet alleen in zorginstellingen, maar dat het zo erg kon zijn als wat ik nu zag, gaat mijn gezonde verstand te boven. Lees verder »
Als zo vaak hoop ik weer dat ik ongelijk krijg. Vandaag is de grote dag. Gaat het Obama na meer dan een eeuw strijd dan wel lukken? Ik heb er een hard hoofd in. Hoewel ik zelf niet eens een goede reden kan bedenken om 30 miljoen Amerikanen een fatsoenlijke verzekering te onthouden. En dan nog. Als ze dat al Change noemen, hoe heet dan dat wat ons nog te wachten staat? Lees verder »
Erg he, van dat dooie meisje en die politieman? Ja, inderdaad heel erg. Voor de ouders, om precies te zijn. En natuurlijk voor broers of zussen. En voor opa en oma. En ook wel schokkend voor de klasgenootjes. Nou goed dan, voor de buren is het ook niet leuk. Maar verder valt het toch wel mee? Het feit dat het verlies van een kind het allerergste is dat een ouder kan overkomen, schijnt vandaag de dag te betekenen dat half Nederland er een paar dagen over moet mee-jammeren hoe erg het is. Lees verder »
Hieronder vind je twee personeelsadvertenties die onlangs naast elkaar in de Volkskrant stonden. Zoals gebruikelijk in dit soort advertenties, omschrijft de organisatie ook zichzelf. Het verschil is frappant. SBWU vertelt wie hun doelgroep is en wat ze voor die mensen betekenen. Meer niet. Rijndam omschrijft zich zelf vooral in kengetallen: aantal medewerkers, omzet in miljoenen euro’s, aantal vestigingen en nog wat ronkende borstklopperij over universiteiten. Het lijkt iets te verklappen over de manier waarop de organisatie denkt. Over de menselijke maat en over wat het management belangrijk vindt.
“Natuurlijk is het fijn als de loodgieter niet met zijn vieze schoenen door het huis banjert. Maar wat heb je aan iemand die netjes bij de deur zijn schoenen uitdoet, als hij de verwarming niet kan repareren?”, aldus collegevoorzitter Kees Tetteroo van ROC Eindhoven in de Volkskrant van 9 maart. [...] boze MBO-bestuurders hebben genoeg van de onwerkbare eisen die aan de opleidingen worden gesteld, verpakt in dossiers van 200 pagina’s. “Leerling en leraar gaan over tot afvinkgedrag. [...]” Lees verder »
Deze column in De OrganisatieActivist gaat niet over organisaties en ook niet over activisme. Integendeel. Toch vermoed ik dat dit tegenovergestelde wel eens erg aantrekkelijk zou kunnen zijn voor al diegenen die in organisaties actief zijn. Deze column gaat namelijk over… Niets. Lees verder »
Ontwerp & Realisatie: @Quest WebDesign.
© 2007 Stichting de OrganisatieActivist. Disclaimer
Lees het Artikel op