In dienstverlenend Nederland wemelt het van de medewerkers Customer Care, klantmanagers en klachtenafhandelaars. De overheid zelf maakt momenteel een inhaalslag, en stort zich op de ontwikkeling van klanthandvesten. De klanthulpverlening is zelfs zo geprofessionaliseerd, dat sommige instanties hun klantengezeik uitbesteden. De klant, als hulpbehoevend brulaapje, wordt dus nogal in de watten gelegd. Lees verder »

Ondanks dat de obsessie met shareholder value de laatste jaren wild om zich heen grijpt, zijn er hier en daar ook nog restanten gezond verstand aanwezig. In Intermediar stond een uitspraak van Roderick Munsters, directeur Vermogensbeheer van het ABP, waaruit blijkt dat niet iedere bestuurder in Nederland met het Angelsaksische virus is besmet: Lees verder »

Zeshonderd en vier meter niets zit er tussen het vlak van de Preikestolen (de Preekstoel) en het water van het Lysefjord. Geen hekje, niks. Zelfs geen lullig bordje over aansprakelijkheid en zo. De Noren vertrouwen geheel op het interpretatievermogen van de toerist. En terecht. Duizenden ondernemen op een beetje aardige dag de klim naar boven om een blik naar beneden te werpen. Maar nog nooit – in geen duizend jaar – is er ook maar één ongeluk gebeurd. Nog nooit is iemand naar beneden gesprongen, geduwd of gekukeld. Is dat gek? Lees verder »

Trends beschrijven is een trend geworden. Als een stel apathische lemmingen blijven we ermee bezig. Het opvallende is dat we er nauwelijks iets mee doen. Zelfs van dramatische trends schrikken we niet meer. Het ware Titanic-gevoel. Hoe dit komt weet ik niet, het lijkt er echter sterk op dat verregaande individualisering – ook zo’n trend – veroorzaakt heeft dat het besef van collectieve verantwoordelijkheid langzamerhand is verdwenen. Ik ben van mening dat met name het onderwijs, van basis tot hoger en universitair, een schone taak heeft een forse bijdrage te leveren dit individualiseringstij te keren. Maar hoe? Lees verder »

In mijn vorige artikel schetste ik een absurde wereld waarin copyright (”intellectueel eigendom” of I.E.) tot in het extreme is doorgevoerd. Het lijkt me duidelijk dat zo’n wereld onleefbaar zou zijn. Het andere uiterste, een wereld zonder copyright, is veel minder absurd. Zo’n wereld heeft zelfs eeuwenlang bestaan, maar enkele eeuwen geleden hebben we blijkbaar besloten Lees verder »