30
mei
Eckart’s Notes, My Notes
‘Tien jaar na dato geeft Eckart het geheim prijs van de succesformule waarmee hij zijn BSO van eenmansbedrijf tot multinational met 10.000 medewerkers liet groeien.’ Een nogal ronkende tekst, op de cover nota bene, die in het binnenwerk nog eens dunnetjes over wordt gedaan. ‘Puur leesgenot’ zegt Jort Kelder. ‘Genoten’ is er uit de mond van Aad Jacobs opgetekend. ‘Goud goed’ weet Roel Pieper. Enzovoort. De aanprijzingen waren er al voordat het boek uit was. Heel bijzonder. Dat is dus het eerste geheim van Eckart’s succesformule: een op volle toeren draaiende marketingmachine. Lees verder »
Epo in de wielersport en accreditering in zorg en onderwijs hebben nogal wat met elkaar gemeen. Epo en testosteron, en wat men al niet meer slikt en spuit, zorgt er voor dat we naar ogenschijnlijk uitzonderlijke sportprestaties kijken. Bjorne Riis en kornuiten komen er nu eindelijk voor uit dat ze de boel geflest hebben. Zabel bijvoorbeeld, die met betraande ogen voor de tv-camera’s verzucht dat hij hoopt dat zijn zoon nooit dezelfde fout zal maken als zijn vader. Het is hartstikke mooi, ontroerend mooi! 
In de huidige organisatiemaatschappij is geleidelijk een nieuwe middenklasse aan het ontstaan: die van de flexwerkers. Hiertoe behoren hoog opgeleide en creatieve mensen die voor eigen rekening en risico hun broek ophouden. Het zijn de ZZP-ers, de nieuwe startups en freelancers. Ook en vooral veel vrouwen horen erbij omdat zij niets meer moeten hebben van de Shells, ING’s en ministeries. Zij willen werken onder andere condities dan in het grote bedrijfsleven. 
Web 2.0 heeft de prosumer voortgebracht, de producent en consument ineen. Ook bewees het dat de menigte slimmer en sneller kan zijn dan professionals en bedrijven. Haar encyclopedieën, besturingssystemen en media zijn vaak betrouwbaarder, innovatiever en actueler. Nu experts en directies niet langer het alleenrecht hebben op kennis en productie, doemt de vraag op of bestuurders nog het monopolie mogen hebben op besluitvorming. Nu het volk zichzelf kan vertegenwoordigen, lijkt de tijd rijp voor de citicision, de burger en besluitvormer ineen. 
Beste meneer Jan Peter Schmittmann, U heeft mij een paar dezelfde brieven gestuurd (kennelijk ben ik een paar ‘klanten’ van de bank waarvan u directievoorzitter bent) waarin u mij bezweert dat ik niet hoef te vrezen voor de kwaliteit – sorry, het niveau – van dienstverlening. Maar beste meneer Schmittmann, het ligt helemaal niet binnen uw vermogen om zo’n bewering hard te maken. U wordt geleefd. Net als die 20.000 collega’s over wie u het heeft en van wie u beweert dat ze niets hebben ingeboet aan enthousiasme voor de bank. Kom nou toch. U weet wel beter. 