Laatst las ik ergens een verhaal over de ideale man. Taken thuis goed verdeeld, partner helemaal tevreden, ze scheen het zelf echt niet beter te kunnen, kinderen enthousiast, twee rechter handen, eindeloos voorspel, op straat werd hij bewonderend nagekeken door zijn buurvrouwen: ’Had ik maar zo’n fijne vent. Hij is er voor de kinderen en geeft ruimte aan de ontplooiing van zijn vrouw. Zijn grootste volgende uitdaging? Zijn baas vertellen dat hij van 4-daagse naar een 3-daagse werkweek wil. Superlatieven voor deze Watcho, de ideale mix tussen een watje en een macho, schoten werkelijk te kort. De moderne 21-ste eeuw man: het prototype was waarlijk opgestaan en hij droeg G-sus kleding. Hij zat zelfs in het bestuur van de locale kindercrèche uit een diep gewortelde overtuiging dat deze vorm van vrijwilligerswerk de mensheid een hele stap verder zou helpen. Tot dat… Lees verder

“Wie de baas is, mag het zeggen” tegenover “wie het weet, mag het zeggen”. Deze tegenstelling is misschien wel de meest kernachtige omschrijving van het verschil tussen de Angelsaksische en de Rijnlandse traditie. Dat de baas het voor het zeggen heeft, impliceert dat opdrachten, regels en instructies altijd van boven naar beneden door de organisatie stromen. Een organisatie die Angelsaksische opereert, werkt dus per definitie top-down. Lees verder

De Volkskrant vraagt zich naar aanleiding van de fusieperikelen rond ABN-AMRO af of de aandeelhouder of de manager het gaat winnen. “Bij het drama rond de Nederlandse bank verbleken alle eerder botsingen tussen activistische aandeelhouder en managers. Wie is de baas?” Volgens de krant gaat de keus tussen managers en aandeelhouders. Ik zou zeggen dat dat kiezen tussen twee kwaden is. Lees verder

Twee jaar geleden heb ik meegewerkt aan de organisatie van een tennisclinic met Richard Kraijcek. Mede dankzij een goede vriend die werkt voor een bank (nee, niet Barclays –althans nog niet) waren wij als relatief kleine tennisclub in de gelegenheid om onze kennissen, vrienden en familie te laten spelen met de oud-Wimbledon kampioen. Het werd een happening, voor iedereen die er bij kon zijn. Lees verder

Mooie plannen sterven een zachte dood en idealen verdampen. Dat het ook anders kan, wordt bewezen in de zorg voor verstandelijk gehandicapten. Daar sterven mooie plannen geen zachte dood, maar worden ze door de strot van betrokkenen geperst. Het is de doelgroep – de verstandelijk gehandicapten en hun ouders en verzorgers - die gevangen raakt in een nieuwe beleidsmatig ‘verkregen’ vrijheid. Gelukkig zijn er nog echte activisten, die het belang van hun ‘klanten’ nog in het zicht wisten te houden. Eén daar van is Hans van der Molen, directeur van De Twentse Zorgcentra. Dit verhaal gaat over het ‘grote ideaal’ uit de jaren ’80: ‘Community Care’. En waarom het niet werkt. Lees verder

Maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) is de hype van deze tijd. Het moet tegenwoordig allemaal milieubewust, roetfilters gaan als zoete broodjes over de toonbank, bio winkels draaien topomzetten en de Partij voor de Dieren blijft maar groeien. Maar hoe gaan we om met onze arbeidsgehandicapten? Donner neemt in zijn nieuwe rol als Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid het voortouw. Of zit er toch een addertje onder het gras? Lees verder