14
Mrt
It’s the patient, stupid
Hieronder vind je twee personeelsadvertenties die onlangs naast elkaar in de Volkskrant stonden. Zoals gebruikelijk in dit soort advertenties, omschrijft de organisatie ook zichzelf. Het verschil is frappant. SBWU vertelt wie hun doelgroep is en wat ze voor die mensen betekenen. Meer niet. Rijndam omschrijft zich zelf vooral in kengetallen: aantal medewerkers, omzet in miljoenen euro’s, aantal vestigingen en nog wat ronkende borstklopperij over universiteiten. Het lijkt iets te verklappen over de manier waarop de organisatie denkt. Over de menselijke maat en over wat het management belangrijk vindt.
“Natuurlijk is het fijn als de loodgieter niet met zijn vieze schoenen door het huis banjert. Maar wat heb je aan iemand die netjes bij de deur zijn schoenen uitdoet, als hij de verwarming niet kan repareren?”, aldus collegevoorzitter Kees Tetteroo van ROC Eindhoven in de Volkskrant van 9 maart. [...] boze MBO-bestuurders hebben genoeg van de onwerkbare eisen die aan de opleidingen worden gesteld, verpakt in dossiers van 200 pagina’s. “Leerling en leraar gaan over tot afvinkgedrag. [...]” 
Deze column in De OrganisatieActivist gaat niet over organisaties en ook niet over activisme. Integendeel. Toch vermoed ik dat dit tegenovergestelde wel eens erg aantrekkelijk zou kunnen zijn voor al diegenen die in organisaties actief zijn. Deze column gaat namelijk over… Niets. 
Langzaam maar zeker worden de ongemakkelijke kanten van de samenleving zichtbaar. Zo was het kabinet dat ons de laatste weken een reality soap voor toverde. En dan te bedenken dat de hoofdrolspelers druk waren met zichzelf en niet met hun omgeving. 
“Op de topmanagers na, is ons hele bedrijf nu sociaal vaardig.”
“Widespread poverty and concentrated wealth cannot long endure side by side in a democracy …”
Het logisch vervolg op de ‘Intensieve Menshouderij’ is vermoedelijk ‘De ontaarde organisatie’. Ik moest erg denken aan het boek van Ward Ruyslinck ‘De ontaarde slapers’ (1957) toen ik in het NRC van eind december vorig jaar een artikel las over postbedrijf Sandd met de titel ‘Bezorger wil geen vast contract’. In mijn boekverslag moest ik ooit uitleggen wat het thema van het boek van Ruyslink was en de titel verklaren (toch?). Ontaard: zijn ware aard verloren hebbend. Zo in jezelf gekeerd zijn dat je de verbinding met de buitenwereld bent kwijt geraakt. 
Het was ronduit onthutsend de afgelopen weken. Niemand maar dan ook niemand toonde verantwoordelijkheid, berouw of schaamte. In het bankje tegenover de commissie De Wit kon niemand er wat aan doen. Iedereen verwees naar de ander of naar anonieme krachten van buiten. Wat dat betreft hadden er dus ook gewoon apen kunnen zitten. Die hadden iets minder gearticuleerd wellicht, maar waren wel met een paar bananen tevreden geweest. 
“Bildung ist das, was übrig bleibt, wenn das Gelernte längst wieder vergessen ist.”
In Slow Management schrijft ene Edu Feltman een column waarin hij verwijst naar een recent 
Een mooi artikel over ‘failed companies’: “sterk geautomatiseerde geldmachines die uitblinken door onbereikbaarheid, vertraging, onduidelijkheid en gebrek aan – zo niet het ontbreken van – enige vorm van service.”
‘Verdien €500,-’ zo luidt de aanhef van een mail van de HRM-afdeling. ‘Elke collega die een nieuwe collega aandraagt, verdient maar liefst €500,-’. Het jachtseizoen is geopend, namelijk de jacht op talent. Het duurt niet lang meer voor de jacht ontaardt in een ware oorlog: een war on talent.