03
maartEen hele generatie die nooit werk heeft gehad
In met name de zuidelijke EU-landen groeit een hele generatie op die, ongewild, nooit werk heeft gehad. Het aantal jongeren dat buitengesloten is, dat niet mee mag doen aan het werkproces stijgt elke maand (klik door, om grote grafiek te zien: European Under-25 ‘Youth’ Unemployment Rates). De aantallen zijn inmiddels vergelijkbaar met de jeugdwerkloosheid in de Arabische wereld. De jeugdwerkloosheid was een belangrijke oorzaak voor het uitbreken van de ‘Lente’ (-opstanden) in diverse Arabische landen…
Vorige week zat ik te bladeren in een intern magazine bij een gemeente die bezig was Het Nieuwe Werken te implementeren. Een nieuwe medewerkster stelde zichzelf voor, ze kwam van een andere gemeente. Dat was een moderne gemeente, die had al een digitale prikklok. Haar nieuwe werkgever had zelfs helemaal geen prikklok, … behoorlijk ouderwets.
Legendarisch zijn ze, de woorden van rockband Nirvana:
De minister komt achter zijn microfoon vandaan, de pers stormt op hem af. De eerste vraag: “Wat gaat u hier nu aan doen? Wat is het plan?” De minister antwoordt: ”We gaan ze harder aanpakken!”
“Pieter, Pieter”. Het zijn haar laatste woorden terwijl zij, klaar voor de nacht, een beetje raar in bed valt. Wat daarop volgt is de strijd tegen een hersenbloeding. En in het ziekenhuis nog een hersenbloeding. Het blijkt een ongelijke strijd. Wat rest is een vervulling van haar laatste wil. De volgende dag zet een nationaal donor ‘team’ van specialisten dan ook het donorproces in. ‘Team’ tussen aanhalingstekens want een coördinator moet hobbels wegnemen en zich met volle inzet en overgave door de barrières van belangentegenstellingen tussen de verschillende landelijke ziekenhuizen ploegen. Maar dat terzijde. Net als Pieter.
Er is een groeiend verlangen ons eigen leven te leiden, onze eigen weg in het leven te vinden. En er is een groeiend zelfvertrouwen om moedig te zijn en trouw te blijven aan die levensweg. Mensen willen achter hun beslissingen kunnen staan. We denken steeds meer zélf na over dingen en accepteren consequenties van onze besluiten. Het geeft een gevoel van vrijheid waar we al zo lang naar op zoek zijn. We willen niet meer geregeerd of geleid worden door mensen die keer op keer ons vertrouwen in hen hebben geschaad. Genoeg daarvan. Het is tijd, Onze Tijd.
Dat organisaties niet het panacee zijn om problemen op te lossen, lijkt me zo langzamerhand een understatement. De kranten staan dagelijks vol met organisaties die maatschappelijk problemen veroorzaken in plaats van oplossen. Diegenen die de problemen veroorzaken mogen overigens hun dik verdiende bonussen steeds behouden, inclusief de aanvullingen op hun pensioenpotten. De belastingbetaler staat verder garant voor de gevolgen en de politici bepalen vervolgens waar er (vooral) links en (soms) rechts moet worden bezuinigd. Op hebzucht staat geen straf, op een brood stelen wel.
Opnieuw viel de toets van het CPB op het begrotingsbeleid van de overheid slecht uit. Onze regering scoorde weer een economisch tekort: 3,4%. Nederland is weer in een recessie terechtgekomen, ondanks miljarden bezuinigingen en miljarden steun aan een door en door verdorven bancair systeem. Nieuwe bezuinigingen worden voorbereid, die ons weer hard zullen treffen. En premier Rutte komt niet verder dan te zeggen, dat hij begrijpt dat de boodschap moeilijk is, maar dat hij geen andere uitweg ziet. Het is tijd, dat we dit geleuter niet meer pikken. Het is tijd, dat we tegen Rutte en al die andere politici zeggen wat we er écht van vinden. Niet in een stemhokje, maar recht in hun gezicht. Op TV, in de kranten, in blogs op internet, op straat, overal! Net zolang tot hij toegeeft, dat de politiek heeft gefaald. Net zolang tot hij het volgende zegt:
Deze week kwam ik opvallend vaak in de media het woord geluk tegen. In radio- en tv-programma’s kwamen geluksgoeroes en gelukseconomen aan het woord, in de krant lees ik over allerlei op Bhutan geïnspireerde projecten, zelfs in mijn eigen wijk. ‘Geluk’ lijkt een nieuwe hype. Die zoektocht naar geluk is universeel. Het is een diep verlangen. Ook als het om werk gaat. We willen graag dat het betekenisvol werk is. Dat er anderen dankbaar zullen zijn voor wat we doen: onze gezinsleden omdat we geld in het laatje brengen, de afnemers van onze diensten en producten omdat ze er baat bij hebben, onze baas omdat we ons werk goed doen. Tot zover niets mis. Toch maak ik een kanttekening…